Win with your boots on!

Viewing 15 posts - 1 through 15 (of 35 total)
  • Author
    Posts
  • #254162
    Απέθαντος ΓελαδάρηςΑπέθαντος Γελαδάρης
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 1348
    Offline
    Replies: 1348
    Been thanked: 0 times
    Hidden Content
    You must be logged in to see hidden content.
    #466529
    Brother BruceBrother Bruce
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 5290
    Offline
    Replies: 5290
    Been thanked: 35 times

    μον ντιέ, ποσο θελω να συμμετεχω!!! ωστοσο αν δεν μπει η λεξουλα γκογκ διπλα στις αλλες αγνωστες που εχω (οριγκιν, στύμ), ωιμέ, δε θα μπορεσω…

    #466530
    Απέθαντος ΓελαδάρηςΑπέθαντος Γελαδάρης
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 1348
    Offline
    Replies: 1348
    Been thanked: 0 times

    μον ντιέ, ποσο θελω να συμμετεχω!!! ωστοσο αν δεν μπει η λεξουλα γκογκ διπλα στις αλλες αγνωστες που εχω (οριγκιν, στύμ), ωιμέ, δε θα μπορεσω…

    Μπηκε και το outsider των Digital Distribution Platforms  :P  Υποστηριζει gifting ομως;

    *edit* It does. Εισαι τυχερος Αδερφε Μπρους  :thumbsup:

    #466531
    TsokTsok
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 5695
    Offline
    Replies: 5695
    Been thanked: 69 times

    ΟΚ, θα λατρεψω αυτο το θρεντ.

    #466532
    0AGAN0AGAN
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 1374
    Offline
    Replies: 1374
    Been thanked: 13 times

    Ξεπερνόντας τις σκέψεις οπου ο Μπορατσο περιπλέκετε σε όλες τις γνωστες και άγνωστες στάσεις του σεξ με τον Κλίντ -πάντα σε παθητικό ρόλο- ας μεταφερθούμε στην αγρια Δύση.
    Αυτή μέσα απο τα μάτια του Σερτζιο Λεόνε και όχι του Τζόν Γουέην.  😆

    Τα φύλλα της πόρτας έτριξαν καθώς βγήκε από το Σαλούν.
    Ένας ψωριάρης σκύλος έτρεξε να κρυφτεί σε μια γωνία ενώ ο άνεμος έφτυνε καυτές ριπές σκόνης.
    Τίναξε το καπέλο του και το φόρεσε όσο τα εξάσφαιρα του κρέμονταν, ακόμα ζεστά, στη ζώνη του.
    Ο Μπό Ράτσο δεν ήταν ο τύπος που μπορούσες να ξεγελάσεις. Ειδικά όταν του γέμιζες το ποτήρι με αυτό το απόπλυμα που σερβίρουν τα περισσότερα μπάρ της άγριας δύσης.
    Την ίδια στιγμή ένας καβαλάρης ξεπέζεψε από τ’άλογο του και το έδεσε με μια απλή κίνηση στον πάσαλο.
    Τα μάτια του Μπό Ράτσο άνοιξαν διάπλατα.
    Ηταν άραγε δυνατόν;
    Αυτή η φιγούρα κάτι του θύμιζε έντονα, κάτι βαθύ και αγνό σαν παιδική ανάμνηση…
    Δε μπορεί, σκέφτηκε…
    Είναι μόνο ένα παραμύθι, ένας θρύλος…
    Ο άντρας είχε στο στόμα του ένα μισοτελειωμένο πούρο, είχε στους ώμους του ριγμένο ένα πόντσο παρά την κάψα του μεσημεριού ενώ ένα εξάσφαιρο ξεκουραζόταν νωχελικά στο γοφό του…
    Για μια στιγμή τα μάτια του συνάντησαν το διαπεραστικό γαλάζιο βλέμμα του…
    Δεν υπήρχε αμφιβολία πιά.
    Ηταν…
    Ηταν ο Ανδρας δίχως όνομα…
    Στην σκέψη αυτή ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του καθώς ο άνδρας τον κοίταξε γέρνοντας ελαφρά το κεφάλι.
    Διάολε, σκέφτηκε ο Μπό καθώς μάζεψε τις σκέψεις του,  θα μπορούσε να με έχει πυροβολήσει 7 φορές με το εξάσφαιρο του όσο εγώ χαμογελώ!
    Συγκρότησε το νού του, άνοιξε το στόμα του και είπε:
    «Μοιάζεις με κάποιον που εκτιμά το καλό ποτό. Εδώ θα βρείς μόνο ζεστή μπύρα και κάτουρο… Ξέρω ένα σαλούν μετά το Οχυρό Μπράβο, 20 μίλια από εδώ… Πάω στοίχημα ότι θα έχεις κάποια καλή ιστορία να μου διηγηθείς ώσπου να φτάσουμε…»
    Ο Ανδρας δίχως όνομα ζύγιασε τα λόγια του Μπό και με ένα νεύμα της κεφαλής κρατώντας το γείσο του καπέλου του, έλυσε το ίδιο απλά τον κόμπο που μόλις είχε κάνει και καβάλησε το άλογο του.
    Οι δυό φιγούρες χάθηκαν καλπάζοντας στον ορίζοντα καθώς το άδειο βλέμμα του μπάρμαν κοιτούσε ατάραχα το ταβάνι.
    Η τρύπα στο μέτωπο του κάπνιζε ακόμη…

