Ε λοιπόν, φαίνεται τόσο άκυρο και ηλίθιο το παιχνίδι που ο μαζοχιστής εαυτός μου αρνείται να μην το δοκιμάσει σε κάποια καλή έκπτωση. Ναι, ναι βλέπω άνιμε, ναι ναι μου αρέσουν και τα κωμικά του είδους ΟΜΩΣ γνωρίζω πως το “κακό” ιαπωνικό χιουμορ μπορεί να βράσει ανθρώπινο εγκέφαλο. Ας ελπίσουμε ότι έχω αναπτύξει αντισώματα!

Σας μερσώ λίαν και ναι, πραγματικά, αν δεν γνώριζα πως η ζωή έχει ήδη γιαουρτώσει τους δημιουργούς άνιμε, θα έβραζα με ακόμη περισσότερο μίσος. Μα ξέρεις τί δράμα είναι να πρέπει να σταματήσεις το Γουίτσερ και αντί να το κάνεις για κάτι ποιοτικό και μερακλίδικο να σκας στο “Αααααα, άντοοοοοοοονιιιιιιιι, ομ νόμ νόστιμη πίτσα, νόμ νόμ, χότ ντόγκ, ΝΤΟΓΚ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΤΙ ΑΝΤΟΝΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!”

Στο γκρεμό, ΧΘΕΣ!

Σε σύγκριση νομίζω με την επική σκηνή που ο York αλλάζει θέμα στο ξεκάρφωτο, για να επαινέσει τα μπισκότα του Thomas, εντάξει μέρα με τη νύχτα.:)
Γενικά θέλει μαεστρία για να παίξεις μπάλα με το σουρεάλ, μπορεί να προκύψει κωμικό ή ψυχεδελικό, μπορεί όμως και να κάψεις το χυλό…