…και ψήθηκα άσχημα και για το Dark Knight.

(Πάντως ναι, όταν το δείτε σε έκπτωση αυτό, το χτυπάτε με κλειστά μάτια, είναι εκπληκτικό)

Αχ ρε Κουτσούκο, είχες μπροστά σου το Twilight Zone, ένα από τα πιο μερακλήδικα φλιπεράκια έβερ, και προτίμησες τους ψαράδες… Οι δικές μου αναμνήσεις χοντρού ταΐσματος φλιπερακίου, ξεκινούν όντας πολύ πιτσιρικάς σε ένα μαγαζί με ηλεκτρονικά, στην αρχή της Κασσάνδρου, πάνω από το τουρκικό προξενείο, με ένα που είχε θέμα ένα στοιχειωμένο σπίτι (δεν θυμάμαι λεπτομέρειες)…

Ο επόμενός μου έρωτας, ήταν το επικό Super Mario, το οποίο ήταν πραγματικά πολύ μπροστά, ακόμα και για σήμερα. Μέχρι και πίστες Mario έπαιζες στην οθόνη LED, χρησιμοποιώντας τα φλίπερ για να πηδήξεις. Το ανακάλυψα σε μια μαγαζάρα στην Χαλκιδική, και για ένα καλοκαίρι είχα πάθει την πλάκα μου.

Αυτό όμως που με έκανε πραγματικά να αγαπήσω το άθλημα ήταν το Dirty Harry. Πόσα καλοκαίρια στην Θάσο του έβαλα τα άπειρα πενηντάρικα και κατοστάρικα για να μάθω το παραμικρό event του. Αν το βρείτε πουθενά, ορμήξτε του, ακόμα και σήμερα το θεωρώ το πιο πωρωτικό τραπέζι που έχω δει ποτέ.

Ακόμα και σήμερα, αν πάτε σε διάφορα εμπορικά κέντρα, θα δείτε τραπέζια να στέκονται και να περιμένουν λίγη αγάπη. Τα τελευταία χρόνια, η Stern έχει κάνει παπάδες. Ειδικά αυτό που έβγαλε για το Dark Knight είναι πολύ μπροστά, αν το βρει κανείς σας σε πλήρη λειτουργική κατάσταση θα μείνει άφωνος.

Εκείνο το παρατημένο φλιπεράκι Street Fighter που είχα βρει στην γειτονιά μου και σκεφτόμουν πώς να το φέρω σπίτι μου τελικά μάλλον θα το έφαγαν τα ποντίκια 🙁