-Από την στιγμή που ένας τίτλος μπαίνει στην διαδικασία του “Remastering”, προσωπικά τουλάχιστον θεωρώ (και έχει αποδειχθεί από τις εξαιρετικά φροντισμένες δουλειές με τα Monkey Island και το Gabriel Knight) πως ανασχεδιάζεται ώστε να παρέχει ένα άρτιο πακέτο (τεχνικό και καλλιτεχνικό) το οποίο να στέκει κατά την ημερομηνία κυκλοφορίας του, όπως έστεκε ο πρωτότυπος τίτλος τον καιρό που κυκλοφόρησε. Μια έκδοση ικανή δηλαδή να σαγηνεύσει παίκτες οι οποίοι δεν είχαν την παραμικρή επαφή με το πρωτότυπο. Διαφορετικά, μπορεί αξιοπρεπέστατα να γίνει μια κυκλοφορία στο GoG, να χαρούν οι παλιοί και να συνεχίσουν να μην ενδιαφέρονται οι νεότεροι. Βλέπε το πρόσφατο παράδειγμα με το Indigo Prophecy “Remastered”, όπου μιλάμε ουσιαστικά για το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, απλώς η επανκυκλοφορία βαφτίστηκε “Remastered” προς χάριν μπούγιου. Ε, τέτοιες κινήσεις, ειδικά όταν ξεκινάνε από ναυαρχίδες του χώρου και οι οποίες είναι επόμενο να δημιουργήσουν τάσεις και μόδες, δεν μπορώ να τις αφήσω ασχολίαστες. Όταν έχεις ένα παιχνίδι τόσο υψηλού προφίλ όσο το Grim Fandango, είτε που θα κυκλοφορήσεις ουσιαστικό Remaster που να τιμά την κληρονομιά και το θρύλο του, είτε θα αρκεστείς σε μια απλή επανακυκλοφορία. Από την στιγμή που ο ανταγωνισμός σου μάλιστα έχει θέσει τον πήχη ψηλά, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τον ξεπεράσεις, εάν θέλεις να είσαι άξιος της φήμης σου.

Τώρα, όσον αφορά στο voice-casting του Broken Age, φυσικά και έπεσα έξω αναφορικά με τους ρόλους, γιατί, στην τελική, μου έκαναν τόσο λίγη εντύπωση που το μόνο που αποκόμισα ήταν “Α…και γιατί δηλαδή έπρεπε ντε και καλά να μπουν celebrities;”. Οριακά θυμάμαι τους ίδιους τους χαρακτήρες που υποδύονταν. Τώρα για το αν ήρθαν για “φιλικές συμμετοχές” με αμοιβή ένα σάντουιτς και ένα δολλάριο, αμφιβάλλω αρκετά, δεδομένης της διαδικασίας που απαιτείται για ένα voice recording session, αλλά στο λογιστήριο της Double Fine δεν είμαι, οπότε ας πούμε ότι δίνουμε το μπένεφιτ οφ δε ντάουτ.

Το ηθικό δίδαγμα όμως, παραμένει και νομίζω υπερτερεί κάθε μικρο-ανάλυσης ή ψειρίσματος : κάποτε, ο Schafer ήταν ένας designer-Τιτάνας και κάθε τίτλος του, μια μικρή αποκάλυψη. Επέλεξε, πολύ τολμηρά, να παίξει τα ρέστα του, στο καλώς ή κακώς, φοβερά επιτυχημένο Kickstarter του Broken Age. Τί είδαμε ως γεγονός από αυτό; Μια ατελείωτη σειρά από αθετημένες υποσχέσεις και ένα απλά μετριοσυμπαθητικό πρώτο μέρος ενός adventure, του οποίου η συνέχεια είναι άγνωστο πότε θα μας παραδοθεί.

Παράλληλα, έδινε το ΟΚ (γιατί αυτός είναι αφεντικό στην εταιρεία του) για μια σειρά ημιτελών και αφρόντιστων κυκλοφοριών (ναι, το Costume Quest 2 ήταν γουστόζικο, αλλά εμφανώς φτιαγμένο στον αυτόματο πιλότο και αυτό το γράφουν οι περισσότεροι συνάδελφοι στα μαγικά Ίντερνετς) και έδειχνε να αδιαφορεί πλήρως για τις υποσχέσεις που έδωσε μέσω του KS ή για το κοινό που τον στήριξε.

