MAFIA: THE OLD COUNTRY

Δεν ξέρω αν είναι η δική μου εντύπωση ή ένα γενικό φαινόμενο αλλά μου φαίνεται πως το game reviewing έχει γίνει πολύπλοκη υπόθεση, τουλάχιστον πολύ περισσότερο από όσο ήταν στο παρελθόν. Ολοκλήρωσα δύο playthrough του Mafia: The Old Country, έχω ξεκάθαρη εικόνα για τα συν και τα πλην του αλλά την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο δεν μπορώ να αποφασίσω για την τελική βαθμολογία. Το σημερινό status quo του gaming, τα παιχνίδια που έχουν επικρατήσει, η γενικότερη ακρίβεια της ζωής και η ειδικότερη στο αγαπημένο μας χόμπι, όλοι είναι παράγοντες που περιπλέκουν την τελική πρόταση αγοράς ή μη, πόσο μάλλον όταν και το ίδιο το παιχνίδι προκαλεί τόση συζήτηση με το στυλ και τα χαρακτηριστικά του.

Όπως προδιαθέτει ο τίτλος του παιχνιδιού το Mafia: The Old Country αλλάζει setting, μεταφέροντάς μας από τις μεταπολεμικές ΗΠΑ στην προπολεμική Σικελία του 1904. Η ιστορία που θα ακολουθήσουμε είναι αυτή του Enzo, ενός νεαρού άνδρα που ζει υπό συνθήκες σκλαβιάς ως εργάτης στα ορυχεία της τοπικής μαφίας των Spadaros αλλά έχει όνειρα να φτιάξει μια μέρα την ζωή του στον Νέο Κόσμο μαζί με τον επιστήθιο φίλο του Gaetano. Η μοίρα όμως, όπως συχνά συμβαίνει, είχε όρεξη για παιχνίδια. Μετά από ένα δυστύχημα στα ορυχεία που κοστίζει την ζωή του Gaetano ο Enzo εξοργίζεται και επιτίθεται εναντίον του πρωτοπαλίκαρου της μαφίας, τραυματίζοντάς τον και αποδρώντας από το ορυχείο με το άλογό του. Κατά τη διάρκεια της καταδίωξης τόσο ο Enzo όσο και οι διώκτες του μπαίνουν στα χωράφια του Don Torrisi, ανταγωνιστή των Spadaros, ο οποίος για να μη δώσει θάρρος στους εχθρούς του να παραβιάζουν τα σύνορά του δίνει άσυλο στον Enzo και τους τρέπει σε φυγή. Αυτή είναι και η αρχή της ένταξης του Enzo στη ζωή της μαφίας και του εγκλήματος καθώς ξεκινά ως απλός εργάτης στον αμπελώνα του Don Torrisi και θα εξελιχθεί σε πρωτοπαλίκαρο της φαμίλιας του.

Το κομμάτι του storytelling είναι αναμφίβολα το πιο δυνατό στοιχείο του Mafia: The Old Country. Είδα σε αρκετά reviews να αναφέρεται ως αρνητικό ότι το σενάριο περιλαμβάνει αρκετά κλισέ, υπάρχει όμως τρόπος να διηγηθείς μια κλασική μαφιόζικη ιστορία χωρίς φαμίλια, ονόρε, ρομάντζο, βεντέτα, ρουφιάνους, τραντιμέντο; Δεν μπορώ να φανταστώ πώς. Κολώνα της εξιστόρησης το εξαιρετικό casting, οι πολύ καλές ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών και η υψηλή ποιότητα της γραφικής απεικόνισης στις cutscenes, με τους developers να έχουν εκμεταλλευτεί την Unreal Engine 5 στο έπακρο ώστε να δημιουργήσουν χαρακτήρες που μοιάζουν αληθινοί. Το γράψιμο δεν είναι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο αλλά δεν μένει και πολύ πίσω, ξετυλίγοντας αποτελεσματικά την πλοκή και σκιαγραφώντας ξεκάθαρα τον κάθε χαρακτήρα. Το μόνα αρνητικά που έχω να αναφέρω σε αυτό τον τομέα είναι κάποια μικρά σκηνοθετικά ή τεχνικά πταίσματα, π.χ. κάποιες scene transitions γίνονται λίγο πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε και ενίοτε σε κάποια cutscene μπορεί να δείτε κάποιο οπτικό bug με τα physics. Κατά τα άλλα, φανταστική δουλειά.

