Το καλό πάντως με την μικρή του συνολική διάρκεια είναι πως το καθιστά εύκολο για κόσμο που δεν έχει χρόνο να το απολαύσει από την αρχή έως το τέλος (η αλήθεια είναι πως δε περίμενα ποτέ να κάνω τέτοιου είδους παρατήρηση, σημεία των καιρών..).

Αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ. Είναι για να κατεβάσεις τηλέφωνα, να γεμίσεις ένα ποτήρι ουίσκι ως το χείλος και να αρχίσεις να βλέπεις κατσαρίδες να κατεβαίνουν από το φωταγωγό. Ια ια πφ’λούγκ’καρ’λεχ.

Σε επίπεδο ατμόσφαιρας, θα σε αποζημιώσει 202%. Παικτικά δεν είναι πως έχει φοβερό ψαχνό, αλλά σε διαολοστέλνει σε μαύρες ερημιές για τρία απογεύματα και αυτό είναι και το ζητούμενο τελικά.

Σωστός και σκληρά μέσα στο πνεύμα. ΦΑΤΑΓΚΙΝ ΜΑΚΑΡΕΝΑ.

Όταν είχε πρωτοανακοινωθεί, περίμενα κάτι σαν το DCotE αλλά σε πιο rpg, με διαλόγους, επιλογές κτλ. (αν και εκείνο το παιχνίδι είχε κάτι επιφανειακά στοιχεία όπως το σύστημα τραυματισμών από το επιτραπέζιο) αλλά όσο πέρναγε ο καιρός κι έβλεπα βίντεο και συνεντεύξεις για το CoC, άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως τελικά δε θα φέρνει στο παιχνίδι του ’05. Παρόλα αυτά, δε φαίνεται άσχημη προσπάθεια, και σε έκπτωση θα το τιμήσω, όντας φαν αυτής της θεματολογίας.

Το game δείχνει φουλ ατμοσφαιρικό και σίγουρα θα τιμηθεί!

Είναι μεν σύντομο, αλλά είναι all killer/no filler. Δεν κάνει πουθενά κοιλιά δηλαδή, σε πιάνει από το λαιμό και σε περνάει από το απαραίτητο Λαβκραφτικό ‘Greatest Hits’. Σας μερσούμε για τα καλά λόγια, βεβαίως βεβαίως 🙂