*γέλια* To γεγονός ότι οι στίχοι Guardian/Hammerfall είναι επιπέδου ‘Ένα Μικρό Καράβι’ προφανώς και τους καθιστά κολλητικούς. Μια μέρα δεν μπορεί, θα πιω αρκετό ουίσκι ώστε να ξεχάσω το ηρωϊκό “Καθρέφτη καθρεφτάκι, τρου χόουπ λάιζ μπιγιόντ μάι βερτζίνιτι…”. Οργανωμένο το έγκλημα.

Συμφωνώ πάντως πως μηχανικά το Divinity: OS πήγε τα πράγματα όσο πιο μακριά γίνεται στο συγκεκριμένο είδος. Αρτιότατο σύστημα μάχης και φοβερή ελευθερία στον τρόπο αλληλεπίδρασης με τον κόσμο του παιχνιδιού. Θεματικά δεν ήταν ενδιαφέρον για εμένα, αλλά αυτό εμπίπτει σκληρά στην κατηγορία της κολοκυθόπιτας.

Το Vampyr μου άρεσε πάρα πολύ, αλλά τα έγραψα και στην παρουσίαση αυτά.

Το Andromeda…τί είναι το Andromeda; Κυκλοφόρησε τέτοιο πράγμα; Αν λες ένα fanfic της Bioware κακομάτζαλο, κάποιο διαφημιστικό τρικ δεν ήταν; ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;!

Ναι μου αρέσει το Deadfire. Αλλά μου αρέσει χαλαρά, χωρίς φωτιά. Δηλαδή αν έχει τελειώσει ο κόσμος και με αφήσεις με καφέ και κουλουράκια, θα το τελειώσω. Αλλά δεν θα κάτσω ποτέ να βαράω ψυχωτικά οκτάωρα γιατί απλά…ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ. Δεν το ζω όπως το This Is The Police II ή το Color of Madness ένα πράγμα. Δεν με αρπάζει από το λαιμό.

Μπορεί δηλαδή να το τελειώσω σε ένα μήνα, σε δυο…αν το ξεκινήσω δεν έχει κάτι που θα με κάνει να πω “Κατεβάζω τηλέφωνα, δεν υπάρχει τίποτε μέχρι να τελειώσει το ΕΠΟΣ”. Μπορεί δηλαδή μια μύγα στην κουρτίνα ΑΝΕΤΑ να μου τραβήξει το ενδιαφέρον από τα χαρτογραφημένα ύδατα (χοχοχο) του Deadfire. Άλλα παιχνίδια και φωτιά να πάρει η καρέκλα, δεν θα νιώσω.

Αλλά γυρίζουμε στο Θεώρημα της Κολοκυθόπιτας θαρρώ 😀

Κατά τ’ άλλα συμφωνώ απόλυτα με τον Παύλο. Δεν μπορούμε να γκρινιάζουμε για έλλειψη καινοτομιών και να αγνοούμε τα Original Sin που έφεραν το καλύτερο σύστημα μάχης μέχρι σήμερα και πολλαπλά μονοπάτια στα quest θα έκαναν και τα πρώτα Fallout να κοκκινίζουν.

Επίσης δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση μεταξύ τρόπου αφήγησης και setting. Το ένα ΔΕΝ επηρεάζει το άλλο στο ελάχιστο. Παράδειγμα… Dark Souls: fantasy setting, όχι ιδιαίτερα συνηθισμένμη εξιστόρηση. Might and Magic X, fantasy setting, τετριμμένη/αναμενόμενη αφήγηση.

Καινοτομία πιστεύω, έστω και σε μικρό βαθμό έφερε το Vampyr, κι αναφέρομαι στο υποσύστημα με τους πολίτες γιατί κατάφερνε να συνδυάσει αφήγηση με αντίκτυπο στο gameplay (και το αντίστροφο). Δεν είναι όμως party based rpg, τα οποία καλώς ή κακώς έχουν εξελιχθεί από τις 90”s καταβολές τόσο ώστε να είναι διατηρούν τα στοιχεία που άρεσαν στους παλιούς και να είναι playable στις νεότερες γενιές.

Όσον αφορά επι προσωπικού, αν η εξέλιξη του είδους είναι π.χ. το Andromeda, προτιμώ να μείνω με τη στασιμότητα των kickstarter κατεβατών

Η γλυκιά, ζεστή αίσθηση της επιστροφής στην εφηβεία, ήταν εκεί, ζόρικη και δυνατή.

Είμαι σίγουρος πως κάποια στιγμή μέσα στα επόμενα δυο χρόνια, θα το ολοκληρώσω.

