CAIRN

Είναι αλήθεια ότι έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τα παιχνίδια που έχουν να κάνουν με την προσομοίωση και ιδιαιτέρως όταν αυτά πραγματεύονται αγαπημένα θέματα. Παρόλα αυτά είναι δεδομένο ότι σε τέτοιους τίτλους το πράγμα καταλήγει να γίνεται υπερβολικά κουραστικό. Είτε λόγω δυσκολίας, είτε λόγω επαναλαμβανόμενων διαδικασιών, οι οποίες δεν προσφέρουν πάντα την απαραίτητη ντοπαμίνη. Και με τους τόσους walking simulators που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, ήταν απορίας άξιον πως δεν είδαμε ένα τίτλο της προκοπής σχετικό με την ορειβασία.

Εντάξει, το Cairn μπορεί να μην είναι ακριβώς ένας εξομοιωτής ορειβασίας, μιας και πραγματεύεται την αναρρίχηση, παρόλα αυτά εισάγει όλα τα κοινά σημεία μεταξύ των δύο. Και μεταξύ μας, η αναρρίχηση είναι κομματάκι πιο συναρπαστική. Ειδικά δε, όταν πρέπει να κατακτήσεις την υψηλότερη κορυφή του κόσμου, του Kami εν προκειμένω, εκεί που τόσοι και τόσοι απέτυχαν.

Στο Cairn χειριζόμαστε την Aava, μία πολύπειρη επαγγελματία ορεσίβια με ειδίκευση στην αναρρίχηση στην προσπάθειά της να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει το πόδι του στην κορυφή του όρους Kami. Κι επειδή αναρρίχηση χωρίς ζεύγος, συνήθως δεν γίνεται, παρέα μας σε αυτό το ταξίδι έχουμε το Climbot. Ένα ρομποτάκι που αναλαμβάνει, μεταξύ άλλων, να παίξει το ζευγάρι μας όσον αφορά την σχοινοσυντροφιά.

Για να κατακτήσουμε την κορυφή, χειριζόμαστε κάθε σκέλος της Aava ξεχωριστά, ψάχνοντας κάθε φορά το κατάλληλο σημείο για να πιαστούμε. Οπότε μην περιμένετε τις ευκολίες του Assassin’ s Creed. Εδώ τα πράγματα είναι πλήρως ρεαλιστικά και σε συνδυασμό με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν, ο βαθμός δυσκολίας ποικίλλει. Βάλτε και στην εξίσωση την προαιρετική επιλογή survival, όπου θα πρέπει να μεριμνούμε για την τροφή και την πόση πρωταγωνίστριας κι έχουμε έναν τίτλο πλήρους ταλαιπωρίας, εεε ήθελα να πω, ρεαλιστικής απεικόνισης μιας πραγματικής εξόρμησης στο βουνό. Παρόλα αυτά όλα τα παραπάνω γίνονται από εύκολα έως και ανύπαρκτα, αναλόγως του τι θα επιλέξετε σαν δυσκολία. Έτσι, κάποιος που θα επιλέξει απλώς να κάνει την βόλτα του, θα αποφύγει την ανάγκη μαγειρέματος/crafting ενώ θα διαπιστώσει πως τα άκρα της Aava μετατρέπονται σε βεντούζες επάνω στα βράχια. Για να μην τρομάξω τους υπόλοιπους όμως, να σημειωθεί πως η καμπύλη εκμάθησης είναι πλήρως αναλογική με την πρόοδό μας, κάτι που δένει και με την πορεία προς την κορυφή.

Αν και γενικά το παιχνίδι χαρακτηρίζεται ως μοναχικό, εντούτοις στον δρόμο για την κορυφή θα συναντήσουμε κι άλλους ορειβάτες. Όμως, ο κύριος τρόπος γνωριμίας μας με τον κόσμο του παιχνιδιού γίνεται μέσω πληροφοριών, που βρίσκουμε διάσπαρτες εξερευνώντας το βουνό, είτε μέσω μηνυμάτων που έρχονται στο Climbot. Αυτή η ιδέα, σε συνδυασμό με το gameplay, είναι δεδομένο ότι θα φέρει στο μυαλό πολλών το Death Stranding. Βέβαια εδώ, εκτός του ότι δεν έχουμε καθόλου δράση, δεν έχουμε και κάποιου τύπου επιλογή, πέραν ίσως από το να επιλέξουμε αν τελικά θα εξερευνήσουμε κάθε πιθανό σημείο του χάρτη. Αυτό βέβαια, όσο λειψό φαντάζει αρχικά, τόσο βαθύ καταλήγει, αφού ως γνωστόν, η επαφή με την φύση μπορεί να οδηγήσει σε έντονες εσωτερικές αναζητήσεις, κάτι που θα αφήσω εδώ ώστε να το ανακαλύψετε μόνοι σας, άπαξ και μπείτε στον κόσμο του Cairn.