    #466533
    soad667soad667
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 4536
    Offline
    Replies: 4536
    Been thanked: 764 times

    Μπορατσός, έξτρα ουισκομπούκαλα, σαλούν, Κλιντ.. Χμμμ…

    Πιθανότατα θα ρωτούσε τον Κλιντ αν έχει δει το Φίστφουλ οφ Ντόλαρς και αυτές θα ήταν οι τελευταίες λέξεις του κύριου Στέφανου..

    Προαιρετικά συμπληρώνουμε με ένα από τα παρακάτω,
    α) ..πριν ξυπνήσει απότομα από άλλο ένα υγρό όνειρο στην Άγρια Δύση και αναρωτιέται τι μλκ είπε.
    β) ..πριν χτυπήσει το κουδούνι και πάει να ανοίξει την πόρτα, αφήνοντας το ρόλπλεινγκ που έκανε παίζοντας RDR στο πλέιστεσιο.

    Τρόμος στην ιδέα να ποστάρει ο Τόνυ καμιά από τις Μπορατσιάδες του στο καπάκι και να με κάνουν σάντουιτς παρέα με την οσκαρική πένα του Άγαν από πάνω.

    #466534
    Στέφανος ΚουτσούκοςΣτέφανος Κουτσούκος
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 10579
    Offline
    Replies: 10579
    Been thanked: 814 times

    Estoy amigo de su abuello.

    Τσόμπο με συγκινείς ρε, έλα στην αγκαλιά μου.Ακολουθεί ιστορία εκτός συναγωνισμού.

    Ο ήλιος είναι ψηλά όπως κάθε φορά. Το στοίχημα χαμένο. Πεινασμένα σκυλιά τεντώνουν τις σκελετωμένες πλάτες τους χωρίς να φοβίζουν κανέναν πια. Οι δρόμοι έχουν αδειάσει από χρόνια. Ο Παραμυθάς & ο Ποιητής μεθούν με το σπασμένο νέφτι του ξυλουργού. Τα όπλα παραμένουν το κέντρο μου, οι μοναδικές πυξίδες σε ένα κόσμο δίχως καρδιά. Εκείνος περιμένει καρτερικά έξω από τις χαρβαλωμένες δίφυλλες πόρτες του σαλούν. Με έχει ήδη σκοτώσει, μα κάνουμε πως άλλα αυτά βρίσκονται ακόμη στο μέλλον μας. Πως έχουμε ακόμη μέλλον. Αδειάζω το ποτήρι μου και αφήνω μια τελευταία χούφτα χάλκινα παλιοκέρματα στο μπαρ. Γλιστράω (πέφτω) από το σκαμνί μου και ξαφνιάζομαι από τον πόνο στην μέση μου. Μόνο οι μεγάλοι πονάνε στη μέση. Φαντάζομαι έγινα μεγάλος και δεν το κατάλαβα. Τα τακούνια μου χτυπάνε στα φτηνά σανίδια, μετά στη σκόνη. Όταν η σφαίρα τρυπάει την καρδιά μου, θυμάμαι μόνο το όνομά της, τελευταία προσευχή στα σκασμένα χείλια μου.

