Reply To: Τα καλύτερα του ’16 (Into the Vortex of the Melodies)

#466522
Παναγιώτης ΜητράκηςΠαναγιώτης Μητράκης
  • Υφυπουργός Πολιτισμού
  • Posts: 8544
Offline
Replies: 8544
Been thanked: 628 times

^Τι είναι αυτό; Text adventure;
Και μένα ίδιο genre είναι, απλά είχα περισσότερο budget για writers και technicolor edition  :trollface:

Πάω να πιώ καφέ

Θέλω κι εγώ από αυτή την κούπα που δεν τελειώνει.

Καλή πρωτοβουλία Χρόνο αλλά όπως και πέρυσι, βλέπω και φέτος 4-5 νοματαίοι να γράφουμε λίστες. Τουλάχιστον λειτουργούν ως headsup και για άλλους…

Ξεκινάμε λοιπόν, και συγχαρητήρια σε όποιον φτάσει μέχρι το τέλος  :) :

20. In the Woods – Pure
In-the-Woods...-Pure.jpg

Εντάξει, μπορεί να μην είναι Omnio. Και είναι πιο βαρύ και λιγότερο ψυχεδελικό απ' όσο θα ήθελα (τα γυναικεία φωνητικά λάμπουν δια της απουσίας τους). Βασίζεται αρκετά στις κιθάρες, με highlight τις ήρεμες στιγμές και τη διάχυτη μελαγχολία. Παραμένει όμως αυθεντικό In the Woods.

19. Cultes des Ghoules – Coven, or Evil Ways Instead of Love
a3207533732_10.jpg

Ή αλλιώς η Mother Trilogy του Argento συναντάει τη Μάγισσα του 2016 σε audio drama. Εδώ δε θα βρείτε ούτε μπλαστίδια, ούτε σκυλιάσματα και νοοτροπία “ooohh προσπαθώ τόσο να ακουστώ ΙΒΟΛ” . Ψίθυροι, απαγγελίες και σπαραγμοί σε ένα θέατρο τρόμου όπου οι χορδές του βιολιού, οι μεσαίες ταχύτητες και riffs με ακρίβεια μοιρογνωμόνιου διηγούνται ιστορίες αποπλάνησης νεαρών κορασίδων από τον Οξαποδώ. Η μπάλα του Black Metal παίζεται εδώ και καιρό (και) στην Πολωνία.

18. The Kyle Gass Band – Thundering Herd
ob_880fa8_kyle-gass-band-the-thundering-herd-300.jpg

Εντάξει όποιος δεν αναγνώρισε το όνομα του οποίου έχει δοθεί στη μπάντα, ας περάσει τώρα έξω. Hard rock βάση με πολύ southern, blues και λίγο funk πασπάλισμα. Οι στίχοι είναι σε μεγάλο ποσοστό χαβαλετζίδικοι, αλλά τα κομάτια είναι πιο τραγουδιάρικα από αυτά των Tenacious D (if that makes any sense).

17. High Spirits – Motivator
a2399342271_10.jpg

Απείρως ανεβαστικό, μελωδικό και πιασάρικο. Ο πολυπράγμων Chris Black, σταθερή αξία στο ροκ/μέταλ, παραδίδει δίσκο που ακούγεται ευχάριστα παντού και πάντα.

16. Sumerlands – S/t
a3138946671_10.jpg

Heavy metal κυκλοφορία που μοιάζει να ξεπήδησε από τα 80's, ειδικά από τις δουλειές του Ozzy Osbourne, των Fates Warning, Savatage κ.α. εκείνη την περίοδο. Χωρίς φρου-φρου κι αρώματα, straight to the point και ιδανικό άκουσμα για όλους τους φαν του είδους.

15. Hail Spirit Noir – Mayhem In Blue
0008082921_10.jpg

Ψυχεδέλεια, black 'n roll, progressive. Από δίσκο σε δίσκο γίνονται όλο και πιο εντυπωσιακοί. Τόσο από άποψης τεχνικής όσο και από θεατρικότητας/παρουσίασης. Η ελληνική σκηνή ήταν πολύ δυνατή φέτος. Περισσότερα πιο κάτω…

14. Perturbator – The Uncanny Valley
a0505378315_16.jpg

Μελλοντικές δυστοπίες, μοιραίες γυναίκες, υπόκοσμος, Τζόνυ Μνιμόνικ. Acid trip στιγμές συνυπάρχουν με Καρπεντερικό σασπένς, το τριπάρισμα του Βαγγέλης, το shredding 80's κιθάρων και πλήκτρων με τη Deus Ex ατμόσφαιρα και το ντισκοπάτωμα. Ο Περτουμπέιτο (sic) είναι με το σπαθί του μέσα στην αφρόκρεμα της syntwave/electronica μουσικής.

