Όσον αφορά το marketing, τουλάχιστον του πρώτου παιχνιδιού που τα ξεκίνησε (Demons’ Souls) η ίδια η Sony πήγε να το “αυτοκτονήσει με τα πλάνα που είχε να το κυκλοφορήσει μόνο Ιαπωνία κι αργότερα μόνο Αμερική μέσω Atlus (αφήνοντας στα κρύα του λουτρού την Ευρώπη για ένα ακόμη χρόνο μέχρι να αναλάβει η Namco, θα την ξέρεις την ιστορία μιας και έχει ps4 και λογικά παρακολουθείς τι γίνεται με τη retail αγορά). Αν δεν υπήρχε word of mouth άκλαφτο θα είχε πάει. Εκεί που λες για τα achievements και τα trophies ξέρεις ποιο είναι το οξύμωρο; Δεν υπάρχει ούτε ένα τέτοιο που να σχετίζεται με κάποιο “ανδραγάθημα” στο παιχνίδι, κάτι δηλαδή το οποίο θα μοστράρεις επειδή πέτυχες κάτι ακατόρθωτο που ο άλλος παίκτης δε θα μπορούσε να καταφέρει. Α, κι ένας legit λόγος να το προτιμήσει κάποιος στο ps4 είναι πως έχει περισσότερο κόσμο online (μην ξεχνάμε ότι κυκλοφόρησε νωρίτερα από το pc), συνεπώς γρηγορότερη διαδικασία το summon visitor στο co-op.
Τέλος πάντων, έχει πολύ ζουμί η κουβέντα του τι θεωρείται και τι όχι rpg (”http://www.rpgcodex.net/content.php?id=10819″). Για το Nioh ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε 😀

Πρέπει να είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις και 2-3 φορές το λεπτό, ακόμα κι αν έχεις 30-40 Levels πάνω από το προαπαιτούμενο της κάθε αποστολής,

Δεν διαπίστωσα κάτι τέτοιο, όχι 30-40 που λες, αλλά 15 levels να ήμουν πάνω (τυχαίνει αναπόφευκτα αρκετές φορές μέχρι και την 4η περιοχή) από την αποστολή σκότωνα άνετα εχθρούς και (συνήθως) το boss. Ξανατονίζω ότι τα level του χαρακτήρα σίγουρα βοηθάνε αλλά την διαφορά την κάνει κυρίως ο καλός εξοπλισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ένα επίπεδο που κοίταζα και είχε δυσκολία 5 σπαθιά, πήρα 3 level πριν μπω αλλά δεν άλλαξε. Μόλις όμως άλλαξα πλήρως το εξοπλισμό μου (νέο set με μεγαλύτερο level, ομοίως το όπλο και reforge για abilities που ήθελα) η δυσκολία έπεσε στο 1 σπαθί!!

Οι εχθροί κάνουν damage 300-400 Hp και σε κάθε level παίρνεις 20-25 Hp.

Σωστά, γι’ αυτό όμως υπάρχουν διάφορες passive abilities που δίνουν ζωή, damage reduction, regeneration καθώς και το γενικό defence από τις armors οπότε το damage μειώνεται σημαντικά. Και φυσικά τα block και dodge (στοιχεία που σχεδόν όλα τα action-rpg έχουν). Η μάχη δεν έχει την λογική, κάθομαι σε ένα σημείο με τον αντίπαλο, ανταλλάσσουμε σφαλιάρες και όποιος προλάβει να ρίξει το περισσότερο ξύλο κερδίζει. Όπως και στα Gothic (αν προσπαθούσες να σπαμάρεις επιθέσεις κατέληγες ξάπλα), έτσι κι εδώ χρειάζεται και η ικανότητα του παίκτη.

Η φιλοσοφία είναι ίδια με αυτή των Dark Souls, όπου παιχνίδι των 20 ωρών τερματίζει σε 80-100, γιατί το 20% του χρόνου βλέπεις τη Loading screen, το 60% παίζεις το ίδιο και το ίδιο σημείο και ένα 20% είναι το κανονικό gaming.