    Μπου-για μαδαφάκαζ, αυτά. Πρέπει να γράψω και Καντίνα εορταστική τώρα και είμαι ΑΚΟΜΑ στο Clockwork Mansion του Dishonored. Είμαι μια ντροπή και ένα αίσχος του κέημινκ!

    #466535
    GrmadnessGrmadness
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 4820
    Offline
    Replies: 4820
    Been thanked: 20 times

    You have no power here, Τσόμπο. Τα δώρα σου κράτα τα για την πλέμπα. :trollface:

    Η ιστορία μας ξεκινάει κάπως ανάποδα. Με τον ήρωα να απομακρύνεται καβάλα στον Clint στο άλογο του με φόντο το ηλιοβασίλεμα, ενώ ένας κοντόχοντρος καράφλας (σαν γιουβαρλάκι με πόδια) τρέχει και πυροβολεί φωνάζοντας “μου μαγάρισες την κόρη, κανάγια”. Rewind στην αρχή της ιστορίας μας, με τον γέροJack να παίζει φυσαρμόνικα στην έρημο κάτω από την πανσέληνο ενώ τα κογιότ ουρλιάζουν γύρω του. Το παρελθόν ήρθε για να τον κάνει να χαμογελάσει, όπως κάθε βράδυ τόσα χρόνια, μοναδικός σύντροφος εκτός από την άμμο και τα αστέρια το βράδυ. Το μυαλό του άρχισε να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, τότε που όλα ήταν αγνά. Τότε που γνώρισε τον “άντρα δίχως όνομα”.

    The rest coming soon…

    42, the answer to everything

    #466536
    NorthlanderNorthlander
    • Υπουργός Ανάπτυξης
    • Posts: 13464
    Offline
    Replies: 13464
    Been thanked: 564 times

    Θα έγραφα κάτι για το θεαθηναι, αλλά ο αδερφός 0agan το πήρε σπίτι!  :drinks: :drinks:

    #466537
    Maverick StrangeMaverick Strange
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 1478
    Offline
    Replies: 1478
    Been thanked: 28 times

      Ώστε χρειάζεσαι Ιστορίες για τον διαγωνισμό σου, Περιπλανώμενε. Ναι, έχω μία για σένα. Δεν έχει σημασία αν κερδίσει. Δεν έχει καν σημασία αν είναι αληθινή. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είναι δική του.

      Επιμένεις ακόμη?

      Πολύ καλά λοιπόν. Άκου πολύ καλά.

      Εδώ είναι η Μαύρη Cantina την ώρα της Δύσης.

    16

    ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

      Ο Μποράτσο στάθηκε για μια στιγμή, ταλαντεύτηκε. Του φάνηκε ότι παραλίγο να λιποθυμήσει. Έφταιγε η αναθεματισμένη ζέστη. Ο καψαλισμένος άνεμος δεν πρόσφερε καμιά ανακούφιση. Ζύγιασε το ουίσκι που είχε στο παγούρι του. Όχι αρκετό. Παρότι ήξερε πως δεν ήταν η στιγμή, το άνοιξε και ήπιε μια γουλιά.

      Για μια στιγμή είχε νιώσει πως βρισκόταν αλλού. Στην ίδια την Cantina ίσως. Αλλά φυσικά η έρημος ήταν απατηλή και γεμάτη αντικατοπτρισμούς. Η Μαυριδερή Cantina βρισκόταν ακόμη χιλιάδες τροχούς μακριά. Αυτή η αίσθηση, ότι έμπαινε σε πολλά δωμάτια και κοίταζε πολλά μπουκάλια, που τον κοίταζαν επίσης, έσβηνε κι αυτή.

      Θα φτάσω σ' αυτήν, σκέφτηκε μισοκλείνοντας τα μάτια στον ανελέητο ήλιο. Το ορκίζομαι στο backlog του Steam account μου.