Δεν αποκλείω κάποια μέρα να κυκλοφορήσει και το Part 2 του Broken Age και να είναι και καλό. Να είναι σπουδαίο, το θεωρώ από πολύ εώς άγρια απίθανο. Αλλά και με το καλό θα ικανοποιηθώ.

Απλώς ο άνθρωπος έχει εμφανώς περάσει την δημιουργική του ακμή και έχει επαναπαυθεί σε εύκολες λύσεις και κυκλοφορίες. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω σχηματίσει παρακολουθώντας τον, χρηματοδοτώντας το Broken Age και γευόμενος από αυτό την πικρή απογοήτευση. Πρόσθεσε τώρα την κυκλοφορία πάρα πολλών, πολύ δυνατών adventure παιχνιδιών που καταφθάνουν από άγνωστα studio και με ανύπαρκτο hype και τα πράγματα, στο δικό μου τουλάχιστον βασίλειο, είναι μάλλον σκούρα για τον Tim.

Το Full Throttle ήταν πολύ light σε γρίφους για τα δεδομένα της εποχής του, με σαφή αφηγηματικό προσανατολισμό – γι’ αυτό έχει “γεράσει” πολύ καλά και παίζεται άνετα μέχρι και σήμερα κατά τη γνώμη μου.

Το Sam and Max, για εμένα προσωπικά είναι το πιο αδύναμο adventure της LucasArts – πέρα όμως από την καθαρά υποκειμενική μου άποψη, σίγουρα κάμποσοι γρίφοι είναι χαρακτηριστικά αλλοπρόσαλλοι, και θα ξενίσουν τόσο το νέο παίκτη, όσο και κάποιον που θα καθίσει να το ξαναπαίξει μετά από 20 χρόνια, και θα ανακαλύψει πως μερικά πράγματα δεν είναι όσο ρόδινα τα θυμόταν.

Σήμερα, μιάμιση δεκαετία μετά τον τελευταίο τίτλο της, το “Escape from Monkey Island”, και με εκατοντάδες ανάλογα games να έχουν μεσολαβήσει, μπορούμε να είμαστε σαφώς πιο αντικειμενικοί και ν’ αξιολογούμε κατά πόσο είναι σε θέση να σταθούν στη σημερινή εποχή. Επειδή έτυχε το “Grim Fandango Remastered” να μας έρθει πολύ κοντά με το “Gabriel Knight 20th Anniversary”, κατάλαβα πόσο πιο καλά στέκεται το δεύτερο εν έτει 2015, ανεξαρτήτως της διαφορετικής φύσης τους (remaster-remake), καθότι αυτό που λέω αφορά στον σχεδιασμό και τους γρίφους των πρωτότυπων (αν και η αλήθεια είναι ότι το δεύτερο εκσυγχρονίστηκε ελαφρώς και σ’ αυτόν τον τομέα, πολύ καλώς κατά τη γνώμη μου).

Μετά απ’ αυτό, έχω μεγάλη περιέργεια για το τι γεύση θα μου άφηνε ένα νέο playthrough σαφώς λιγότερο σημαντικών παιχνιδιών της Lucasarts, σαν τα “Full Throttle” και “Sam and Max Hit the Road”, δε ξέρω όμως κατά πόσο θα τολμήσω κάποια στιγμή να το διαπιστώσω. Καλά, για το “Escape from Monkey Island” ούτε λόγος, ξέρω καλά από τώρα πώς θα μου φαινόταν…

Ασφαλώς ταυτόχρονα θα προϋπέθετε και σοβαρή-προσεκτική δουλειά, ώστε να μην έχει τα ενοχλητικά αυτά -ευτυχώς όχι game breaking- bugs που συναντάμε στο remastered.

Αλλιώς, αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στα €12 (GoG) ή €15 (Steam) που κοστίζει τώρα αυτή και στα €2-3 που θα μπορούσα ενδεχομένως να βρω την αρχική στο eBay (αναφέρομαι στην Lucasarts classics version-τόσο έκανε πάνω κάτω πριν εμφανιστεί η remastered), θα προτιμούσα τη δεύτερη.