Θα διαφωνήσω, τόσο για τα Souls όσο και για το Nioh. Disclaimer: δε θεωρώ ότι είμαι υπερπαίκτης, ούτε έχω εντρυφήσει σε αυτά τα παιχνίδια. Δεν υπήρχε σημείο δύσκολο που να μην πέρασα με την 2η ή 3η προσπάθεια. Οι φορές που πέθανα μέσα στο παιχνίδι ήταν σχετικά λίγες και να σου πω, ούτε εγώ το περίμενα πριν αναλάβω το παιχνίδι. Ο κύριος λόγος; Δεν βιαζόμουν. Όταν έβλεπα μια δύσκολη περίπτωση δεν ορμούσα τυφλά. Αν κάτι στράβωνε φρόντιζα να είχα τρόπο διαφυγής. Παρατηρούσα τι είδος αντιπάλου με περιμένει και προσπαθούσα να τον απομονώσω στο μέρος που ήθελα. Όταν βιαζόμουν να τελειώσω μια αποστολή, ναι εκεί συνήθως μου στοίχιζε παραπάνω προσπάθειες. Ακόμη και τα περισσότερα bosses έπεφταν με 1-4 απόπειρες (εκτός από 2 κάπου στην αρχή που μου έριξαν αρκετό ξύλο). Οπότε δε νιώθω ότι υπήρξαν “νεκρές” ώρες σε απόπειρες.

Προφανώς και δεν έχουμε να κάνουμε με RPG, αλλά ακριβώς όπως έγραψες, με ένα πολύ δύσκολο action παιχνίδι, με στοιχεία RPG progression, τα οποία ούτως ή άλλως πλέον μπαίνουν σε σχεδόν ΚΑΘΕ είδος παιχνιδιού, ως προστιθέμενη αξία. RPG σημαίνει πάνω και πρώτα απ’ όλα, ουσιώδεις επιλογές αναφορικά με την εξέλιξη του σεναρίου και τον τρόπο προσέγγισης του κάθε προβλήματος/γρίφου ή μάχης.

Παιχνίδια όπως τα Dark Souls/Nioh/Bloodborne εύστοχα ονομάστηκαν “Masocore” και ακριβώς απευθύνονται σε κοινό το οποίο διαθέτει εκατοντάδες ώρες προκειμένου να αποστηθίζει και να αποκωδικοποιεί αλληλουχίες κινήσεων και σχήματα επίθεσης, χωρίς κάποια συναισθηματική επένδυση. Μια φούλ τούμπανο εκδοχή του παραδοσιακού Pacman με άλλα λόγια. Και τότε, οι φυσιολογικοί άνθρωποι έπαιζαν πέντε πίστες και το άφηναν. Οι “σκληροί” καταστρέφονταν να αποστηθίσουν τα πάντα και έφταναν ως το τελικό…κρασάρισμα.

Δεν με ενοχλεί να υπάρχουν τέτοια παιχνίδια στην αγορά, ούτε να λαμβάνουν υψηλές βαθμολογίες, από την στιγμή που στο είδος τους (το οποίο καθόλου δεν με αφορά, φυσικά) είναι άριστα. Επίσης, δεν θεωρώ πως κανείς θα τα εκλάβει ως “RPG” με σενάριο, χαρακτήρες ή ουσία. Action-RPG’s στην καλύτερη. Για τους θιασώτες του είδους, μια χαρά είναι. Εμείς, έχουμε να προσβλέπουμε στο Kingdom Come: Deliverance!

Nice review Adhan!

Από εκεί και πέρα νομίζω κάτι Lords of the Fallen και The Surge ίσως να είναι καλύτερα entry points-πιο φιλικά.
tldr Βάσσια αν έχεις αφήσει το DS στη μέση καλύτερα τελείωσε εκείνο πρώτα. Από εκεί και πέρα το Nioh δεν έχει καμία σχέση με τα παιχνίδια της From σε ιστορία, κόσμο κτλ. έτσι άνετα το παίζεις και ενδιάμεσα. Ξέρεις πόσοι ξεκίνησαν με Bloodborne ή έπαιξαν Demons’ Souls αργότερα; Ούτε κι εγώ έχω ασχοληθεί πέρα demon-dark souls αλλά δε με εμπόδισε να το απολαύσω.:)

Επίσης είναι πιο νορμάλ όσον αφορά το πως εξελίσσεται η ιστορία και οι χαρακτήρες, έχει αρκετά cutscenes και ο χαρακτήρας σου μιλάει full. Βέβαια για πολλούς μεγάλος μέρος της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού βρίσκεται ακριβώς σε αυτήν την περιορισμένη ύπαρξη ιστορίας /npcs