Λατρεύω τη Supergiant Games. Ήμουν τυχερός όταν το μακρινό 2011 (?!) ένας συμφοιτητής και καλός φίλος με σκούντηξε να δω το Bastion, την πρώτη απόπειρα της εταιρείας στο χώρο των videogames. Αμέσως με συνεπήρε το design, η μουσική παντρεμένη με το σενάριο και το ευρύτερο gameplay. Ήταν κάτι διαφορετικό αλλά ταυτόχρονα οικείο, μία ωδή αγάπης στα videogames, τη μουσική, την καλλιτεχνική έκφραση ευρύτερα. Κάθε μετέπειτα κυκλοφορία της Supergiant Games είχε ως ακρογωνιαίο λίθο το ηχόχρωμα (με μόνιμο συντελεστή/συνθέτη τον Darren Korb) με ιδιαίτερο artwork και πάντα μοναδική ταυτότητα από το Pyre μέχρι το Transistor. Και έπειτα ήρθε το Hades… Το παιχνίδι που κατάφερε να συνδυάσει τον εθισμό των roguelites με τους gameplay πυλώνες της Supergiant Games σε ένα περιτύλιγμα ελληνικής μυθολογίας. Λίγα πράγματα θα χρειαστεί να επαναλάβω, μιας και το review του Γιώργου “Sephir” Δεμπεγιώτη αναλύει διεξοδικά το παιχνίδι. Και δεν σας πείσει το ίδιο τότε, τα βραβεία που σάρωσε το 2020 και (κυρίως) το 2021 πρέπει να είναι ικανά πειστήρια.
Ανάμεσα σε αυτά είναι και αυτή της γραφής, τόσο το Hugo Award όσο και το Nebula – βραβεία εξαιρετικού κύρους για τους συγγραφείς φαντασίας. Ίσως είναι το μόνο σημείο που διαφωνούσα με την κριτική του Γιώργου, μιας και οι μύθοι αλλά και Ορφικοί Ύμνοι πρέπει να μελετήθηκαν σε εξονυχιστικό βαθμό από το συγγραφικό team για να παραδώσουν εξαιρετικής γραφής αλληλεπιδράσεις πέραν του βασικού σεναρίου. Η συνεχής επανάληψη των runs δεν οδηγούσε ποτέ σε τέλμα αφού πάντα κάτι έδινε, είτε αυτό ήταν ένα μικρό flair text είτε πρόοδος σε ολόκληρα storylines δευτερευόντων του Ζαγρέα χαρακτήρων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φάρσα που σκαρφίζονται Ζαγρέας και Διόνυσος λέγοντας στον Ορφέα ότι είναι ο ίδιος θεός. Αποτέλεσμα είναι αυτό που διασώζεται στους Ορφικούς Ύμνους, δείγμα του meta-humour και πόσο καλή δουλειά είχαν ρίξει για να κάνουν κάτι βαθύ και πιστευτό βασιζόμενοι στις πρωτότυπες πηγές. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και το Hades II.
Χειριζόμενοι τη Μελινόη, κόρη του Άδη και της Περσεφόνης, μικρότερη αδελφή του Ζαγρέα, προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε μία κοσμογονική απειλή που συγκλονίζει τόσο τον Κάτω Κόσμο όσο και τον Όλυμπο. Το διακύβευμα είναι εξαιρετικά μεγάλο, σαφέστατα πολλαπλάσιο από τον επαναστάτη νεανία θεό-αδερφό που απλώς θέλει να δραπετεύσει από τη βλοσυρή διαπαιδαγώγηση του πατέρα του στο πρώτο μέρος. Κατ’επέκταση η όλη πλοκή αποδίδεται λίγο πιο σοβαροφανώς από το αρκετά χιουμοριστικό πρώτο μέρος (χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αστείες στιγμές). Από τη βάση μας, που δεν είναι άλλο από το Σταυροδρόμι αλληλεπιδρούμε με διάφορες θεότητες όπως η Εκάτη, τις κόρες της Νυκτός (όπως η Νέμεσις και η Έρις) και γνωστούς ήρωες (Οδυσσέας, Ίκαρος). Αυτή τη φορά, αντί των χθόνιων θεοτήτων έχουμε στο προσκήνιο τις μάγισσες και τα τελετουργικά. Όλα εξηγούνται από το σενάριο σταδιακά, από το πώς κατέληξε η Μελινόη μόνη της υπό την προστασία της Εκάτης μέχρι και τους βαθύτερους λόγους της αποστολής της με στόχο την εξάλειψη του [REDACTED]. Όπως είναι φυσικό το παιχνίδι βρίθει αναφορών για τα γεγονότα του Hades, ενώ επισκεπτόμαστε και διάφορες τοποθεσίες του σε ορισμένα σημεία.