      Και ίσως αυτή η φορά, αν φτάσεις εκεί, να είναι διαφορετική, ψιθύρισε μια φωνή. Σίγουρα η φωνή του παραληρήματος της ερήμου. Ποια άλλη θα μπορούσε να είναι? Ο Μποράτσο δεν είχε αίσθηση του χιούμορ, ούτε φαντασία, αλλά ήταν σταθερός. Ήταν ο Μποράτσο.

      Θα είχες ήδη φτάσει εκεί αν έπαιζες Rocket League, του είπε κάποτε η Κάρα, και στην φωνή της διέκρινε φόβο… Θα φθείρεις εκατό χειριστήρια στο δρόμο σου για το γκολ

      Και ο Βόρειος: Καλά δεν είναι και ανωμαλία. Μίζα λέγεται. Ειδικά σε sites όπως το αυτιστικό ign.

      Και ο Φραπές: Ο σωστός άντρας δεν τις ρίχνει, απλά τις παρακάμπτει. Καταλαβαίνετε το γιατί. Γατάκια…

      Και ο Λέλος: Η ηθικη ειναι σαν την τρυπα στην καλτσα. Οσο δεν την βλεπει κανενας ειναι ολα καλα.

      Όμως η φωνή του ψιθύρισε ξανά
      ((Ζητειται κοπελα ηλικιας 18-37 απο Αθηνα  κατα προτιημηση ξανθια με γυαλια για σοβαρη σχεση.)

      και ο Κλιντ σαν μύρισε κάτι διαφορετικό. Του φάνηκε ότι ήταν κάτι καλύτερο.

      Του φάνηκε ότι ήταν Ντουθάκ.

      Κρέμασε τα όπλα του και άγγιξε τρυφερά την μινιατούρα banhammer που είχε στη ζώνη του. Κάποτε με αυτήν ο 426f είχε μπανάρει μια ρωμαϊκή λεγεώνα. Έτσι έλεγε ο θρύλος.

      Αυτή είναι η υπόσχεση ότι τα πράγματα ίσως αλλάξουν, Μποράτσο.

      Αν αντέξεις. Αν είσαι άξιος.

      Κούνησε το κεφάλι του για να το καθαρίσει, σκέφτηκε να πιει κι άλλη γουλιά ουίσκι, μα το μετάνιωσε. Απόψε. Όταν θα άναβε τη φωτιά του πάνω στα απομεινάρια της φωτιάς του Κλιντ. Τότε θα έπινε. Τώρα, όμως…

      Τώρα όμως θα συνέχιζε το ταξίδι του. Κάπου μπροστά ήταν η Μαύρη Cantina. Πιο κοντά, όμως, πολύ πιο κοντά, ήταν ο άνθρωπος (ήταν άνθρωπος?) που θα μπορούσε ίσως να του πει πώς να φτάσει εκεί. Ο Μποράτσο θα τον πρόφταινε και τότε ο άνδρας θα μιλούσε.

      Είναι ώρα να προχωρήσω.

      Ο Κλιντ έφυγε στην έρημο και ο Μποράτσο τον ακολούθησε.

    #466538
    Chosen UndeadChosen Undead
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 2407
    Offline
    Replies: 2407
    Been thanked: 202 times

    Aς γράψω και γω κάτι να δούμε τι θα βγει :professor:

    Ο Μποράτσο αγκαλιά με όμορφη κοπελιά η οποία τον βοηθούσε να σταθεί (έχοντας πιει τον Βόσπορο και κάτι ψιλά) ετοιμάζεται να βγει από το σαλούν μαζί και να πάνε σπίτι του. Καθώς ανοίγει τη πόρτα του σαλούν η κοπέλα ένα φως στραβώνει τον Μποράτσο. Ο ήλιος, καθώς ήταν ντάλα μεσημέρι αντανάκλασε τις ακτίνες του πάνω στο αστέρι του μουσάτου καουμπόι που ερχόνταν προς το σαλούν. Προχωρώντας λίγο ο Μποράτσο καταφέρνει να δει τελικά ποιος ήταν. Και λέει “Δεν είναι δυνατόν. Μα πόσο ήπια τέλος πάντων? Κλιντ είσαι εσύ ή βλέπω παραισθήσεις?”
    O Κλιντ απαντάει “Χμμμ…Εκανες φορτωτική, νομίζεις πως βλέπεις παραισθήσεις…Πρέπει να το δοκιμάσω αυτό το ουίσκι. Είσαι για άλλη μια γύρα?”
    Ο Μποράτσο ξαφνικά ξεσουρώνει “Εννοείται!!!” Και μπαίνουν ξανά στο σαλούν. Οι φήμες λένε πως ακόμα πίνουν… :drinks:

