2002, λίγο πριν βγει το Warcraft III, παίζαμε με τον φίλο μου τον Κώστα το Warcraft II… Δεν το τελειώσαμε ποτέ, βγήκε το 3 λίγο αφ’ ότου ξεκινήσαμε…

25 χρόνια; 25 ΧΡΟΝΙΑ;;; Κι όμως εκείνη η τελευταία πίστα στο campaign των Humans στο Warcraft 2 με την αυτοκτονική απόβαση παραμένει αξεπέραστη μέχρι και σήμερα. Το αγοράζω και ξεκινώ να παίζω ΞΑΝΑ!

Πιθανόν. Έπεσε στα χεράκια μου ή το ’94 ή το ’95, παίζει άνετα να ήταν και δισκέτα. Έχουν χαθεί ούλες οι πληροφορίες στα βάθη του χρόνου 😀

Πάμε τσάρκα κάτω στο μπαχτσέ τσιφλίκι.

σημερα ομως εφαγα το πρωι μια φλασια μεγαλη….

το demo μηπως του pc gamer τοτε ηταν σε δισκεττα;;;;;

τι σχεση εχει ο ροκυ με τη χωρα του Azeroth??

μιλα ομεν

ξερεις κατι που δεν ξερουμε;;…

ο ροκυ ηταν κρυφο ορκ;;

ηταν ορκ ο ροκυ??

ο ροκυ ηταν ορκ??..

μιλα ξεκαθαρα…

θελεις να πεις πως ο συλβεστρος ηταν ορκ???

I think it’s unbelievable how you give into the hands of fate

Some things are worth fighting for, some feelings never die

I’m not asking for another chance, I just want to know why…

Έτσι απλά ξεκινούσε και η campaign στο Starcraft και μας έπιανε δέος με τους marines, τα supply depots και τα barracks.

Όταν έγραφα το άρθρο και έκανα τους υπολογισμούς για το πόσα χρόνια έχουν περάσει, πίστευα ότι έκανα κάτι λάθος. Έπρεπε να τους έκανα και πέντε φορές για να βεβαιωθώ ότι έχει περάσει ένα τετάρτο αιώνα (ναι, είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται!)…

Είναι όπως τα λες. Η προσωπική μου, πρώτη, επαφή με το Warcraft II ήταν στις διακοπές όπου ο θείος δύο Άγγλων παιδιών (και ο ίδιος Άγγλος) είχε στήσει ένα ωραίο PC για την εποχή. Όταν ήταν οι λοιποί μεγάλοι παίζαμε για τα μάτια του κόσμου Disney’s Aladdin (ΒΑΡΒΑΤΟ platformer – με ωραίο anti-piracy σύστημα), αλλά όταν έφευγαν ο Steve με ένα συνωμοτικό χαμόγελο μας έβαζε να δούμε είτε το Heretic είτε το Warcraft II.

Ποτέ δεν μπορούσα να εξηγήσω στη γιαγιά γιατί δεν ήμουν στη θάλασσα, αλλά συνέχεια στο σπίτι των φίλων.

Με συγκίνησες μπαγάσα Πάβελ. Θυμάμαι σαν χθες (ποιά 25 χρόνια, ψέμα ελεϊνό) να λιώνουμε με τον αδερφό μου ένα ντέμο του Warcraft: Orcs & Humans από το συνοδευτικό CD του Εγγλέζικου PC-Gamer που με χίλια παρακάλια είχαμε ψήσει τον πατέρα μας να μας αγοράσει Από Το Ένα Μαγικό Περίπτερο Που Έφερνε Ξένα (ΤΜ). Την ίδια χρονιά πήγαμε πιτσιρίκια στις ΗΠΑ και όταν είδαμε το τεράστιο κουτί του να φιγουράρει σε ράφι μιναροκαταστήματος, το αρπάξαμε σαν υπνωτισμένοι.

Περάσαμε τους επόμενους μήνες βαθιά χωμένοι στα άχραντα μυστήρια του Azeroth. Είχαμε ένα δημοσιογραφικό κασσετοφωνάκι της πλάκας τότε και θυμάμαι ηχογραφούσαμε μαγεμένοι τα briefings με τις ‘ηρωϊκές’ αφηγήσεις του Bill Roper και τα ακούγαμε σε διαρκές repeat πριν κοιμηθούμε, ανατριχιάζοντας σύγκορμοι από το Έπος.

Πολύ κοντά ήρθε και η μύηση στον Άρχοντα, το Dungeons and Dragons, όλο το ταξίδι.

Το Tides of Darkness θυμάμαι το είδαμε γιορτές, σε ράφι του Παπασωτηρίου, δίχως να έχουμε καμία ενημέρωση, ελπίδα ή έννοια. Χάσαμε το λιγοστό μυαλό μας. Έπρεπε να το αποκτήσουμε επιτόπου. Έγινε Το Παιχνίδι. Παίξαμε μέχρι που φτάσαμε σε σημείο να ονειρευόμαστε τα επίπεδα και τα pixels του κάθε βράδυ. Οι κόσμοι, οι προοπτικές που υπαινισσόταν ήταν μεγαλύτερες από κάθε εφηβική μας φαντασίωση. Το πρώτο μου ‘Review Αναγνώστη’ που εμφανίστηκε στις σελίδες του PC Master όταν ήμουν 15-16 ετών, ήταν για το Beyond The Dark Portal.

Άπειρες οι αναμνήσεις. Πια δεν υπάρχει Παπασωτηρίου, PC Master, Warcraft. Ώρες ώρες, αναρωτιέμαι αν υπάρχω κι εγώ. Το κείμενό σου, τσιμιπιά στην ψυχή μου. Ψιθυρίζει ‘Υπάρχεις, η μαγεία είναι εδώ. Έγιναν όλα αυτά.’. Και γι’αυτό, σ’ευχαριστώ.