Log in    Register   

Login to your account

or
 Use Facebook account

Create an account * * Required field

The name you entered is not valid.
Please enter a valid username. No spaces, at least 2 characters and must not contain the following characters: < > \ " ' % ; ( ) &
Password invalid.
The passwords you entered do not match. Please enter your desired password in the password field and confirm your entry by entering it in the confirm password field.
Invalid email address
The email addresses you entered do not match. Please enter your email address in the email address field and confirm your entry by entering it in the confirm email field.


or
 Use Facebook account

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:

EDITORIALS - Captain's Log

06 December 2012 Συντάκτης: Αλέξανδρος Γκέκας

Η γοητεία των sandbox games, part 2

Που οφείλεται η ακατανίκητη έλξη προς τα παιχνίδια με "ανοικτό" κόσμο;

Η γοητεία των sandbox games, part 2

Στα πλαίσια του εναρκτήριου άρθρου για τη στήλη Captain's Log, είχα περιγράψει την παράξενη σχέση που διατηρώ με τα sandbox games. Κλείνοντας εκείνο το κείμενο, αναφέρθηκα σε μία μυστηριώδη λέξη που τα καθιστά απολύτως ελκυστικά σε μένα, παρόλο που δε θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως οπαδό τους. Η λέξη αυτή είναι αρκετή ώστε να με ωθεί να αγοράζω την πλειοψηφία των sandbox games και να αφιερώνω δεκάδες ώρες παίζοντάς τα. Μη με κοιτάτε έτσι περίεργα, δεν είμαι ανώμαλος επειδή αγοράζω κατά συρροή παιχνίδια που δεν πολυευχαριστιέμαι! Απλώς μου προσφέρουν κάτι που πλέον βρίσκω όλο και πιο σπάνια στα υπόλοιπα games. Τι;

Το "απρόβλεπτο".

Αυτή είναι η λέξη-μαγνήτης που με αναγκάζει να συμπεριφέρομαι με τα sandbox games ως κουνούπι όταν αντικρύζει έντονο φως. Τα περισσότερα σύγχρονα games διαθέτουν εντυπωσιακά γραφικά και εκρηκτικά set pieces, προσφέρουν διασκέδαση για ένα playthrough, όμως το τίμημα που πληρώνουμε για την περίφημη "κινηματογραφική αισθητική" είναι βαρύ: η απώλεια της οποιασδήποτε δυνατότητας του παίκτη να επηρεάσει ουσιαστικά τα δρώμενα ή να παρεκλίνει από την πορεία που έχει χαράξει ο level designer. Οι single player campaigns πολλών παιχνιδιών εξελίσσονται κατά έναν τρόπο απόλυτα προβλέψιμο, σταθερό, συγκεκριμένο. Βαρετό. Τα scripted sequences εντυπωσιάζουν μόνο την πρώτη φορά που τα βλέπεις, από εκεί και πέρα καταλήγουν ενοχλητικό χάσιμο χρόνου που υπομένεις αναγκαστικά μέχρι να φτάσεις στο gameplay. Οι σύγχρονοι developers τρέμουν τόσο πολύ την ιδέα της αυτονομίας του παίκτη ώστε προτιμούν να τον ρίξουν σε μια προδιαγεγραμμένη (μέχρι αηδίας) πορεία και να του δώσουν την ψευδή εντύπωση οτι είναι ενεργό μέρος της δράσης. Στην πραγματικότητα, ο παίκτης στις περισσότερες των περιπτώσεων έχει το ρόλο του θεατή, με διαλείμματα όπου τον βάζουμε να πατήσει μερικά κουμπιά για να χαίρεται.

sandboxgames201Cinematic "gameplay".

Ξέρετε πώς με κάνει να νιώθω αυτό; Σαν το ανηψάκι μου. Όταν ήταν μικρότερο σε ηλικία και ερχόταν από το σπίτι, ήθελε πάντα να παίξει games στον υπολογιστή αλλά δεν είχε αποκτήσει ακόμα τα αντανακλαστικά για να αποφεύγει το συνεχές game over. Έτσι, για να μπορέσει να ευχαριστηθεί το παιχνίδι, του έδινα στα χέρια ένα gamepad (που δεν ήταν συνδεδεμένο με το PC) και έβαζα full screen... gameplay videos από το Youtube. Με τη μέθοδο αυτή το ανηψάκι μου είχε την εντύπωση οτι προκαλεί το ίδιο τα συμβάντα επί της οθόνης και μπορούσε να ευχαριστηθεί το θέαμα, ενώ εγώ γνώριζα οτι δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάτι που θα χαλάσει τη διασκέδασή του. Βλέπετε την αντιστοιχία;

sandboxgames202Αυτό ήταν το Dark Souls; Ουφ θείε, τελικά είσαι πολύ n00b.