Όταν το θέμα αφορά τα βουνά και ειδικά την άγρια όψη αυτών, είναι δεδομένο ότι τα τοπία θα είναι αν μη τι άλλο… ανασοκοπτικά. Ήτοι, θα κόβουν την ανάσα. Εντάξει, λόγω και του γενικότερου στυλ του τίτλου, δεν είναι ότι περιμένει κανείς να δει συνταρακτικά φωτορεαλιστικά σκηνικά ατενίζοντας τον ορίζοντα, ούτε ηλιοβασιλέματα τύπου Read Dead Redemption, μιας από ακολουθεί μια προσέγγιση που θυμίζει κλασσικά graphic novels. Και αν και φοβόμουν ότι αυτή η κατεύθυνση θα έκοβε πόντους από το τελικό οπτικό αποτέλεσμα, μπορώ να πω ότι έμεινα παραπάνω από ευχαριστημένος. Δεν μπορεί κανείς παρά αποδώσει δάφνες τιμής στην μικρή ομάδα των Game Bakers, όπου με μπροστάρη έναν καλλιτέχνη του χώρου, ονόματι Mathieu Bablet, έδωσαν πνοή σε πλήρως αναγνωρίσιμο και ξεχωριστό στυλ.

Μπορεί λοιπόν να μην υπάρχει ο γνωστός φωτορεαλισμός, υπάρχει όμως ένας κόσμος με χαρακτήρα που σε ρουφάει κυριολεκτικά. Θέλετε να δείτε τον κόσμο που αφήνετε πίσω σας από την υψηλότερη κορυφή του Kami; Θα νιώσετε βασιλείς του κόσμου, καθώς βρίσκετε στο στέμμα αυτού. Θέλετε να γυρίσετε την κάμερα για να δείτε τις απόκρημνες κατακρημνίσεις που θα πρέπει να σκαρφαλώσετε; Θα νιώσετε την ακροφοβία σας να χτυπάει κόκκινο και τα δάκτυλα να ιδρώνουν. Όπως ακριβώς θα συνέβαινε και σε μια πραγματική αναρρίχηση.

Κι αν κάποιες στιγμές οι παλμοί πιάνουν κόκκινο και ένα δευτερόλεπτο είναι αυτό που μας χωρίζει από την πτώση στο κενό, υπάρχει και η άλλη όψη. Αυτή της απόλυτης χαλάρωσης. Δεν πιστεύω ότι ευθύνεται μόνο η αγάπη που έχω για το συγκεκριμένο σπορ και τα βουνά. Ακόμη και στην υψηλότερη δυσκολία, οι διασχίσεις που κάνουμε σε όλα αυτά τα περάσματα, το ψάξιμο των εσοχών στους βράχους, τα φανταστικά ηχητικά εφέ σε συνδυασμό με την μουσική και η αίσθηση της απόλυτης μοναξιάς που «σπάει» την οθόνη, το Cairn προσφέρει μια χαλάρωση που δεν έχω συναντήσει σε πολλά παιχνίδια. Κλείνεις το παιχνίδι και νιώθεις γεμάτος και ξεκούραστος με έναν παράξενο τρόπο που δεν περιγράφεται. Δεν σε κάνει να ανυπομονείς να το ξανατρέξεις για να δεις την συνέχεια, αλλά λειτουργεί περισσότερο σαν τον καθημερινό διαλογισμό και διάλειμμα σε μια ταραχώδη ημέρα. Θα λέγαμε λοιπόν ότι σκοπός του είναι το ταξίδι και όχι η Ιθάκη. Κάτι που θα δείτε πως, εν τέλει, σχετίζεται και με την ηρωίδα μας.

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο σε αυτό το κομμάτι και θα σας αφήσω να το ζήσετε μόνοι σας, αν επιλέξετε να του αφιερώσετε λίγο από τον χρόνο σας. Θα ήθελα μόνο να τονίσω ότι αν και το Cairn έχει πολλά στοιχεία αυτού που λέμε, περιπαικτικά, walking simulator, εντούτοις αφήνει μια διαφορετική αίσθηση στο τέλος της ημέρας από την πλειοψηφία αυτής της κατηγορίας. Δεν υπόσχεται δράση και κλασσική διασκέδαση, αλλά ένα παράθυρο σε μια ψηφιακή εξοχή. Παρόλα αυτά, πρόκειται για τον ορισμό του love/hate τίτλου αφού εξαρτάται πλήρως από τι ψάχνει ο καθένας, οπότε μπορεί κάλλιστα κάποιος να ακυρώσει όλα τα παραπάνω πριν καν ολοκληρώσει το tutorial.

Go to discussion...