Μαζί σου σε όλα όσα αφορούν το loot (ανύπαρκτο), itemization, grind και την βαρετή ανυπαρξία των μαχών (εκτός από κάποια boss fights τα οποία σε τσιτώνουν λίγο περισσότερο , κυρίως λόγω προσωπικής επένδυσης σε αυτά).

Εκεί που διαφωνούμε, είναι στην ίδια την προσωπικότητα του Jonathan. Αυτή διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τις ενέργειές μας και υπήρξαν πολλές οι φορές που δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου ανθρωπιστής (μεγάλη έκπληξη, όσο μεγαλώνεις, τόσο μεγαλύτερο κάθαρμα γίνεσαι, εξελικτικός νόμος αμείλικτος) και μου άρεσε που το παιχνίδι μου επέτρεπε να το βιώσω αυτό.

Αν ήθελα να είμαι πραγματικά αυστηρός με τον τίτλο, ίσως να είχε κάποιο νόημα μια 76-78% βαθμολογία. Από την άλλη, τέτοιες αφηγηματικές προσπάθειες σπανίζουν στις άμυαλες ημέρες του PubG και του Fortnite και ήθελα έμπρακτα να επιβραβεύσω τον δυνατό αφηγηματικό και ιστοριοκεντρικό πυρήνα του παιχνιδιού.

Όσο για την ατμόσφαιρά του, θα δεις πως όσο περνάει καιρός από το φινάλε, θα θυμάσαι κυρίως την ανατριχίλα των γηραιών καπιταλιστικών βαμπίρ του Άσκαλον Κλάμπ, τις φτωχογειτονιές με την Nurse Crane να προσπαθεί να μαζέψει όσα περισσότερο πόνο γίνεται, την ομίχλη και το ζόφο.

Οι μηχανικές ατέλειες και ατασθαλίες, εξαφανίζονται.

Δυστυχώς θα συνταχθώ με τον αγαπητό Mondus. Αξιέπαινη έως συγκινητική η προσπάθεια της DontNod να επενδύσει σε χαρακτήρες και ατμόσφαιρα αλλά το gameplay του παιχνιδιού είναι τόσο απογοητευτικό που για μένα το ρίχνει στη ζώνη του 70-75%. Ανελέητο grinding κάθε φορά που κάνεις τις γύρες σου για να (ξανα)μιλήσεις με τους χαρακτήρες, κλειδωμένες πόρτες που σε ρίχνουν στην αγκαλιά των ίδιων βαρετών αντιπάλων παραφουσκώνοντας τη διάρκεια άνευ λόγου, loot και itemization για κλάματα.

Επίσης, Στέφανε, διαφωνώ με τον μηχανισμό ηθικής. Η ιδέα του να πιάνεις φιλίες με τους NPCs ώστε να τους “παχύνεις” προτού ρουφήξεις όλα τους τα XP θεωρώ ότι είναι σαχλή και παράλογη. Αναγνωρίζω την αναγκαιότητά της από πλευράς game design αλλά στην πράξη δεν με έπεισε σε κανένα σημείο. Επιπλέον, δεν θεωρώ ότι ταιριάζει με την προσωπικότητα του Reid – άσχετα από τις αποφάσεις του παίκτη, γενικά είναι συμπονετικός και ανθρωπιστής δεν του ταιριάζουν τέτοιες “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” συμπεριφορές.

Το 70% όμως θα έθαβε εντελώς την φοβερή γραφή και την ατμόσφαιρά του. Αν πας τώρα να χωθείς χωρίς ιδιαίτερη αγάπη για το αντικείμενο, την εποχή και τους χαρακτήρες και το κρίνεις σαν μηχανικό action RPG με “ένα σενάριο να υπάρχει”, προφανώς 65-70% βάζεις, αλλά χάνεις όλη την ουσία του.