SHINOBI: ART OF VENGEANCE

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Lizardcube αναβιώνει κάποιον κλασικό τίτλο της Sega. Η αρχή είχε γίνει με το remaster του Wonder Boy: The Dragon’s Trap, συνεχίστηκε με την συμμετοχή της στο Street of Rage 4 και τώρα βρισκόμαστε στην 2025 εκδοχή ενός πολυαγαπημένου franchise, εκείνο του Shinobi. Σε προσωπικό επίπεδο, ήμουν fan της πρωτότυπης εκδοχής του (άπειρα 20αρικα είχαν χαθεί), από εκεί και πέρα όμως η πορεία του στις κονσόλες της Sega ήταν διαφορετική, σε σχέση με την πιο άμεση και in-your-face προσέγγιση της arcade καμπίνας. Όπως και διαφορετική, σε σχέση με τις κονσόλες, είναι στο Art of Vengeance, καθώς η Lizardcube επέλεξε να ακολουθήσει την πεπατημένη των metroidvania, ένα υπό-είδος που ευδοκιμεί εδώ και πολλά χρόνια, τόσο στις προτιμήσεις των παικτών όσο και των «ανεξάρτητων» δημιουργών. Αν της «βγαίνει» η εν λόγω προσέγγιση, θα το μάθετε ευθύς αμέσως.

Το Shinobi: Art of Vengeance διηγείται μια ακόμη ιστορία του εμβληματικού πρωταγωνιστή Joe Musashi, ο οποίος αυτή τη φορά βρίσκεται αντιμέτωπος με μια τεράστια απειλή, στο πρόσωπο της παραστρατιωτικής οργάνωσης ENE Corporation και του δαιμονικού επικεφαλής της Lord Ruse. Η οργάνωση είναι τόσο ισχυρή και πολυπληθής, που η μόνη αντίδραση στον πλανήτη εντοπίζεται στην σκέπη της Oboro Clan, μιας σέχτας shinobi της οποίας ηγείται ο Musashi. Αντιλαμβανόμενος ο Lord Ruse τον κίνδυνο, εξαπολύει μια επίθεση στο χωριό που εδρεύει η Oboro, πετρώνοντας την πλειονότητα της clan, με την έγκυο γυναίκα του να επιβιώνει την τελευταία στιγμή. Φυσικά, ο Musashi δεν θα μπορούσε να το αφήσει αυτό έτσι, με συνέπεια να ξεκινήσει μόνος του την πολύ δύσκολη αποστολή να καταστρέψει τον Lord Ruse και την ENE Corporation. Τυπικά πράγματα δηλαδή, με την πλοκή να θυμίζει κάποιο επεισόδιο «παιδικής σειράς» πρωινού Σαββάτου, ωστόσο λειτουργεί ικανοποιητικά στα πλαίσια του παιχνιδιού.

Ενός παιχνιδιού που διατηρεί το κλασικό στυλ των ξεχωριστών levels, ωστόσο είναι διαποτισμένα με πολλά metroidvania στοιχεία. Συνεπώς, ειδικά στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού, θα γίνουμε μάρτυρες πολλών σημείων που δεν θα έχουμε πρόσβαση, με την προοπτική να επιστρέψουμε αργότερα, όταν ο Musashi θα έχει αποκτήσει την ανάλογη ικανότητα. Φυσικά, οι περισσότερες ικανότητες του ήρωα ξεκλειδώνονται αυτόματα όσο προοδεύουμε στο παιχνίδι, ενώ το παιχνίδι δεν μένει εκεί, καθώς μπορούμε να τον προσαρμόσουμε στα μέτρα μας, φορώντας του skills (passive και active) της επιλογής μας. Παρ’ όλα αυτά, αν και ο αριθμός των διαθέσιμων skills δεν είναι αμελητέος, δεν υφίσταται κάποιος μηχανισμός με XP και skill trees, αλλά πρόκειται για ορισμένες abilities που είτε απλώς τις βρίσκουμε κατά την περιπλάνησή μας (συνήθως σε κρυμμένα μέρη) είτε τις αγοράζουμε από το κατάστημα που βρίσκεται, συνήθως, πλησίον κάποιου checkpoint.

Συνεπώς, η λογική παραμένει πιο “arcade” σε σχέση με άλλα metroidvania (τα χρήματα όμως παραμένουν ένας σημαντικός παράγοντας), ταυτόχρονα όμως επιβραβεύει σημαντικά τον παίκτη που θα αποφασίσει να εξερευνήσει διεξοδικότερα τους χάρτες και δεν θα πάει απλώς από το σημείο Α στο σημείο Β. Η επιβράβευση αυτή περιλαμβάνει, παραδείγματος χάρη, ξεκλείδωμα περισσότερων «αγαθών» στο κατάστημα, αύξηση της υγείας μας, ακόμα και σφυρηλάτηση ενός καλύτερου σπαθιού (Dark Katana) για τους πιο ψυχαναγκαστικούς που θα ασχοληθούν να βρουν όλα τα κομμάτια. Γενικά, όσο συχνότερα επιστρέφουμε σε προηγούμενα levels και μαζεύουμε υλικό, τόσο πιο εύκολο θα γίνει το έργο μας παρακάτω, με τον Musashi να εμπλουτίζει το παλμαρέ του με επιθετικές κινήσεις, αλλά και ανθεκτικότητα.

