Σχόλια σε: Μία ιστορία retro πειρατικής καθημερινότητας

Από: NiCkeD

NiCkeD — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Αρθράκλα. Well done! Πολλέεεες ώρες σε γνωστά “πειρατικά” υπόγεια της Θεσσαλονίκης μέχρι να αντιγραφουν καμιά 10αριά δισκέτες! Διαβάζοντας το άρθρο πάντως αναρωτήθηκα αν θα κάναμε και εμείςτο ίδιο αν είχαμετότε την ευκαιρία. Δλδ να πουλάμε πειρατικά παιχνίδια = εύκολο κέρδος. Με τα ‘τότε’ μυαλά, μάλλον η απάντηση είναι καταφατική.

Από: devilride

devilride — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

..κ στον κυρ θωμα…στον θωμααααα:D:D

Από: rikimaru

rikimaru — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Μερικές διάσπαρτες ιστορίες:

* Πρόλαβα την φάση με τους καπταιν χουκ στα τέλη των 90's όπου το αντιγραμμένο cd το πουλούσαν 5 χιλιάρικα
* Πρώτη αγορασμένη κόπια για pc το Tomb Raider 2
* To μεγάλο μπαμ στην πειρατεία στην Ελλάδα έγινε το 98 με το Playstation. Πέρα από το προφανές με τα φτηνότερα παιχνίδια, τότε αρκετός κόσμος είχε τσιπάρει μηχανήματα μόνο και μόνο για να παίξει Resident Evil 2 και Tekken 3 στην ιαπωνική έκδοση που είχε κυκλοφορήσει μερικούς μήνες πριν.
* Γενικά η φάση είχε και ίντριγκα τότε... Στη γειτονιά μου δίπλα δίπλα υπήρχαν έναν μαγαζί με games/πειρατάδικο και ένα δισκάδικο. Ο πειρατής είχε μάθει στον δισκά την τέχνη της κόπιας αλλά όταν ο γκεϊμεράς πειρατής μπήκε στα χωράφια του δίπλα αντιγράφοντας και μουσική έφαγε καταγγελία. Και οι 2 δεν άντεξαν για πολύ πάντως.
* Το 99 όταν και απέκτησα το πρώτο μου cd writer (sσε εξωπραγματική τότε τιμή) παρολίγο να βγω πρόεδρος της τάξης τάζοντας σε μερικούς pcαδες κόπιες του tiberian sun, διαπλεκόμενος από μικρός χαχαχαχαχα
* Την ίδια εποχή συμπάικτης μου από την ομάδα μπάσκετ μου "περηφανευόταν" ότι είχε καταφέρει να πουλήσει καμιά 10αρια κόπιες του lula σε παιδιά του σχολείου του. Μπορεί και να μου έλεγε φίδια αλλά μιλάμε για καλτ καταστάσεις :p
* Στο πειρατάδικο απο την παραπάνω ιστορία, υπήρχαν κάποιοι υπολογιστές στο πατάρι όπου χρέωνε το παιχνίδι με την ώρα. Κάποιες μορφές είχαν ανοίξει κάποιον/κάποιους και είχαν πάρει κάποια εξαρτήματα (νομίζω τα ανεμιστηράκια lol). Όταν ο πειρατής (νταλικέρης στο κανονικό επάγγελμα) κατάλαβε τι είχε γίνει και βρήκε ποιοι ήταν οι υπαίτιοι άρχισε τα τηλέφωνα στα σπίτια τους απειλώντας θεούς και δαίμονες.
* Ο ερχομός των dsl ήταν η αρχή του τέλους όλων αυτών