Το exposition του Hades II πραγματοποιείται με ακριβώς τον ίδιο τρόπο όπως και στο πρώτο παιχνίδι: πραγματοποιούμε ένα run, μπορεί να συναντήσουμε διάφορους NPC αλλά και θεότητες που θα μας δώσουν τις ευλογίες τους (boons) και θα πάμε πίσω στη βάση για να συζητήσουμε με τους διαθέσιμους NPC μέχρι την επόμενη απόπειρά μας. Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι, εδώ η εξέλιξη του σεναρίου είναι κάπως απότομη. Για όσους δεν γνωρίζουν, το πραγματικό credit roll στο Hades πέφτει όταν καταφέρουμε να κερδίσουμε τον τελικό αρχηγό δέκα φορές. Κάπως έτσι συμβαίνει και με το Hades II, με ορισμένες διαφοροποιήσεις στο gameplay. Εντούτοις, η ίδια η πλοκή εξελίσσεται απότομα, feedback που πρέπει να ήρθε μαζικά στην Supergiant Games και σκοπεύει να αλλάξει άμεσα με το επόμενο patch για να υπάρχει πιο οργανική μεταστροφή του [REDACTED] που θα αιτιολογεί τη συνέχεια των runs μετά το credit roll, όπως έγινε και στο πρώτο μέρος.
Μιλώντας για προϋποθέσεις στον τερματισμό, οφείλουμε να εξετάσουμε ίσως τη μεγαλύτερη διαφορά του παιχνιδιού που είναι η ύπαρξη δύο τοποθεσιών. Η Μελινόη για να φέρει εις πέρας την αποστολή της έχει να διαλέξει ανάμεσα στην κατάβαση στον Κάτω Κόσμο για να σώσει τον Οίκο της από την καταστροφή είτε, μετά από ορισμένες απόπειρες, την ανάβαση στον ίδιο τον Όλυμπο! Όπως καταλαβαίνετε, πραγματικό σταυροδρόμι αποφάσεων σε κάθε run. Η διαδρομή στην επιφάνεια είναι ελαφρώς πιο απαιτητική έως και αισθητά δυσκολότερη όσο προχωράτε σε αντίθεση με τον Κάτω Κόσμο, αλλά δίνει ευκαιρίες για περισσότερους πειραματισμούς. Συνολικά θα χρειαστείτε περίπου πέντε επιτυχή runs σε κάθε τοποθεσία για να δείτε τον τερματισμό (αλλά όχι και τον επίλογο). Αυτό με μία μικρή επιφύλαξη, διότι. όπως είπαμε, η Supergiant θα κυκλοφορήσει ένα μεγάλο patch στο εγγύς μέλλον που θα αλλάξει τις απαιτήσεις και την πορεία ορισμένων events στον κόσμο του παιχνιδιού, κάνοντας ορισμένα λίγο πιο εύκολα να ολοκληρωθούν (όπως π.χ. η ιστορία της Αράχνης) ενώ θα υπάρχει πιο οργανικό χτίσιμο της πλοκής προς τον τερματισμό.