13. Poets of the Fall – Clearview
36c9c0ce81022279de11298d714628e0.1000x1000x1.jpg

Σταθερή αξία οι Φινλανδοί από τα γεννοφάσκια τους. Μπορεί το Clearview να είναι ένα – δύο σκαλιά πιο κάτω από το Jealous Gods και να ποντάρει πολλά στην ατμόσφαιρα και τη μελαγχολία (σε σχέση με το Old Gods of Asgard/feel good/ροκαμπίλε συναίσθημα του προκατόχου του) αλλά όταν έχεις να κάνεις με τραγούδια όπως την αθωότητα του Child in Me, το sing along Shadow Play ή το ραγίζει-και-πέτρες Moonlight Kissed, έχεις ένα άλμπουμ που κολλάει στο μυαλό.

12. Schammasch – Triangle
a0568689905_10.jpg

Κόνσεπτ τριπλό(!) άλμπουμ με μεταφυσικές (γκροτεφροϋδικές) θεωρήσεις για το θάνατο και το great beyond. Ξεκινάει ως Behemoth-ικό black metal με λίγες δυσαρμονίες, στη συνέχεια οι ταχύτητες πέφτουν λίγο και γίνεται διακριτικά πιο μελωδικό με ψαλμωδιακά φωνητικά να κάνουν την εμφάνιση τους και στο τελευταίο 1/3 μεταλλάσσεται σε κάτι εντελώς ambient/ritual/tribal/soundtrack-ική ωδή με αιθέρια φωνητικά, κλασικές κιθάρες, σαξόφωνο κτλ. Τολμηρό εγχείρημα με μεγάλη διάρκεια και avant garde διάθεση. Αξίζει.

11. Destroyer 666 – Wildfire
a2590077928_5.jpg

Πιστοί στις ποιοτικές κυκλοφορίες οι Αυστραλοί. Μπορεί φέτος να βγήκαν πολλά πράγματα στο thrash (Exumer, Death Angel, Slayer, Testament, Sodom, Vektor κ.α.) αλλά το Wildfire ξεχωρίζει άνετα και συνιστάται για  γερό κοπάνημα και stage diving στα σκουπίδια φορώντας μπουφάν φλάι και κονκάρδα μασούτης χουλς.

10. Hexvessel – When We Are Death
Hexvessel_When-We-Are-Death.jpg

60's διάθεση, μετενσάρκωση, μανιτάρια, folk, και το φάντασμα του Τζιμάκου του Μόρισον. Ο McNerney (γνωστός στους μεταλάδες ως Kvohst) με την παρέα του σε μεγάλα κέφια, παρά τη θεματική του album. H ροκ κυκλοφορία της χρονιάς, εύκολα.

9. The Midnight – Endless Summer
a2817758500_10.jpg

Το σαξόφωνο των Χαμένων Αγοριών. Ο Λαρούσο με το αίσθημα, σε άφτερ που dj παίζει τυπάς με κράνος Daft Punk. Το καλοκαίρι που δεν τελείωσε ποτέ.

8. Aenaon – Hypnosophy
hypnosophy.jpg

Λίγο μάταιο να προσπαθήσεις να εξηγήσεις το δημιουργικό χαμό εδώ μέσα. Aldrahn-ικά σε σημεία φωνητικά, θεατρινισμός, γαμάτα riffs και solo, πνευστά, αιθέρια γυναικεία φωνητικά. Οι Έλληνες Arcturus; Ο καιρός θα δείξει.

7. Striker – Stand In the Fire
Striker-Stand-in-the-fire-2.jpg

Μπορεί η αναγέννηση του Heavy Metal να ήρθε από τη Σουηδία, αλλά ετούτοι εδώ από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεν αστειεύονται. Τέσσερα άλμπουμ κοσμήματα του είδους. Μπύρα, γυναίκες, ξεφάντωμα, φωνάρα, συνθέσεις που “μεγάλες” μπάντες θα ζήλευαν. Οι Metal Heroes της δεκαετίας που διανύουμε. Τέλος.

