Για το Dishonored θα συμφωνήσω μαζί σου, παρά το ότι μου φάνηκε αδύναμο και “απλό” το βασικό του στόρι, οι μηχανισμοί, το lore και ο τρόπος που συμπληρώθηκε μέσω του εξαιρετικού DLC του, το καθιστούν μια πραγματικά πολύ δυνατή gaming εμπειρία. O κόσμος του ήταν αδιαμφισβήτητα το μεγάλο αστέρι, όχι ο Κόρβο ή οι άλλοι χαρακτήρες. Οι Outsider και Daud, φωτεινότατες εξαιρέσεις.

Το Splinter Cell το έχω και ‘γω στο backlog με ακριβώς το ίδιο σκεπτικό που περιγράφεις, κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα του!

Τέλος, το Absolution, το έπαιξα στο Normal μη έχοντας ιδιαίτερα επαφή με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, ούτε και κάποια συγκεκριμένη προσδοκία. Μπορώ να πω πως το απόλαυσα και στο Normal, δεν είχα τα προβλήματα που περιγράφεις με τις μεταμφιέσεις, ως επί το πλείστον λειτουργούσαν κανονικότατα.

Το Thief θα σε απογοητεύσει οικτρά, ειδικά μετά τον σφοδρό έρωτα του Dishonored. Είναι γεμάτο αρτιότατους μηχανισμούς, αλλά εντελώς άψυχο και άσχημα σχεδιασμένο, με δυο-τρεις φωτεινές εξαιρέσεις επιπέδων που λειτουργούν ως “γαμώτο” για το παιχνίδι που θα μπορούσε να είναι.

Στην πραγματικότητα π.χ. σε μία ομάδα αστυνομικών που παίζει να είναι μαζί πολλά χρόνια η επαφή πρόσωπο με πρόσωπο έστω και από κάποια απόσταση σημαίνει αυτόματη αναγνώριση του “δράστη” που φοράει την μεταμφίεση. Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν τόση καθημερινή τριβή που έχουν μάθει ακόμα και με ποιον τρόπο περπατάει η ξύνει το κεφάλι του ο άλλος. Το παραπάνω όμως δεν αποτελεί και τον καλύτερο gameplay μηχανισμό για ένα Hitman διότι ακυρώνει εντελώς την ιδέα την μεταμφίεσης λόγω της υπερευαισθησίας της AI.