Reply To: Gone Home (Άγρια Σπόιλερς Ινσάιντ)

#366603
Great0ldOneGreat0ldOne
  • Οργανωμένος Νεολαίος
  • Posts: 4007
Offline
Replies: 4007
Been thanked: 353 times

Lesbomancy – my favorite type of mancy.

Το Gone Home το ψιλοπαρακολουθούσα πάνω από ένα χρόνο, έχοντας την εντύπωση πως πρόκειται για horror adventure.

Μιας και η τιμή στην οποία βγήκε τελικά στο Steam παραήταν υψηλή, μπήκε στη wishlist για κάποιο γερό sale.

ΔΕΝ είχα διαβάσει κανένα review πριν από αυτό του Στέφανου, στο οποίο πέρα από τη δική του γνώμη ανέφερε πως το Gone Home έχει δεχτεί γενικά διθυραμβικές κριτικές, και ένα πρόχειρο googlαρισμά το επιβεβαίωσε.

Η περιέργιά μου τινάχτηκε στα ύψη, και δηλώνω ευθέως πως το Gone Home έγινε το πρώτο παιχνίδι που κούρσεψα εδώ και τουλάχιστον μια τετραετία (δεν είμαι κάνας άγιος, αλλά εδώ δεν έχουμε χρόνο να παίξουμε όσα έχουμε original, χώρια που όποιο game και να ενδιαφέρει κάποιον, αργά ή γρήγορα διατίθεται σε εξευτελιστική τιμή).

Λοιπόν, πρέπει να είμαι στην ελάχιστη κατηγορία ανθρώπων που απλά δε καταλαβαίνει γιατί γίνεται τόσος ντόρος, είτε θετικός είτε αρνητικός. Μπορώ να αναγνωρίσω και τα καλά και τα άσχημα του τίτλου, χωρίς να μπαίνω σε ακραία “love it or hate it” τριπάκια.

Έχει ατμόσφαιρα, και παρουσιάζει την ιστορία του αρκετά πετυχημένα, και κυρίως με απλότητα που προσωπικά εκτίμησα, χωρίς φανφάρες και δηθενιές, ούτε την αίσθηση πως οι developers την είδαν φάση “εμείς τώρα κάνουμε τέχνη, κοιτάχτε μας” (εσένα κοιτάω, Dear Esther). Χάνει δυστυχώς στο αφύσικο happy end που ήρθε από το πουθενά, όπως σωστά επισήμανε ο Borracho.

Καταλαβαίνω απόλυτα όσους δε τους άρεσε καθόλου, άλλωστε και μένα η ίδια η ιστορία δεν μου είπε δα και τίποτα, απλά βρήκα ενδιαφέρουσα την παρουσίαση της.

ΔΕΝ καταλαβαίνω καθόλου όσους χαρακτηρίζουν την ιστορία (και κατ’ επέκταση ΚΑΙ ΜΟΝΟ το παιχνίδι) σαν “σημαντική”, “ριζοσπαστική”, “υπερβατική”, “το τέλος με έκανε και έκλαψα (true story, από γνωστό και γενικά ισορροπημένο reviewer)” και άλλα τέτοια βαρύγδουπα.

Ακόμα περισσότερα, όταν σε εμένα τουλάχιστον, δε δόθηκε πουθενά η εντύπωση πως οι developers είχαν τέτοιες βλέψεις, αλλά πως το ζόρι τους ήταν το πως θα παρουσιάσουν την απλή αλλά τίμια ιστορία τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς αυταπάτες πως είναι οι επόμενοι Shakespeare.

Τώρα αν για τους χ, ψ, ζ λόγους, κάποιοι πήραν το παιχνίδι και το κάναν σημαία των προσωπικών τους σταυροφοριών, είναι άλλη ιστορία.

Back to top button
Follow on Feedly

Close
Close