για να σοβαρευτω ομως, αυτο που μου φαινεται αξιο σχολιασμου και ισως αξιζει δικο του θρεντ ειναι το αρθρο του τυπου απο την Astronauts (μανο, μπραβο για το λινκ, ποσο μαλλον που διαφωνεις κιολας με οσα υποστηριζει).

και σορυ για το οφτοπικ, απλα πηρα το ερεθισμα απ το αρθρο στο μπλογκ της εταιριας που νομιζω θιγει ενα πολυ ενδιαφερον θεμα.
κατ αρχην ειναι απολαυστικο σαν αναγνωσμα, στα πιο πολλα που γραφει εχει απολυτο δικιο (καλα, για το moebius να πω οτι το ξεκινησα, επαιξα μια ωρα και δεν εχω ξαναασχοληθει εκτοτε στους 2 μηνες που εχουν μεσολαβησει, τοσο ενδιαφερον μου φανηκε), αλλά αυτο που ισως δεν καταλαβαινει, οχι μονο αυτος, αλλα και πολλοι συνγκειμερς μπορω να πω, ειναι οτι ΕΤΣΙ μας αρεσουν τα adventures. δεν καταλαβαινω γιατι σε ολα τα ειδη παιχνιδιων υπαρχουν προσμιξεις, υποείδη, παντρεμα ανομοιομορφων πολλες φορες ειδών μεταξυ τους και στα adventures, εμεις δεν εχουμε το δικαιωμα να γουσταρουμε το “παραδοσιακο”, ας το ονομασω ετσι, adventure.

αυτη την εμπειρια γουσταρουμε. ηρεμια, μια ωραια ιστορια που ξεδιπλωνεται σιγα σιγα μπροστα μας, αξιομνημονευτους χαρακτηρες και εξυπνους – πρωτοτυπους διαλογους/σεναριο, οσο γινεται. ενταξει, σαν ειδος εχει περιορισμους και υπερβολες (πρωτα απ ολα μου ερχεται στο μυαλο το ινβεντορυ με τα δεκαδες αντικειμενα ας πουμε), αλλα ποιο ειδος δεν εχει? ναι, οκ, πρεπει να μπουμε στο πνευμα και στο μυαλο του σχεδιαστη για να λυσουμε καποιους γριφους, που ειναι καμια φορα απλα εξωπραγματικοι, αλλά αυτο δεν ειναι το gaming? να φτασεις στο τελος, ακολουθωντας στην πορεια το οραμα και την διαδικασια που ο δημιουργος του παιχνιδιου επιλεγει για σενα?
ειναι κουτο να ζηταμε απολυτο ρεαλισμο και “νορμαλ” σκεψη και δραση στα παιχνιδια, οταν για μενα ενας απ τους σπουδαιοτερους λογους που εχουμε αυτο το χομπυ ειναι να ξεφυγουμε απ την πραγματικοτητα που μας περιβαλει και να χαθουμε σε αλλους κοσμους.. δε μιλαμε πολλες φορες για τη “μαγεια” ενος παιχνιδιου? ποση σχεση εχει αυτο με την “αληθινη ζωη”?

ειδικα για μενα, που γουσταρω τρελλα ακομα και τα “myst clones”, με τα ξεκαρφωτα παζλς, η ουσια των αντβεντσουρς ειναι αυτη: ακολουθα τον ρυθμο σου, στιψε το μυαλο σου, βασανισου ακομα ακομα καμμια φορα με την μαλακια που σκεφτηκε ο δημιουργος για γριφο, και προχωρα. ουτε θελω καταιγιστικο ρυθμο (θα επαιζα shooter αμα ηταν) ουτε τιποτα τετοιο. η ανταμοιβη μου ειναι η χαρα και η πληρωση που νιωθω οταν λυσω εναν δυσκολο γριφο η όταν μπω τελικα στο μπερδεμενο μυαλο του καθε δημιουργου. δεν ειναι λιγο.

επιτρεψτε μας λοιπον κυριε αστροναυτη να κλικαρουμε χαζοχαρουμενα στο καθε τι, να μαζευουμε στο ινβεντορυ οτι αχρηστο πραγμα δεν ειναι καρφωμενο κατω, και να φτιαχνουμε οτι ναναι απο 5 ασχετα κομματια οτι ναναι.. αυτα τα adventures αγαπησαμε κι αυτα συνεχιζουμε ν αγαπαμε.
και ψιτ, εχω κατι να σου πω: οτι κι αν εχει γραφτει και ειπωθει κατα καιρους, τα δικα μας τα “τραντισιοναλ” αντβεντσουρς δε θα πεθανουν ποτέ γιατι παντα θα υπαρχουν ανθρωποι που θα γουσταρουν να γυμναζουν το μυαλουδακι τους.

Μάνο, σχετικά με την ποιότητα των εικόνων…
http://i1292.photobucket.com/albums/b563/judas14132/steamscreen_zps7919064b.png

Βρίσκεται εδώ (”http://http://www.theastronauts.com/2014/10/vanishing-ethan-carters-ending-extreme-spoilers/”) και φυσικά το διαβάζετε αφού ολοκληρώσετε το TVOEC, καθότι περιέχει πολύ χοντρά spoilers.