Δυστυχώς το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το gameplay που κάποιες στιγμές απλώς επαρκεί και άλλες απογοητεύει, καθώς το Mafia: The Old Country μοιάζει σε αυτό τον τομέα να ταξίδεψε μπροστά στον χρόνο από τα 2000s. Θα αναφέρω τα βασικά του στοιχεία και προσπαθήστε να θυμηθείτε πόσα τέτοια παιχνίδια παίξατε στο διάστημα από το 2005 ως και το 2012: Γραμμική εξέλιξη, cinematic cutscenes, μπόλικες σεκάνς που περπατάτε ακολουθώντας και ακούγοντας έναν άλλο χαρακτήρα, cover-based shooting, λίγο upgrading, λίγο stealth, λίγο melee. To γνώριμο μείγμα των linear cinematic cover shooters που μεσουράνησαν κατά την διάρκεια της γενιάς του PS360 και παραχώρησαν μετά την θέση τους στα open-world games. Το βασικό πρόβλημα βεβαίως δεν είναι ότι το παιχνίδι έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, για να πω την αλήθεια το βρήκα νοσταλγικό και μια ευχάριστη παρένθεση από τον ορυμαγδό των open worlds που βλέπουμε σε όλα τα μεγάλα games. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι σχεδόν όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά του gameplay δεν ξεπερνούν στην καλύτερη περίπτωση το μέτριο.

Σας προϊδεάζω εξαρχής ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του gameplay μπορεί να περιγραφεί με μία φράση, απλοϊκό μέχρι παρεξηγήσεως. Το cover-based shooting δεν έχει καμία καινοτομία, θα έλεγα μάλιστα ότι είναι κάπως άγαρμπο στον χειρισμό και το εχθρικό ΑΙ θα έχανε χρονιά στο δημοτικό. Κάτι αντίστοιχο ισχύει για το stealth, οι διάφοροι φρουροί ούτε βλέπουν ούτε ακούνε καλά, ενώ η δυνατότητα για απόκρυψη των σωμάτων σε μπαούλα είναι πρακτικά περιττή διότι οι εχθροί στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν περιπολούν αλλά κάθονται σε ένα σημείο με την πλάτη γυρισμένη στον Enzo ώστε να τους καρυδώσει. Το upgrading που μπορούμε να κάνουμε σταδιακά στα όπλα μας, στα άλογα και τα αυτοκίνητα δεν προσφέρει κάτι ουσιώδες στο gameplay αφού η έλλειψη πρόκλησης ακόμα και στο επίπεδο δυσκολίας hard καθιστά άνευ ουσίας τον καλύτερο εξοπλισμό. Ακόμα και οι δύο αγώνες ταχύτητας που περιλαμβάνονται, ένας με άλογα και ένας με αυτοκίνητα, δεν έχουν μεγάλο ενδιαφέρον καθώς η εξέλιξή τους είναι σε μεγάλο βαθμό scripted. Το στοιχείο που θα προσμετρήσω ως θετικό είναι ότι τα διάφορα action set pieces είναι αρκούντως κινηματογραφικά και ενδιαφέροντα.

