😉

1. Το παιχνίδι για one woman project είναι πολύ καλό, αξιοπρεπέστατο και ελπιδοφόρο, καθώς για να τα κατασκευάσει όλα αυτά που είδα χρειάζεται πολλή επιμονή, μεράκι και φυσικά πάθος για τα adventure.

2. Ο Γιώργης έχει απόλυτο δίκιο σε πολλά απ’ ό,τι γράφει: συμπαθέστατη ηρωίδα, απότομο φινάλε, ποιότητα στην γραφή, το παιχνίδι θα τα έσπαγε εάν κυκλοφορούσε έτσι το 1989.

3. Δεν έχει δίκιο στα εξής: οι γρίφοι ήταν πολύ καλοί, ευρηματικοί – ενώ θα πρότεινα το παιχνίδι σε όσους θα ήθελαν να δοκιμάσουν κάτι δυσκολότερο από το πρώτο Syberia. Ο δε γρίφος με τα darts είναι μια χαρά και πανεύκολος. Το κομμάτι δε στο αστυνομικό τμήμα το βρήκα λογικότατο, καθώς η δημιουργός προσπαθεί να σε βάλει στο παιχνίδι, δημιουργώντας κλίμα και μικροένταση.

4. Τα τρία διαφορετικά φινάλε, εντάσσονται στην λογική του παιχνιδιού και δημιουργούν ενδιαφέρον, αφού θες να δεις και τα τρία.

5. Η εύρεση των space-invaders και οι ζωγραφικές πινελιές, θα μπορούσαν και να έλειπαν, αλλά με αυτόν τον τρόπο το παιχνίδι δεν καταντά άχαρο. Τουναντίον, έχει ενδιαφέρον να ψάχνεις την οθόνη για μικρά παιχνιδάκια ενώ προχωράς την ιστορία, με περισσή αγωνία και ενδιαφέρον.

6. Το συστήνω στον [USER=102590]@Borracho[/USER] με τρέλα! Εντάξει, δεν είναι αριστούργημα. Αλλά και μόνο που ένα χέρι κατάφερε αυτό που εκτυλίσσεται στην οθόνη, αξίζει συγχαρητήρια.

🙂

Ναι, δυστυχώς. Αν το δεις σε φάση “στηρίζω καλλιτέχνη”, ΟΚ, go for it. Προσωπικά πάντως, με “έχασε” γρήγορα.

Σε σχέση με τα Kathy Rain και Whispers of a Machine είναι αρκετά κατώτερο;