Αυτο που κανει το Dark Souls τοσο καλο ειναι αυτη η δικαιη μαχη, το ζυγισμα στους αντιπαλους και φυσικα ο κοσμος του. Η δυσκολια του ειναι απλα το μεσο για να προσφερει την ικανοποιηση. Αμα ηταν απλα ενα ακομα action game με continue μετα απο καθε αποτυχημενη προσπαθεια θα ηταν μαλλον ενα ακομα παιχνιδι του σωρου (οσο καλος και να ηταν ο κοσμος του). Δεν εχει πραγματικο trial and error, το 90%+ των περιπτωσεων που θα χασει καποιος ειναι γιατι δεν καταφερε να επιβιωσει και εκανε λαθη.
Το Dark Souls μαλλον αδικειται οταν αναφερετε σαν action-rpg, στην πραγματικοτητα ειναι survival game, προσπαθεις να επιβιωσεις μεσα απο καθε περιοχη με περιορισμενα resources (flasks, magic) και αυτο πρεπει να εχει υποψην του οποιος αποφασισει να ασχοληθει μαζι του.
Σιγουρα δεν ειναι για ολους και σιγουρα χωρις εστω λιγο πεταχτο κοιταγμα σε guide ειναι δυσκολη η προοδος, αλλα ειναι πραγματικα πολυ ξεχωριστη εμπειρια. Ναι θα ψοφησεις πολλες φορες και ναι ειναι πολυ brutal και προφανως καλα κανει και δεν το συνεχιζει οποιος δεν εχει χρονο για χασιμο. Παντως μετα τις πρωτες ωρες ειναι πιο βατο, γιατι ο παικτης εχει μαθει τα βασικα και εχει μαθει να αντιμετωπιζει καταστασεις. Οι πρωτες ωρες ειναι πραγματικα δυσκολες.

Το κείμενο του Αλεξάνδρου βάζει τα πράγματα στη θέση τους: Είναι μια πραγματική ατσαλόβεργα που χώνεται βαθιά στα νώτα των φανατικών της σειράς. (Το κακό είναι ότι θα τους αρέσει…)

Ενδιαφέρουσα στο φουλ ιστορία και ατμόσφαιρα. Αλλά αυτή η λογική ότι πρέπει να είσαι αγκαλιά με τα γουίκι και τα φόρα για να το παίξεις, επειδή το γκέημ απλά δεν είναι με το μέρος σου καθόλου; Με κούρασε και μόνο η ιδέα να μπω σε αυτό το τρυπάκι. Έφαγα εκεί 2-3 μποσάκια μετά από κάμποση προσπάθεια, αλλά το παράτησα. 🙁

Απλά κάτι τέτοιο το βρίσκω νευρόσπαστο και ούτε στο ελάχιστο διασκεδαστικό. Τώρα εάν κάποιος αγοράζει ένα παιχνίδι μόνο το χρόνο και θέλει να βγάλει από τη μύγα ξύγκι, ΟΚ, γίνεται, κατανοητό. Αλλά σε ένα κόσμο με Τιζόνορτ Δύο, που πας ρε Ντάρκ Σόουλς;