6. Agatus – The Eternalist
a1266351223_10.jpg

Τα είπε ο Sephir, τα είπα κι εγώ. Το τρίτο άλμπουμ της ελληνικής σκηνής σε αυτή τη λίστα και το πιο άμεσο. Το black metal έχει υποχωρήσει αισθητά, και έχει δώσει τη θέση του σε ατσάλι και φωτιά. Όχι μόνο η κορυφαία κυκλοφορία της μπάντας αλλά και πόλος έλξης ατόμων με διαφορετικά ακούσματα. Διαμάντι.

5. Hammers of Misfortune – Dead Revolution
a3004777321_10.jpg

Άντε τώρα να προσπαθήσεις να περιγράψεις τι γίνεται εδώ. Ας πούμε ότι έχουν την αμεσότητα και την επικούρα των τιτάνων Slough Feg (λογικό αφού έχουν μέλη τους) μέσα από μια προοδευτική και ανήσυχη οπτική, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά (γυναικεία backing vocals, 70's πλήκτρα, πνευστά κ.α.) Από τις τεράστιες μέταλ μπάντες των 00's και που η μουσική ιδιοφυΐα, μόνο με αντίστοιχες σχημάτων όπως οι Satan ή οι Skyclad μπορεί να συγκριθεί.

4. Borknagar – Winter Thrice
borknagar_winter_thrice.jpg

Από τις (μεγάλες) εκπλήξεις της χρονιάς. Progressive αναμειγνύεται με λίγο από την τραχύτητα των βίκινγκ και ζεστές fuzzy στιγμές (συνεισφέρει τα μέγιστα και το τρίο τραγουδιστών). Και δημιουργεί ένα άλμπουμ γαλήνιο, και όμορφο όπως το ιρίδισμα του φωτός μέσα από σταλακτίτες. Κερασάκι στην τούρτα η συμμετοχή σε 2 τραγούδια, της υπέρτατης φωνής του πλανήτη, Kristoffer Rygg. Σε κερδίζει από την πρώτη ακρόαση. Τόσο απλά.

3. Hyperion – Seraphical Euphony
Hyperion-Seraphical-Euphony.jpg

Από τα καλύτερα ντεμπούτα που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό. Λατρεύοντας Emperor και κυρίως, Dissection, οι Σουηδοί δείχνουν πόση μπάλα ξέρουν. Αρκετά ακουστικά περάσματα (μερικά παιγμένα σφήνα πάνω σε στα υπόλοιπα όργανα) συνυπάρχουν με μελωδία, ακραία ξεσπάσματα και εναλλαγές ρυθμών σε ανύποπτο χρόνο, χτίζοντας παιάνες ηρώων, θεών και τιτάνων, σε μια απολύτως “οργανική” παραγωγή.

2. Demon – Cemetery Junction
1000x1000.jpg

Το 2016 ήταν από τις χρονιές των comeback. Vicious Rumors, Helstar, Tygers of Pan Tang, Diamond Head, Metallica, Anvil κ.α. έβγαλαν δουλειές που κυμαίνονται από αξιοπρεπείς έως πολύ καλές. Καμία όμως δε με συγκλόνισε όπως αυτή. Πολλά χρόνια στο κουρμπέτι οι Βρετανοί, παίζουν ό,τι γουστάρουν, είτε λέγεται blues, είτε NWOBHM, είτε floyd-ικό τζέρτζελο. Που να σταθώ; Στην μπασογραμμή του Drive; Στο συγκινητικό Miracle; Στο BlueÖysterCult-ικό Turn on the magic; Ή μήπως στο  σκερτσόζικο Queen of Holywood; Ανάλυση για κάθε τραγούδι δε θα κάνω. Κυκλοφορία-ορισμός κάτω από το ραντάρ. Μην κάνετε το ίδιο λάθος.

1. Necromancing the Stone – Jewel of the Vile
a1576425079_10.jpg

Κυριολεκτικά από το πουθενά. Τι να προτείνω παρόμοιο αφού δεν έχω ακούσει κάτι σε αυτό το στυλ; Το συγκεκριμένο άλμπουμ ΕΙΝΑΙ το ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ της μέταλ μουσικής.Thrash-y riffs, υπεργαμάτα solo (που περικλείουν τόσο τη μελωδία από heavy/power ως και την τεχνική και την παράνοια του death), mercyful fate στιγμές, και γενικά ένα συγκερασμός από διαφορετικά παρακλάδια που ακούγεται σαν αδιαίρετη οντότητα. Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Ακούστε το.

Wind and stone, I search my heart and find...

Back to top button
Follow on Feedly

Close
Close