Από: vtheofilis

vtheofilis — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Ο μικρός vtheofilis, πριν μετακομίσει στον νομό Δράμας, έμενε στο Δάσος Χαϊδαρίου. Στο εμπορικό του Δάσους, στον 1ο όροφο αν θυμάμαι καλά, ήταν ένα μαγαζί με κονσόλες, το Toys Club, που έγραφε και κάμποσα παιχνίδια ή περνούσε modchips σε μηχανήματα, κυρίως Playstation. Playstation δεν είχα ( ένα Watara SuperVision, 2 κλώνοι του NES κατασκευασμένοι κάπου στην Άπω Ανατολή, και το Game Boy Color ήταν οι κονσόλες που είχα ), αλλά είχαν άλλα παιδάκια, και λιώναμε στο σπίτι τους. Και φυσικά, ήταν τσιπαρισμένα στο Toys Club, και τα παιχνίδια ήταν αγορασμένα από εκεί με το τσουβάλι. Οι περισσότεροι που ήξερα, έτσι αγοράζανε τα παιχνίδια τους, άντε να έπαιρναν κάνα 2-3 παιχνίδια αυθεντικά ( ειδικά άμα ήταν με πολλά CD ). Είμαι σίγουρος ότι τα cinematics ήταν πλάγιος τρόπος για να καταπολεμείται η πειρατεία. :D
Ο καιρός πέρασε, και μετακόμισα, όταν πήγα πρώτη Λυκείου, στην κωμόπολη της Προσοτσάνης Δράμας όπου μένω τώρα. Συμπτωματικά, είχε βγει και ο νόμος για τους κουλοχέρηδες τότε, και το μόνο "νετ καφέ", που είχε ISDN σύνδεση σε ένα PC (!), που έμενε ανοικτό, άνηκε σε κάποιον Βασίλη ( όλοι οι πειρατές φαίνεται έτσι λέγονται :P ), που είχε συγγενή αστυνομικό στο τοπικό τμήμα.
Ο καιρός πέρασε, ήρθε το ADSL, εγώ πέρασα στο TEI Καβάλας, και μου δώσανε το πρώτο μου PC. Χάρη στα video club και στην σύνδεση του ΤΕΙ, είτε έφτιαχνα κόπιες χωρίς crack με το Alcohol 120% και το A-Ray Scanner, είτε κατέβαζα από WareZ μέσω RapidShare από την οπτική ίνα του ΤΕΙ. Ο Βασίλης είχε κλείσει το μαγαζί, και μετά από λίγο καιρό ο καρκίνος τον έστειλε στον Άλλο Κόσμο. Παράλληλα, έπαιζα τα παιχνίδια από τα περιοδικά, και τσίμπαγα και παλαιότερους τίτλους όταν έπεφτε η τιμή τους.
Πλέον έχω Internet στο σπίτι, αλλά δεν έχω πειρατικό λογισμικό εγκατεστημένο στο PC πια. Αν θα κατεβάσω παιχνίδι, θα είναι γιατί θέλω να δω αν τρέχει στο PC και δεν υπάρχει demo. Παραμένω "budget" αγοραστής όμως, ο μόνος τίτλος που πήρα full price ήταν το Witcher 3.