    #466539
    Στέφανος ΚουτσούκοςΣτέφανος Κουτσούκος
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 10579
    Offline
    Replies: 10579
    Been thanked: 814 times

    +2000 για την διασκευή του επικού προλόγου του Gunslinger από τον Αδελφό Μάβερικ!

    #466540
    Ηλίας ΙακωβόπουλοςΗλίας Ιακωβόπουλος
    • Υφυπουργός Πολιτισμού
    • Posts: 7109
    Offline
    Replies: 7109
    Been thanked: 79 times

    Βγήκε λίγο μεγάλο, αλλά ξύπνησα με τρελά κέφια και διαβάζοντας τις άλλες ιστορίες ξέχασα ότι είχα φτιάξει καφέ και είχα ανάψει τσιγάρο
    Επικεντρώθηκα κυρίως σε αυτόν που νιώθω γι αυτόν, ότι νιώθει αυτός για Εκείνον :blush2:


    Μια πόρνη του έδειξε το μπούτι της και του είπε πώς στον επάνω όροφο θα τον κάνει άντρα. Αυτός αγέρωχος, ήπιε μονορούφι το ξέπλυμα που πουλούσαν για ουίσκι σε αυτά τα μέρη, άναψε το τσιγάρο του και φώναξε στην κοπέλα που σερβίριζε «Θες να σε κάνω γυναίκα;» Αυτή κοκκίνισε, αλλά με ένα ανέμισμα της λειψής χαίτης του και μπροστά στο μεγάλο του…μενταγιόν, έναν λύκο με κόκκινα μάτια και μυτερό ρύγχος, υπέκυψε.

    Το κορίτσι δεν έλεγε και τίποτε το σπουδαίο, αλλά τα βογγητά της υπό τους ήχους του μουσικού στο ισόγειο τον άναβαν ακόμη περισσότερο, έτσι που ξέχασε μέχρι και το ποιος ήταν κι ενώ ο τροβαδούρος από κάτω ακουγόταν να λέει,

    «Kick your shoes off, do not fear,
    Bring that bottle over here.
    I'll be your baby tonight.»

    Αυτός πάλι, άδειαζε το φλασκί του και ετοιμαζόταν για τον επόμενο γύρο της μονομαχίας στο Ελ Ανασουκάτσω.
    Κάποια στιγμή η μουσική σταμάτησε, οι ομιλίες ελαττώθηκαν και το πρώτο αμυδρό φως του ανατέλλοντος Ηλίου διαπέρασε μια τρύπα, μάλλον από σφαίρα, στις βαριές μεταξωτές κουρτίνες.

