Επειδη το review με τραβηξε απο το αυτι, το εψαξα λιγο. Ενω αναφερεις οτι μπορεις να γινεις ο μεγαλυτερος καταπιεστης, η λεπτομερεια ειναι αυτη που τσακιζει. Εκτος απο την μυστικη αστυνομια, παιζει ενα act με το οποιο μπορεις να απαγαγεις πολιτες, φανταζομαι οχι για λυτρα.
Ο Κροποτκιν θα ηταν αντιθετος με αυτο.
Πιστευω οτι αυτες οι λεπτομερειες δινουν εναν ρεαλισμο. Δεν εννοω τον ρεαλισμο του RDR2 με τα καλαμπαλικια του αλογου.
Πιστευω οτι το παιχνιδακι πρεπει να ειναι ωραια εμπειρια.
[/QUOTE]
Στα δικά μου πλεηθρού πήγα με τον σταυρό στο χέρι και δεν το υπέγραψα αυτό το έκτρωμα. Ωστόσο, όταν όλη η πόλη καταρρέει μια απαγωγή μπορεί πραγματικά να εξαρθρώσει τις αντιστασιακές οργανώσεις τάχιστα όπως είδα στο…δοκιμαστικό πλεηθρου με load. Το παιχνίδι έχει μπόλικα πράγματα εντεταγμένα στην εργαλειοθήκη της ηγεσίας και αφήνονται στην προσωπική ηθική στο αν θα εφαρμοστούν ή όχι – η υπερωρία πχ πήγαινε σύννεφο στην πόλη μου.

Επειδη το review με τραβηξε απο το αυτι, το εψαξα λιγο. Ενω αναφερεις οτι μπορεις να γινεις ο μεγαλυτερος καταπιεστης, η λεπτομερεια ειναι αυτη που τσακιζει. Εκτος απο την μυστικη αστυνομια, παιζει ενα act με το οποιο μπορεις να απαγαγεις πολιτες, φανταζομαι οχι για λυτρα.
Ο Κροποτκιν θα ηταν αντιθετος με αυτο.
Πιστευω οτι αυτες οι λεπτομερειες δινουν εναν ρεαλισμο. Δεν εννοω τον ρεαλισμο του RDR2 με τα καλαμπαλικια του αλογου.
Πιστευω οτι το παιχνιδακι πρεπει να ειναι ωραια εμπειρια.

Υπήρξαν ακόμα και ολικές καταρρεύσεις του παιχνιδιού απ’ τις οποίες είχα 3-4 μαζί με ένα [B]διεφθαρμένο[/B] save game.

Καπιταλιστικη προβοκατσια.

Πρεπει να διαβασουμε Μπακουνιν και Μαρξ πριν το ξεκινησουμε; Ωραιο θεμα για παιχνιδακι γιατι απο το καφενειο, ολα ευκολα ακουγονται.
Πριν τελειωσω να διαβαζω το review, μου δημιουργηθηκαν αποριες για τι μπορει να συμβει με συγκεκριμενες αποφασεις και ποσο μακρυα σε αφηνει να πας το ιδιο το παιχνιδι.