Την υπόλοιπη απάντησή σου για να μαι ειλικρινής δεν την κατάλαβα 🙂

EDIT: Βασικά… είπες “σένσορες”… Μήπως εννοεις οτι επρεπε να “πιασω” μια λεπτη ειρωνεια στο κειμενο σου? Σορρυ, εχω κοιμηθει μαξ 5 ωρες, τα χω παιξει!

Ας υψώσουμε λοιπόν τα ποτήρια μας στο επόμενο ταξίδι του.

χωρια τα οσα προσφερε γενικα στην ιδεα και στην αποδοχη της διαφορετικοτητας, τοσο στην καθημερινοτητα των ανθρωπων, οσο και στις τεχνες με τις οποιες ασχοληθηκε.
ενταξει, το κυκνειο ασμα του, τα σημαδια που αφησε σαν ψιχουλα πισω του και που μονο τωρα αρχιζουμε να ακολουθουμε και να νιωθουμε τι μας ελεγε, απο το μαυρο εξωφυλο, (πρωτη φορα χωρις το προσωπο του, απλα ενα μαυρο αστερι), μεχρι το ανατριχιαστικο, συγκλονιστικο βιντεο του λάζαρου δειχνουν οτι ειχε τροπο να κανει Τεχνη τα παντα.

απο προχτες εχουν γραφτει κατεβατά ολοκληρα απο απλα ανιωθα φεισμπουκορίπ (ετσι τα λεω) μεχρι σεντόνια που προσπαθουν να φωτισουν το Φαινομενο Bowie.
το ποσταρα κι αλλού, αλλά νομιζω οτι καλυτερα απ ολους τα ειπε σε 2 γραμμες ο γκιγιερμο ντελ τορο: “Bowie existed so all of us misfits learned that an oddity was a precious thing. he changed the world forever.”

υγ: γεια σου ρε μπορατσο. αφου δεν υπηρχε θρεντ δικο του, καλα εκανες και φωτισες το θεμα, και το εδεσες και με τα γκειμς κιολας.
και βεβαια οταν βγαινει τοσο συναισθημα και ζέστη απο μια οθονη υπολογιστη, ο γραφιάς εχει πετυχει απολυτα. σ ευχαριστουμε.

Gj για το κείμενο!