Από: grotenfrod

grotenfrod — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Δεν πρόλαβα την εποχή της δισκέτας, έζησα όμως τις μεγάλες δόξες της εποχής των cd. Παίρνω λοιπόν τον πρώτο ολοδικό μου υπολογιστή, με μια voodoo, tnt δεν θυμάμαι πλέον και έχω λυσσάξει να παίξω όλα τα παιγνίδια που έπαιζα κάποτε σε demo στον μεγαλύτερο ξάδερφό μου. Στο χωριό όμως καλά καλά δεν υπήρχε άλλος υπολογιστής, πόσω μάλλον παιχνίδια, νόμιμα ή όχι. Οπότε στην τρυφερή ηλικία των 12-13 ξεκίνησα ένα χειμωνιάτικο και χιονισμένο πρωϊνό Σαββάτου για την Κοζάνη, που απέχει καμιά 30αρία χιλιόμετρα με ΚΤΕΛ. Θαμπωμένος από τις Χριστουγεννιάτικες βιτρίνες του 99, έτοιμες για το...new millenium και με παγωμένες μύτες και αυτιά, μπαίνω σε ένα μαγαζί τεχνολογίας και πλησιάζω έναν μεσήλικα υπάλληλο.
"Έχετε...πειρατικά παιχνίδια;"
Ο άνθρωπος έριξε το γέλιο της ζωής του αλλά παρόλα αυτά με παρέπεμψε σε έναν shady τύπο σε ένα μαγαζάκι πλάι σε μια σκάλα, που έμοιαζε κι αυτός δαιμονικά με τον μαύρο Πητ. Εκεί λοιπόν έγραψα τον πρώτο μου αντεγραμμένο παιγνίδι (το οποίο μετά από χρόνια το αγόρασα αυθεντικό, όπως και σχεδόν ότι αξιόλογο έχω πειρατέψει), το Age of Empires II.
Φεύγοντας προς την στάση του ΚΤΕΛ στην άλλη άκρη της πόλης χάζευα το δισκάκι και φανταζόμουν να χτίζω το σινικό τείχος, όσο ελέφαντες σφυροκοπούσαν τα σύνορά μου. Πίκρα όταν δεν πέρασε το λεωφορείο, περισσότερο που δεν θα έπαιζα για άλλη μια ώρα και λιγότερο για το πολικό κρύο και τον κοζανίτικο αέρα που ξύριζε.
Ο τύπος φυσικά μετά έγινε κλασσικό προσκύνημα τα Σαββατιάτικα πρωϊνά. Αχώνευτος, ούτε κουβέντα δεν έλεγε όσο σου έγραφε τα cd με 4x, ευερέθιστος και ευέξαπτος. Παρόλα αυτά οργανωμένος, με έγχρωμο κατάλογο που ανανέωνε άμεσα με τις νέες κυκλοφορίες. Μια φορά του ζήτησα παιχνίδι να προτείνει και μου έδωσε το Transport Tycoon Deluxe. Όταν το είδα νόμιζα πως με ξεγέλασε, με τέτοια παλιομοδίτικα γραφικά, αλλά τελικά το έλιωσα πραγματικά.
Κι όσο αυξανόταν τα cd στα παιχνίδια, δεν έριχνε για κανένα λόγο την τιμή. 7 ευρώ το cd αν θυμάμαι καλά. Και τελικά με τον ερχομό του ίντερνετ και των πειρατικών από οικιακές συνδέσεις, πέρασα μια μέρα από το μαγαζί και το είδα τελείως άδειο, ούτε καν με τα ξεφτισμένα joystick και τις σάπιες κάρτες γραφικών. Τέλος εποχής.

Από: Grmadness

Grmadness — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Πειρατική κόπια γνωστού τίτλου του Sid Meyer, so efing fitting.

Ρε άτιμα, είμαι σε ηλικία που δεν μπορώ να συγκρατήσω δάκρυα και ούρα, μην μου το κάνετε αυτό.

Αρθράρα ρε Μάνο.

Από: JonIrenicus13

JonIrenicus13 — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Αν μαζευτούμε θα είμαστε πολλοί φίλοι τού εγκέφαλου εδώ.

Από: ccwr

ccwr — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Αααααχχχχχ, εγκέφαλο πήγαινε κανείς;

Από: Borracho

Borracho — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Κειμενάρα Μάνο, μου ξύπνησες αναμνήσεις τώρα. Μιλάμε για το πραγματικό Φαρ Ουέστ της υψηλής τεχνολογίας τότε. Ούτε Steam, ούτε user accounts, ούτε Internet. Μόνο τα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου : οι δισκέτες. Και άντε, φωτοτυπημένο το μάνιουαλ για τα “δύσκολα” κλειδώματα των adventures. Συγκίνηση και μόνο.

Από: alks21

alks21 — Tue, 30 Nov -0001 00:00:00 +0000

Ντροπή σου που έκανες τέτοια πράγματα. Εμένα τα παιχνίδια μου τα έφερνε όλα original ένας απ’ το χωριό, δεν το ξέρεις.