    Ο ‘Ηρωας, του ο οποίου το όνομα ακόμη δεν μάθαμε, θυμήθηκε ότι έχει και πρωινή δουλειά, οπότε ντύθηκε στα γρήγορα, έβρεξε και το λιγοστό μαλλί του για να το ρίξει στα πλάγια του καπέλου του και με τα σπιρούνια να αντηχούν στο άδειο σαλούν, βγήκε τρέχοντας έξω, μπροστά σε έναν κατακόκκινο ουρανό. «A red sun rises. Blood has been spilled this night», σκέφτηκε και καβάλησε το άλογό του.
    Αργοπορημένος καθώς ήταν, δεν κοίταζε ούτε φανάρια, ούτε περαστικούς. Σε έναν μονόδρομο, χλιμίντρισε το άλογό του για να πει στον καβαλάρη που ερχόταν να κάνει στην άκρη, ειδάλλως θα του έριχνε μερικές σφαίρες για πρωινό. Αυτός κοντοστάθηκε και δεν μίλησε. Έφερε το μισοκαπνισμένο πούρο στην άλλη πλευρά του στόματός του και ένιωσε τα μισόκλειστα από τον Ήλιο μάτια του να του τρυπάνε την ψύχη. Τότε ήταν που σκέφτηκε πώς μάλλον δεν έπρεπε να είχε μπλέξει μαζί του.
    Ο καβαλάρης του έκανε νεύμα να ξεπεζέψει και το ίδιο έκανε κι αυτός. Του έκανε άλλο ένα νεύμα προς τη ζώνη του όπλου του σα να του λέει να τραβήξει. Ο Ήρωάς μας, το σκέφτηκε και λέει τι έχω να χάσω; «Για να ζήσεις με το ριβόλβερ, πρέπει να πεθάνεις από ριβόλβερ.» Βάζει το χέρι του στη ζώνη του και συνειδητοποιεί ότι ξέχασε το όπλο του στο κρεβάτι της ηδονής και εκτός από τα 7$ που του κόστισε η νύχτα, τώρα θα του κόστιζε και την ζωή του.

    Ο καβαλάρης μόλις είδε ότι ο «σκληρός» νέος δεν είχε παρά ένα άδειο θηκάρι, ξεκαρδιστικέ στα γέλια.

    Ήταν μια από τις λίγες φορές στη ζωή του που μίλησε. «Άσε με να μαντέψω. Σε ξεμυάλισε μια γυναίκα. Και από τα μάτια σου βλέπω ότι είχες πιεί. Ξέρεις, αν συνδυάσεις το δηλητήριο της γυναίκας με το αλκοόλ, αντί να σωθείς, γίνεσαι χειρότερα. Και το χειρότερο μέσα στη θολούρα του μεθυσιού σου, δεν θα αντιληφθείς ότι αυτό το ωραίο φύλο είναι που σε σκοτώνει μέρα με τη μέρα.»

    Από μία θήκη της ζώνης του έβγαλε ένα πούρο κι ένα τσιγάρο. «Αν πάρεις το πούρο, θα έρθεις μαζί μου, θα σε διδάξω πώς να φέρεσαι και πώς να μην ξεχνάς το όπλο σου στα βυζιά μίας αφράτης σερβιτόρας. Αν πάρεις το τσιγάρο, θα πάμε να το καπνίσεις σε ένα μέρος με  καλό γουίσκυ και στο τέλος θα σε σκοτώσω. Λοιπόν, τι λες;»

    Ο Ήρωάς μας, ένιωθε περίεργα. Σα να είχε ερωτευθεί τον μυστηριώδη καβαλάρη. Ήταν αληθινός; Μήπως ονειρευόταν ακόμη πάνω σε εκείνα τα μεγάλα και μαλακά στήθια; Φαντάστηκε τον εαυτό του καβάλα σε αυτό εκείνου, φαντάστηκε τον εαυτό του πραγματικά σκληροτράχηλο και απτόητο για το μέλλον. Πήρε το πούρο και άφησε Εκείνον να του το ανάψει…

    Αν και δεν παίχτηκε στην ιστορία μας, νομίζω ότι ταιριάζει γάντι στον ήρωα και το μέλλον του
    https://www.youtube.com/watch?v=G58XWF6B3AA

    #466541
    Σπύρος ΜπλιάγκοςΣπύρος Μπλιάγκος
    • Υφυπουργός Πολιτισμού
    • Posts: 3355
    Offline
    Replies: 3355
    Been thanked: 52 times

    Λέγεται πως ακόμη και οι γύπες, δεν πετάνε πάνω από το Τόρε ντελ Σολ, τόση η φρικωδία του καταραμένου τούτου μέρους.
     
    Οι εξορισμένες ψυχές συνωστίζονται στο σαλούν “Ο μονοχέρης Σιού.”, παραιτημένοι στις ξύλινες καρέκλες, χαζεύοντας την
    αλκοολική άχλη που μαζεύεται πάνω απ τα κεφάλια τους.

