Σε ένα “Horror” παιχνίδι

Σε αυτό το σημείο μάλλον διαφωνούμε. Το παιχνίδι, first and foremost είναι point ‘n click adventure, με sci-fi / horror θεματολογία.
Και ως adventure η έμφαση στο gameplay δίνεται (και πρέπει να δίνεται) στα σωστά σημεία (χαρακτήρες, γραφή-κείμενο, γρίφοι, άντε και ιστορία αφού είναι σοβαρό και όχι χιουμοριστικό). Κάποια κείμενα είναι αναγκαία πάντως, γιατί ουσιαστικά δίνουν hints για διάφορες καταστάσεις.
Τεσπα, τι να πω, δεν ένιωσα κάπου ότι με κούρασε.

Άσχετο αλλά τώρα συνειδητοποίησα που λέει ο Στέφανος για 8άρο και μέση παιχνιδιού και ήμουν κάπως… “πως είπατε”;
Ok κι εγώ διαβάζω και παίζω αργά (έστω κάποια genres) αλλά όχι κι έτσι! 🙂

Δεν λέω πως είναι κακό παιχνίδι ή κάτι τέτοιο, απεναντίας. Απλά όπως λες ο “horror” παράγοντας αμβλύνεται από την κακή αναλογία κειμένων/περιήγηση+γρίφοι. Όσο κι αν το όλο στόρι παραμένει άρρωστο απλά, ξαναλέω.

Κατά τ’ άλλα έτσι γίνεται στη συντριπτική πλειοψηφία παιχνιδιών που έχουν λίγους χαρακτήρες, κάπως πρέπει να αποδοθεί η ιστορία, και πως αλλιώς μέσω γραπτών κειμένων… Για παράδειγμα Darkness Within, Barrow Hill, Dark Fall κτλ. περιέχουν αρκετό γραπτό κείμενο μέσω βιβλίων, αποκομμάτων εφημερίδων κ.α. για να δώσουν κάποιο υπόβαθρο και lore.

τα κείμενα εμφανίζονται τόσο συχνά και είναι τόσο εκτενή

Ναι αλλά ο αρθρογράφος του S:HK θα είχε άλλη άποψη.

Τα adventure και δη αυτά τρόμου, πάντα είχαν και έχουν τη λογική βιβλίου, σε αντίθεση με survival horror που μοιάζουν περισσότερο με μια ταινία. Πραγματικό χρονικό περιθώριο δε θα λειτουργούσε σωστά σε παιχνίδια που θέλουν υπομονή & σκέψη.

Μέχρι τα μισά περίπου του παιχνιδιού

Φάουλ όσο δεν πάει, καθώς το ζουμί βρίσκεται μετά. Αν έχεις όρεξη για adventure γενικά, μια χαράς το προχωράς.
Επίσης ας μη γελιόμαστε τώρα, το Sanitarium πόνταρε κυρίως στην παράνοια και στο περίεργο του πράγματος, όχι στο ότι ένιωθες μεγάλη αγωνία για το τι θα δεις λίγο πιο πέρα.

Μπαίνεις σε ένα φριχτό νέο δωμάτιο, αρχίσεις να αναλύεις τα φρικιαστικά δεδομένα τριγύρω σου, ωπ και 2 PDA, πάμε ανάγνωση για κάνα 5-10λεπτο. Που ήμουν? Α ναι. Οκ, πάμε στο άλλο δωμάτιο. Πωπω χαμός κι εδώ. Α, ένα computer terminal. Πάμε άλλη μια ανάγνωση. Κάνεις κάτι και σου λέει η ΑΙ του συστήματος πως “έχεις μόνο 2-3 ώρες μπροστά σου ακόμα”, αμάν ας βιαστώ! ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ, ας ξοδέψω κανένα 20λεπτο να διαβάζω αργά-αργά τους υπολογιστές στο ιατρείο. Ίσως προσπαθούσαν να αποδώσουν το πνεύμα των PDA στα System Shock πχ, αλλά τα κείμενα εμφανίζονται τόσο συχνά και είναι τόσο εκτενή που πραγματικά καταλήγουν να αλλοιώνουν την Horror εμπειρία.

Άρρωστο setting κατά τα άλλα βέβαια, δε λέω.

Ίσως φταίω που καμία από τις περιόδους που προσπάθησα να το ολοκληρώσω δεν ήμουν έτσι σε πλήρη διάθεση για διαστημικό θρίλερ. Μέχρι τα μισά περίπου του παιχνιδιού που έφτασα αν και ήταν καλοστημένο, ουδέποτε με έκανε να νιώσω πως έχω απέναντί μου έναν εξαιρετικό, μοναδικό τίτλο. Η δε ανάγκη για συνεχή παύση της δράσης και ανάγνωση των PDA’s πραγματικά διατάρασσε το κλίμα αγωνίας και την αμεσότητα της εμπειρίας.

Αξιόλογος τίτλος σίγουρα, αλλά για μένα, έλειπε αυτός ο “παράγοντας Χ” που θα το καθιστούσε πραγματικό απόγονο του Sanitarium.

Όπως και το sanitarium, έτσι κι αυτό pnc adventure είναι, όπως και τα παιχνίδια που ανέφερα ως παράδειγμα στο προηγούμενό μου σχόλιο (το the lost crown άλλο ένα επίσης παράδειγμα).
Καμία απολύτως σχέση εννοείται με SOMA, Amnesia, Outlast, Alien Isolation και λοιπά σχετικά (survival) horror που βασίζονται στο stealth, και έχουν και κάποιους απλουστευμένους γρίφους για το ροκ.