Πραγματικά, χωρίς να το θεωρώ πλέον κάποιο σπόηλερ, το “υπερφυσικό/θρίλερ” οικογενειακό background, δεν το αναζήτησα με πάθος, αλλά δεν αδιαφόρησα και απέναντί του. Ας πούμε πως με τον τρόπο που ξεδιπλωνόταν το παιχνίδι, δεν μου έδωσε το έναυσμα να αναζητήσω την συγκεκριμένη ιστορία, δεν με ιντρίγκαρε να ασχοληθώ παραπάνω.

Το φινάλε και η δομή του σεναρίου, ήταν όπως λες και εσύ, αδύναμα. Παιχνίδια όπως το Life Is Strange, πραγματεύθηκαν εξίσου δύσκολα θέματα με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία. Τέλος, Twilight+True Blood τα βάζω μαζί στο καζάνι της Αρλεκινικής αθλιότητας, έχοντας παρακολουθήσει μισή ώρα από το καθένα. Μισή μαρτυρική ώρα όπου απορούσα με το γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι πληρώθηκαν αδρά για την παραγωγή των ανοσιουργημάτων αυτών.

Τα Harry Potter, κατανοώ πως έχουν ιδιαίτερη θέση στις καρδιές των παιδιών που τα διάβασαν στις τρυφερές ηλικίες των 11-12 ετών όταν πρωτοκυκλοφορούσαν και μεγάλωσαν παρέα με τους ήρωές τους. Απλώς προσωπικά δεν με τράβηξαν, ίσως γιατί όταν κυκλοφορούσε το πρώτο βιβλίο ήμουν ήδη 22-23 χρονών και προφανώς δεν είχα καμία διάθεση να ασχοληθώ με παιδιά-μάγους.

Θα συμφωνήσω λοιπόν να διαφωνούμε. Ενδεχομένως έπιασες το παιχνίδι σε συγκεκριμένη πνευματική διάθεση και έτσι σου έδωσε πολύ περισσότερα απ’ όσα σε εμένα. Πάντως, σε αυτό το σπίτι, δεν ξαναγυρνάω.