Τα sandbox games διαθέτουν ασφαλώς scripted αποστολές, προδιαγεγραμμένες εξελίξεις και επαναλαμβανόμενα γεγονότα, άλλωστε με τη σημερινή τεχνολογία είναι ουτοπικό να περιμένουμε κάτι διαφορετικό. Όταν όμως δεν εκτελείς κάποια συγκεκριμένη αποστολή, όταν απλώς περιπλανιέσαι αμέριμνος στον κόσμο του παιχνιδιού, τότε τα πάντα μπορούν να συμβούν. Απρόβλεπτο. Αν αποφασίσω να κλέψω ένα τζιπ, να το ρίξω από τον κοντινότερο γκρεμό και να πηδήξω στον αέρα ώστε να γαντζωθώ από ένα ελικόπτερο που έτυχε να περνά εκείνη τη στιγμή από το σημείο, γνωρίζω οτι όλη η αλληλουχία γεγονότων συνέβη επειδή εγώ το θέλησα, από τις δικές μου πράξεις. Όχι επειδή έτσι σχεδιάστηκε από κάποιον designer. Αν κάνω load και ξαναπροσπαθήσω, τα γεγονότα μπορεί να εξελιχθούν εντελώς διαφορετικά και να καταλήξω πάνω σε ένα τζετ σκι τρέχοντας να ξεφύγω από την αστυνομία. Ποιος ξέρει τι θα συμβεί μετά; Κανείς, και αυτό ακριβώς είναι που με κάνει να αγαπώ τελικά τα sandbox games. Κι ας μη μου αρέσουν πάρα πολύ.

Ο Συντάκτης

Αλέξανδρος Γκέκας

Αλέξανδρος Γκέκας

Αφοσιωμένος PC gamer, ο Αλέξανδρος θεωρεί το UFO: Enemy Unknown ως το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών και αναζητά τρόπους ώστε να αναγνωριστεί η "Church of Gaben" ως επίσημη θρησκεία στη χώρα μας.

Please login to comment

Comments (9)

  • Να 'γιάσει το στόμα σου Ναύαρχε ! Πολύ ωραία το έκλεισες το θέμα και είμαι μαζί σου 100%. Αυτό το απρόβλεπτο μετράει τόσο πολύ σε κάποιους παίχτες που εξυψώνει το gameplay στα ύψη. Ειδικά αυτό το τελευταίο που λες ότι αν ξανακάνεις τα ίδια ακριβώς πράγματα, μπορεί η κατάληξη να είναι εντελώς διαφορετική.

    Συμφωνώ !

    about 4 years ago
    1 Like
  • In reply to: Alucard

    Κυρίως αυτό με γοητεύει και εμένα, ειδικά σε σχέση με τα πλήρως scripted σύγχρονα shooters.

    about 4 years ago
    2 Like
  • In reply to: Alucard

    Καλά, με τα shooter έχει παραγίνει... Μπορεί να έχει ωραία ιστορία, αλλά είναι σα να βλέπεις 2ωρη ταινία. Όσο κρατήσει είναι καλά, μετά τελείωσε. Γι' αυτό shooter μόνο από το Steam στα πανηγύρια του.

    Υ.Γ, Εξυψώνει στα ύψη... τι έχω πει ο Θεός... Μιλήστε ρε Mods, μην είστε ευγενικοί :P

    about 4 years ago
    0 Like
  • Πο***ια που παιχτηκε στο ανιψακι!!!

    about 4 years ago
    0 Like
  • In reply to: VisAbsoluta

    Αυτό διασκέδαζε και εγώ είχα το κεφάλι μου ήσυχο. Θα το χαρακτήριζα win-win :)

    about 4 years ago
    0 Like
  • Περιστατικό που θυμάμαι από το call of pripyat. Πήγαινα με κάτι λαθρέμπορους όπλων να συναντήσουμε κατι undercover loners- "dealers". Ξάφνου σκάει emission. Ποιος είδε τον Αρμαγεδδών και δεν τον φοβήθηκε xD! Άλλοι σκορπισαν δεξιά και αριστερά άλλοι σε λαγούμια, άλλοι μέσα στο κτίριο που ήταν να γίνει η συνάντηση. Μόλις ηρέμησαν τα πράγματα και βγήκα από το λαγούμι μου, ο big boss με την πραμάτεια άφαντος (μαλλον σε καμια πλαγιά θα κειτόταν ψόφιος, και τα τσιράκια του να σφάζονται με τους εναπομείνατες "dealers". Φυσικά το quest έφαγε fail. Ραντομ σιτ φουτουγου! :D

    about 4 years ago
    1 Like
  • In reply to: Adhan

    Παντοτινός έρωτας τα STALKER!

    about 4 years ago
    1 Like
  • Μπράβο ρε Αλέξανδρε! Μπράβο. Με αντιπροσωπεύει απολύτως το κείμενο.

    about 4 years ago
    1 Like
  • In reply to: Tsok

    Merci monsieur :) Είμαι σίγουρος οτι πολλοί gamers έχουν αρχίσει να κουράζονται από το ανηλεές scripting.

    about 4 years ago
    0 Like

We are using cookies to give you the best experience on our site. Cookies are files stored in your browser and are used by most websites to help personalise your web experience.