Αναφέροντας τους πειραματισμούς, αυτοί έχουν αυξηθεί αισθητά μέσω μικρών, μεθοδευμένων αλλαγών στο gameplay και στο πώς σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της η Μελινόη. Η πιο αισθητή είναι η ιδιότητα του Cast που δεν έχει πλέον πεπερασμένο αριθμό χρήσεων αλλά είναι ξεχωριστή και πλήρως χρηστική ιδιότητα-ξόρκι με το καλημέρα. Ορισμένοι θεοί έχουν αφαιρεθεί από το γενικό ρεπερτόριο και μπορούμε να τους συναντήσουμε σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (Άρτεμις, Αθηνά), κυρίως για λόγους ισορροπίας στο gameplay. Επεκτείνοντας ακόμη περισσότερο το χρόνο ενασχόλησης, όσο περνάνε οι νύχτες (δηλαδή τα runs) και δυναμώνει η Μελινόη, εμφανίζονται περισσότερες επιλογές gameplay, αρχής γενόμενης από το οπλοστάσιο (Nocturnal Arms) όπου ξεκλειδώνουμε διαφορετικές εκδοχές των όπλων από το ράβδο της Μελινόης μέχρι το Μέλανα Χιτώνα (Black Coat). Όπλα για όλα τα γούστα και προτιμήσεις, που έχουν μεγάλες συνεργίες τόσο με τις ιδιότητες των θεών όσο και αλληλεπιδράσεις με το Cast αλλά και τα Ωmega moves (δηλαδή τις επιθέσεις όταν κρατάμε το κουμπί πατημένο, χρησιμοποιώντας παράλληλα τον πόρο Magick). Για κάποιον που έχει παίξει πρόσφατα το Hades τα όπλα ίσως φανούν πολύ δύστροπα στο πώς λειτουργούν, αλλά είπαμε: πλέον έχουμε διαφορετικό χαρακτήρα που πρέπει να μάθουμε εκ νέου και αυτό συμπεριλαμβάνει και το διαθέσιμο moveset. Και αν όλα αυτά φαντάζουν βαρετά έπειτα από ορισμένες απόπειρες, έρχεται η δυνατότητα να αυξήσουμε τη δυσκολία των runs μέσω συντελεστών (π.χ. αυξημένη υγεία εχθρών μέχρι και εντελώς διαφορετικά boss fights στο τέλος κάθε περιοχής). Σε αντίθεση με το πρώτο, βρήκα τις συνεργείες στο Hades II να λειτουργούν ακόμη και σε runs που είχα διαγράψει ως επιτυχή. Η ισορροπία των διάφορων boons σε όλο το gameplay moveset έχει επιτευχθεί αριστοτεχνικά!
Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνουμε και για το soundtrack της σειράς που παραμένει σε υψηλότατα επίπεδα με τραγούδια να είναι ήδη χιτάκια από την Early Access, “I Am Gonna Claw (Out Your Eyes Then Drown You to Death)” ή το “Moonlight Guide Us”. Είναι τόσο χαρακτηριστικές οι μελωδίες και οι φωνητικές αρμονίες που μπορεί να καταλάβει αμέσως κάποιος ότι ανήκουν σε παιχνίδι της Supergiant. Κάθε νότα ταιριάζει γάντι σε ότι διαδραματίζεται στην οθόνη με την μπασογραμμή μετά το καθάρισμα κάθε σοκακιού της Ephyra (πρώτης περιοχής της Επιφάνειας) να είναι γλυκιά, ακουστική ντοπαμίνη. Όπως ανέφερα και στο review του Silksong, οι κριτές απονομή βραβείων θα έχουν μάλλον δύσκολο έργο στο να επιλέξουν μεταξύ των Hades II, Silksong, και Clair Obscur: Expedition 33.
Έχοντας μοιράσει το χρόνο ενασχόλησής μου με το παιχνίδι σχεδόν ισόποσα μεταξύ της Early Access (από το Μάιο του 2024, ~39 ώρες προτού σταματήσω) και μετά την κυκλοφορία του (άλλες ~40 ώρες) έχω να πω ότι το gameplay του Hades II είναι βελτιωμένο σε όλους τους τομείς συγκριτικά με τον προκάτοχό του. Άκρως εθιστικό, οι επιλογές που μπορεί να έχει κανείς σε συνδυασμό με τα runs που ανοίγονται κυρίως στην επιφάνεια υπόσχονται τριψήφιο αριθμό ωρών για τους completionists. Συνδυάστε και τους σπιρτόζους διαλόγους ατόφιο χρυσάφι με τους θεούς αλλά και πολλούς εχθρούς (θα σας συνιστούσα να σβήσετε τη μουσική από τις ρυθμίσεις στη δεύτερη περιοχή προς τον Κάτω Κόσμο, Oceanus, και να φτάσετε στο boss για μία τέτοια συνομιλία) και έχετε συνταγή-δυναμίτη. Για άλλη μία φορά η Supergiant Games παρέδωσε έναν εξαιρετικής ποιότητας τίτλο, με πρωταγωνιστή τη μουσική, τη δράση και τη διασκέδαση.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - 97%
97%
Lunar and magical.
Το Hades II παίρνει την εθιστική, roguelite συνταγή του πρώτου, βάζει μερικά καρυκεύματα με ελάχιστες τροποποιήσεις και παραδίδει μία βελτιωμένη εκτέλεσή της. So mote it be.