Borracho… Borracho never changes. 😀

Τελικά σου άρεσε; Κι αν ναι γιατί το αφήνεις; Εντόπισες high fantasy ψήγματα; Ή τίποτα easter eggs σε τραγούδια των Blind Guardian και Hammerfall (των οποίων στίχους σε αρκετά από αυτά είμαι σίγουρος ότι έχεις μάθει απέξω κι ακόμα θυμάσαι);

Αν είναι εκμέκ με γεύση κολοκυθόπιτα, μέσα 😉

Άρα καταλήγουμε στον καθαρά υποκείμενο παράγοντα, όπου η κολοκυθόπιτα δίνει και παίρνει.

Συμφωνώ. Αλλά είναι το σύνολο τελικά που σε κερδίζει. Δηλαδή ακόμη και αν ένα σενάριο δεν είναι τίποτε φοβερό, αν παρουσιαστεί σε πανέμορφο πακέτο με ‘κολλητικούς’ μηχανισμούς και grinds, σε κερδίζει, πιάνει το αρρωστάκι μέσα σου.

Αν όμως έχεις ένα σενάριο τετριμμένο και ‘πακέτο’ που ναι μεν στέκεται, αλλά δεν γοητεύει, δεν δημιουργεί εθισμό, εκεί κάπου αρχίζει το τράκα-τρούκου το βαγονάκι.

Σύμφωνοι αλλά εστιάζουμε σε καινοτομία σεναρίου, για αυτό και μιλάμε με το Witcher ως παράδειγμα. Λόγου χάριν το πρώτο Witcher είχε εξαιρετικό σενάριο το οποίο ξεκινούσε με το πιο θανατηφόρο κλισέ (“έχεις αμνησία”) για να εισάγει τον παίκτη στον κόσμο. Τελικά αυτό εξελίχθηκε σε πλοκή εφάμιλλη των ιστοριών από τα βιβλία.

Το τρίτο σε έβαλε στον κόσμο αλλά η κεντρική πλοκή είχε αδυναμίες, αλλά και λαμπρές εξαιρέσεις. Τίποτα καινοτόμο αφού το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για το πρώτο pillars ή το tyranny 🙂

Θα σου πω το εξής :

Το Witcher 3 ακόμη και αν δεν ήταν ΤΟΣΟ καλογραμμένο (πες πως ήταν δυο κλικ κάτω) και μόνο με την ομορφιά και τον πλούτο του κόσμου του, θα είχε λατρευτεί. Δες για παράδειγμα το AC: Origins. Δεν έχει κανένα σενάριο πολύ φοβερό, αλλά δεν το χρειάζεται κιόλας, γιατί πραγματικά σε βάζει να μυρίζεις τις καλαμιές και το κροκοδειλόσκατο. Το ζεις. Φεύγεις. Πλέον η φαντασίωση έρχεται στο δωμάτιό σου, οπότε και να μην είναι κάτι φουλ άρτιο επί της οθόνης, το ξεπερνάς.

Μου άρεσε η επισήμανσή σου για το Τόρμεντ. Κοντός ψαλμός αλληλούια, το Disco Elysium ‘σκάει σούν” που λένε και οι εγχώριοι άρχοντες της Τραπ διανόησης. Λειτουργεί ως πνευματικός διάδοχος των ιδεών που εξερευνήθηκαν στο Τόρμεντ και τις πηγαίνει παραπέρα. Μένει να δούμε πως θα υλοποιηθεί γιατί φυσικά μας τα είπαν κι άλλοι (εσένα κοιτάω Νούμα Νούμα).

Για παράδειγμα το D:OS2 τελειοποίησε στον απόλυτο βαθμό Όλα τα συστήματα που μπορούν να χτίσουν ένα τέτοιο RPG. Από πλευράς ιστορίας τα πράγματα επηρεάζονται από το πόσο ώριμο και, προπαντός, έτοιμο είναι το κοινό. Αμφιβάλλω αν ο κόσμος θα λάτρευε την ιστορία του Witcher 3 (κατ’εμε η κατώτερη της σειράς) αν δεν είχε προηγηθεί όλο το sextaposition του HBO. Αν το Planescape: Torment εσκαγε τώρα, χωρίς καμία προηγούμενη αναφορά στο genre/hobby, πιστεύω πάλι ως weird και “βαρύ/επιτηδευμένο” θα εκλαμβανοταν.

Το καλύτερο Εκμέκ στη Χαρά τερμα Πατησίων. Ζητείστε Εκμέκ Σικάγο για μεγαλύτερες τρελιτσες

Γιαπ, ισχύει 200%, οπότε τα ισομετρικά RPG’s λογικά θα πεθάνουν γύρω στο 2052. Το διαβάσατε εδώ πρώτοι, συνάδελφοι!