Στον τεχνικό τομέα υπάρχουν καλά και κακά νέα. Ήδη από το γεγονός ότι το παιχνίδι χρησιμοποιεί την Unreal Engine 5 θα πρέπει να πήρατε μια ιδέα για το τι να περιμένετε: όμορφα γραφικά, μέτρια απόδοση, stuttering. Το Mafia: The Old Country είναι αναμφίβολα βαρύ και ο υπολογιστής μου (ένα laptop με RTX 3060) χρειάστηκε άφθονο upscaling και προσεκτική ρύθμιση των settings ώστε να πιάσει ικανοποιητική απόδοση. Το καλό είναι ότι το χαμήλωμα των ρυθμίσεων βελτιώνει το framerate και την ομαλότητα οπότε οι θυσίες στα γραφικά έχουν αντίκρισμα, αν και δεν πρόκειται να γλιτώσετε το stuttering κατά διαστήματα αφού είναι χαρακτηριστικό της μηχανής γραφικών. Ομολογουμένως το οπτικό αποτέλεσμα ακόμα και σε χαμηλότερες ρυθμίσεις είναι εντυπωσιακό καθώς οι developers δημιούργησαν ένα μαγικό setting, η Σικελία των 1900s είναι πανέμορφη και μυρίζει Μεσόγειο από άκρη σε άκρη. Είναι κρίμα που ενώ το παιχνίδι έχει έναν εκτενή χάρτη και σε ορισμένα σημεία της πλοκής μπορείτε να τον εξερευνήσετε, δεν υπάρχει αυτή την στιγμή κάποιος λόγος για να το κάνετε πέρα από τον virtual τουρισμό. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι οι developers έχουν υποσχεθεί μελλοντικά την προσθήκη ενός free ride mode με δωρεάν update, οπότε τα δεδομένα ίσως αλλάξουν σε αυτόν τον τομέα. Η μουσική είναι επίσης σε υψηλό επίπεδο, ειδικά το main theme, ενώ δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερα θέματα με bugs και crashes. Το μόνο κάπως ενοχλητικό στοιχείο είναι ότι ορισμένες φορές χρειάζεται να τοποθετηθείτε σε συγκεκριμένο σημείο για να εμφανιστεί το prompt κάποιας context-sensitive ενέργειας.

Διαβάζοντας το review μπορεί να απορείτε για τον σκοπό της εισαγωγής μου. “Σιγά την δύσκολη αξιολόγηση ρε φίλε, βάλε ένα 65 και καθάρισες”. Αντικειμενικά ίσως να είναι και έτσι, όμως για να πω την αλήθεια δεν νιώθω έτσι. Κατά την διάρκεια της ενασχόλησής μου δεν ένιωσα ότι παίζω απλά για να βγάλω το review, δεν ένιωσα να κάνω αγγαρεία. Τα προβλήματα στο gameplay είναι δεδομένα, ωστόσο η συμμαζεμένη διάρκεια του παιχνιδιού (10-14 ώρες αναλόγως επιπέδου δυσκολίας και διάθεσης άγρας των collectibles), η όμορφα ειπωμένη και ενδιαφέρουσα ιστορία που με κέντριζε να δω τι θα συμβεί μετά και φυσικά το υπέροχο setting αποδείχθηκαν αρκετά ώστε στο δικό μου μυαλό να ακυρώσουν σε μεγάλο βαθμό τα μειονεκτήματα και εντέλει να με κάνουν να περάσω καλά. Πιθανώς έπαιξε επίσης ρόλο ότι τα παιχνίδια αυτού του είδους πλέον σπανίζουν, σίγουρα και ότι δεν μιλάμε για παιχνίδι των 80€ αλλά των 50. Πιστεύω ότι οι οπαδοί της σειράς, οι νοσταλγοί των linear cinematic shooters και όσοι απλά απολαμβάνουν μια καλοειπωμένη ιστορία στα παιχνίδια τους καλό θα είναι να βάλουν το παιχνίδι στην wishlist τους για αγορά, αν όχι στην πλήρη τιμή τότε σίγουρα με κάποια έκπτωση. Μακάρι το παιχνίδι να έχει εμπορική επιτυχία ώστε η Hangar 13 να έχει ακόμη μία ευκαιρία να δώσει κάτι πραγματικά ξεχωριστό.

Ευχαριστούμε την CD Media για την παροχή του review code.

Go to discussion...