    Ένας από αυτούς είναι ξένος ακόμη και για τους ξένους. Τα σπιρούνια του αυλακώνουν δύο παράλληλους στο πάτωμα καθώς
    σηκώνει ένα ποτήρι, κάποτε γεμάτο με ουίσκι, πλέον κενό και παγωμένο. Ο ξένος σηκώνεται και με βήματα που διαρρηγνύουν
    την ίδια την ύπαρξη, σίγουρα μα και μετέωρα ταυτόχρονα, βγαίνει από το σαλούν.

    Απέναντί του θωρεί τον έναν, τον ενσαρκωμένο καπόικο μύθο. Δεν ανταλάσσουν κουβέντα. Όλος ο σεβασμός μεταβιβάζεται
    εκατέρωθεν με ένα νεύμα του καπέλου.

    Ο άνεμος φέρνει θαρρείς λίγο γρηγορότερα απ την ταχύτητα που πετά το μολύβι, τις κραυγές και τις ασχήμιες των παρανόμων του
    Ρίο Γκράντε, δίνοντας χρόνο στον ξένο να ορμήσει προς την κάλυψη, πλάι στον Κλιντ, καθώς η σφαίρες σφυρίζουν γύρω τους.

    “Γκρίνγκο, νόμισες πως θα ξεφύγεις από τη συμμορία της Λα Μεσσήνα;” κόμπασε ο μιγάς μπροστάρης τους.
    “Γυρίστε τώρα και θα προσποιηθούμε πως αυτό δεν έγινε ποτέ. Θα ξεχάσω ακόμη και τα κομμένα καλώδια.” είπε ο ξένος ήρεμα, στροβιλίζοντας τον κύλινδρο του εξάσφαιρού του.

    Η μόνη απάντηση ήταν το καυτό μολύβι που σήκωσε μια αμμοθύελλα γύρω τους.
    Ο ξένος και ο Κλιντ κοιτάχτηκαν. Δε χρειάστηκαν λέξεις, το πλάνο της τακτικής ήταν μιλημένο από την εμπειρία τους στη ζωή αυτή.
    Δώδεκα παράνομοι βρισκόντουσαν ξαπλωμένοι στο χώμα, στιγμές μετά. Ούτε γύπας δεν θα τους διεκδικούσε.
    Ο ξένος ένευσε μια τελευταία φορά προς τον Κλιντ, εκφράζοντας τον ανδροπρεπή του χαιρετισμό. Άνοιξε τη δερμάτινη τσάντα του και έβγαλε
    ένα γυάλινο μπουκάλι, γεμάτο με νέκταρ του Τενεσί. Το έτεινε προς τον Κλιντ και ήπιαν και οι δύο μια γουλιά, ποτίζοντας και το χώμα με μια
    γουλιά για τους νεκρούς.

    Όπως έκανε να φύγει ο ξένος, ο Κλιντ του φώναξε:
    “Μποράτσο.”
    Γύρισε και είδε τον Κλιντ να του πετά ένα ξύλινο κιβώτιο.
    “Άνοιξέ το, αφού βγεις από την πόλη.”

    *****

    Ο Μποράτσο, έτρεξε τα δάκτυλά του πάνω από τα σκαλιστά ινδιάνικα σύμβολα. Άνοιξε το κουτί καθώς ίππευε μακριά από το Τόρε Ντελ Σολ και χαμογέλασε.

    pc-red-cover-1769650503.jpg

    "And I'm trying to hold on to my past
    It's been so long I don't think I'm gonna last"

    #466542
    StamatimenosStamatimenos
    • Οργανωμένος Νεολαίος
    • Posts: 2213
    Offline
    Replies: 2213
    Been thanked: 41 times

    Θα γελούσε λέγοντας του ότι πόντσο φοράνε μόνο οι φοιτήτριες Νομικής όταν βγαίνουν για “χαλαρό καφεδάκι”.

Viewing 15 posts - 1 through 15 (of 35 total)
  • The topic ‘Win with your boots on!’ is closed to new replies.
Back to top button
Follow on Feedly

Close
Close