Όσον αφορά το gameplay του παιχνιδιού, το Shinobi: Art of Vengeance είναι μοιρασμένο μεταξύ combat και platform. Σχετικά με το combat στοιχείο, το παιχνίδι τα καταφέρνει περίφημα, με το σύστημα μάχης να είναι γρήγορο, στιβαρό, με αρκετά combos, dodges, ninpos (οι λεγόμενες «ευχές»), kunais, special moves και συνδυασμούς κινήσεων, που έχουν εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Είναι από τα παιχνίδια που «νοιώθεις» κάθε χτύπημα και η νίκη, μετά από μια σειρά μαχών, δημιουργεί ένα πολύ ικανοποιητικό συναίσθημα επιτεύγματος.

Ωστόσο, αξίζει να αναφερθεί ότι, συγκριτικά με την «κληρονομιά» των Shinobi, το επίπεδο δυσκολίας του Art of Vengeance είναι αρκετά χαμηλό. Αφενός γιατί επιτρέπει, ως ένα βαθμό, το button-mashing να γίνει αποτελεσματικό (για κάποιους, αυτό μπορεί να είναι red flag), αφετέρου γιατί είναι σχετικά εύκολο να αναγνωρίσει κανείς τα μοτίβα των εχθρών και να προσεγγίσει την τακτική του ανάλογα. Το ίδιο ισχύει και για τα bosses, που παραμονεύουν πάντα στο τέλος του κάθε level, όπου πλην του τελευταίου boss και ίσως ενός-δυο ακόμα, είναι εφικτό να τα νικήσει κανείς με την πρώτη προσπάθεια. Είναι κάτι που έχει χαρακτηριστεί αρνητικά από αρκετούς φίλους της σειράς, ωστόσο συνολικά το παιχνίδι δεν είναι τόσο εύκολο, καθώς υπάρχουν ουκ ολίγες απαιτητικές σεκάνς, τόσο σε επίπεδο μαχών όσο και platform, όπου θα χάσουμε ξανά και ξανά.

Το δε platform κομμάτι διαθέτει ενδιαφέρον και είναι κατά μεγάλο ποσοστό αρκετά προσεγμένο, ώστε να μην δημιουργεί σοβαρό εκνευρισμό (πλην κάποιων εξαιρέσεων…), ενώ δεν χάνει και την ευκαιρία να μας βάλει στα λεγόμενα «κυνηγητά». Ευτυχώς, ο χειρισμός λειτουργεί εξαιρετικά, δυνατότητες όπως double jump και dash είναι διαθέσιμες από την αρχή (αργότερα αποκτούμε wall-climb, glide κλπ), ενώ σχεδόν ποτέ δεν θα χάσουμε επειδή δεν υπάκουσε ο Musashi τις εντολές μας. Και αναφέρω «σχεδόν», γιατί εντόπισα ορισμένα θέματα, όταν π.χ. προσπαθούμε να σκαρφαλώσουμε σε πλατφόρμες, με την αυτόματη αναρρίχηση του ήρωα να δημιουργεί προβλήματα τύπου, να πέσουμε κατευθείαν σε κάποιο περιφερόμενο εχθρικό shuriken. Επίσης, το γεγονός ότι αν ο ήρωας αγγίξει σε κάποια παγίδα, δεν χάνει απλώς λίγη ενέργεια, αλλά επιστρέφει στο κοντινότερο ασφαλές σημείο, μπορεί να δημιουργήσει μια κουραστική trial-and-error διαδικασία, ιδίως αν τελικά αποτύχουμε τελείως και αναγκαστούμε να επιστρέψουμε σε checkpoint που βρίσκεται αρκετά μακριά.

Έστω και με τα μικρά προβλήματα που αναφέρθηκαν, το Shinobi: Art of Vengeance αποδεικνύεται μια πολύ ευχάριστη και συναρπαστική εμπειρία. Διαθέτει μια πολύ καλοδεχούμενη ποικιλία καταστάσεων, με το κάθε level να έχει τη δική του προσωπικότητα και προκλήσεις (κάποια είναι γεμάτα μυστικά, άλλα είναι περισσότερο γραμμικά), ενώ την παράσταση κλέβει το οπτικό κομμάτι, με τα γραφικά του να είναι χάρμα οφθαλμών. Οι αρτίστες της Lizardcube έχουν καταθέσει ήδη τα διαπιστευτήρια τους και εδώ παρουσιάζουν ίσως την καλύτερή τους δουλειά. Στο ηχητικό κομμάτι, το παιχνίδι βρίσκεται άνω του μέσου όρου, ωστόσο το αγγλικό voice-over μου ακούγεται λίγο αστείο – ίσως να έγινε και εσκεμμένα.

Συνοψίζοντας, το Shinobi: Art of Vengeance είναι μια πολύ καλή επιλογή για όποιον θέλει ένα γρήγορο action παιχνίδι, με αρκετά στοιχεία εξερεύνησης και platforming. Δεν είναι άριστο, καθώς υπήρχαν περιθώρια βελτιώσεων, αλλά είναι διασκεδαστικό και απολύτως ικανό να διατηρήσει ψηλά το ενδιαφέρον για τις 9-10 ώρες περίπου που διαρκεί (διπλάσιες αν θέλουμε να ξεκλειδώσουμε το 100%). Το αν αποτελεί άξιο διάδοχο του θρυλικού ονόματος που κουβαλάει ή απλώς ένα καλό παιχνίδι που φέρνει το ίδιο όνομα, είναι κάτι που επίκειται στη δική σας κρίση.

Ευχαριστούμε θερμά τη Zegetron για την παροχή του review code.

Go to discussion...