SHADOWS OF THE AFTERLAND

Το θέμα της «μετά-θάνατον» ζωής είναι κάτι που κατά καιρούς, έχει απασχολήσει ποικίλους δημιουργούς, σε διάφορα είδη παιχνιδιών (όπως το god-game Afterlife), συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των point ‘n’ click adventures. Το πως προσεγγίζεται το «ευαίσθητο» αυτό θέμα, εξαρτάται από τις διαθέσεις του εκάστοτε δημιουργού: κάποιες φορές με χιουμοριστικές καταβολές (βλέπε Grim Fandango της LucasArts), ενώ κάποιες άλλες με σουρεαλιστικές, όπως το Strangeland της Wormwood Studios. Η Ισπανική Aruma Studios επιλέγει να ανοίξει την πρώτη κουρτίνα, με το Shadows of the Afterland να αποτελεί μια αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση adventure, που συνδυάζει μια σκοτεινά ανάλαφρη απεικόνιση της «ζωής-μετά», με μια υπόθεση «αστυνομικού» μυστηρίου. Ένας συνδυασμός που είναι σίγουρα ικανός να ιντριγκάρει κάθε φίλο του είδους, αρκεί το παιχνίδι να μπορεί να ανταπεξέλθει στην πρόκληση. Αν το κατορθώνει, θα το μάθετε ευθύς αμέσως.

Το Shadows of the Afterland, μας τοποθετεί στη Μαδρίτη του 1960. Εκεί παρακολουθούμε την Pilar, μια νεαρή κοπέλα ντυμένη ως υπηρέτρια, να επισκέπτεται σε, μάλλον, προχωρημένη ώρα και εκτός επισκεπτηρίου, το ζωολογικό κήπο της πόλης, ζητώντας από τον κακότροπο επιστάτη να την αφήσει να επισκεφθεί την αγαπημένη της τίγρη. Μετά από μια στιχομυθία που δεν τιμά ιδιαίτερα το ποιόν του επιστάτη, ο τελευταίος επιτρέπει στην Pilar να μείνει στο χώρο για λίγη ώρα, η οποία, χωρίς χρονοτριβή, επισκέπτεται το κλουβί της τίγρης. Εκεί που… συζητούσε με την τίγρη (μονολογούσε, για να είμαστε ακριβείς) και οι ουρανοί ήταν έτοιμοι να ρίξουν τόνους βροχής, για έναν παράξενο λόγο, βλέπουμε την ψυχή της Pilar να αποχωρίζεται από το σώμα της, το οποίο δείχνει να αποκτά δική του θέληση. Τόσο ισχυρή, που οδηγεί στην αυτοκτονία της Pilar, με την ψυχή της να προσπαθεί μάταια να τη σταματήσει.

Τα παράδοξα όμως δεν τελειώνουν εδώ. Μεταφερόμαστε πλέον στη διάσταση της μετά-θάνατον ζωής, η οποία διαπιστώνουμε ότι δε διαφέρει ιδιαίτερα από τη ζωή στη γη – πέρα από το γεγονός ότι οι ψυχές αιωρούνται και δεν έχουν πόδια. Γραφειοκρατία, έλεγχος, υπηρεσίες, ανταλλαγή προϊόντων, όλα κάτω από ένα πέπλο συνεχούς στρες των ψυχών για τη μετεμψύχωση, η οποία είναι ίσως η πιο τρομακτική κίνηση που μπορεί να κάνει κάποιος. Ήτοι, να ξαναρχίσει τη ζωή στη γη από την αρχή, μη έχοντας καμιά πρότερη γνώση, μη γνωρίζοντας πού θα καταλήξει και τι ποιότητα ζωής θα υπάρχει. Αυτό θα συνέβαινε σε έναν φυσιολογικό θάνατο: όχι όμως εδώ. Κατά την κάθοδο της Pilar στον άλλο κόσμο, διαπιστώνουμε ότι μπορεί μεν η μορφή να είναι της ίδιας, αλλά το άτομο που επικοινωνεί μέσω αυτής, είναι μια άλλη γυναίκα και πρώην εκπρόσωπος του νόμου, η Caroline.

Μια πρωτόγνωρη κατάσταση, η οποία περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η Caroline… δεν έχει γεννηθεί ακόμα! Συνεπώς, αποστολή μας είναι να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μυστηρίου και να ανακαλύψουμε τι συνέβη και έχουμε… δύο ψυχές σε μία (Pilar και Caroline), ιδίως από τη στιγμή που το επίμονο «αστυνομικό δαιμόνιο» της Caroline δεν της επιτρέπει να παρατήσει την υπόθεση έτσι εύκολα. Γεγονός που θα οδηγήσει σε μια άκρως σκοτεινή πτυχή της Afterland, την οποία κανείς δεν είχε αντιληφθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ή μήπως όχι;

Αβίαστα θα χαρακτηρίζαμε το σενάριο του Shadows of the Afterlands ως έξυπνο και σε στιγμές, αρκετά πρωτότυπο, κάτι όχι και τόσο εύκολο στην εποχή μας όπου σχεδόν τα πάντα έχουν γραφτεί και ειπωθεί. Εκτός όμως της καλής αρχικής ιδέας, το παιχνίδι χαρακτηρίζεται και από υψηλό επίπεδο γραφής, που ανεβάζει ακόμα περισσότερο τις «μετοχές» του. Οι διάλογοι είναι σπιρτόζικοι, με έξυπνες ατάκες που δεν εκβιάζουν το γέλιο και δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη του παίκτη, ενώ ταυτόχρονα κατορθώνει και σκιαγραφεί επιτυχημένα μια σειρά από χαρακτήρες, που δείχνουν να έχουν ουσιαστικό υπόβαθρο.

Όπως, παραδείγματος χάρη, ο πρώην «ασφαλίτης» Cesar Santos που έχει απομονωθεί και απέχει από κάθε κοινωνική δραστηριότητα, ο Gaspar που έχει το ρόλο του «τύπου που μπορεί να βρει τα πάντα» (κάτι σαν τον Red από το Shawshank Redemption – τι εννοείς, «ποιος είναι αυτός»;) ή ο Gregorio που προσπαθεί (μάταια) να βρει ψυχές να μετεμψυχωθούν και η πολυλογία του έχει μια εσάνς από τον αγαπημένο μας Stan των Monkey Island. Εκτός αυτού, το γεγονός ότι σχεδόν κάθε NPC του παιχνιδιού έχει και μια ιστορία να πει για το θάνατό του (κερδίζουμε και achievement, αν τους ρωτήσουμε όλους), που συχνά είναι απίθανη, δείχνει πόσο μελετημένη δουλειά έχει πραγματοποιηθεί από πλευράς Aruma Studios.

Ωστόσο, στον τομέα των γρίφων, το Shadows of the Afterlands δεν εντυπωσιάζει όσο θα θέλαμε. Όχι γιατί δεν υπάρχουν καλοσχεδιασμένοι γρίφοι – κάθε άλλο. Ιδίως, όταν αργότερα στο παιχνίδι, αποκτήσουμε τη δυνατότητα να κάνουμε «possess» διάφορους ζώντες χαρακτήρες, παίρνοντας ταυτόχρονα υπό τον έλεγχό μας τα αντικείμενα που κουβαλούν (κρατήστε το αυτό), η ευρηματικότητα των γρίφων αυξάνεται θεαματικά. Όμως, το επίπεδο δυσκολίας τους είναι αρκετά χαμηλό, καθώς τις περισσότερες φορές είναι προφανές ποια θα είναι η επόμενη κίνησή μας και το παιχνίδι μας καθοδηγεί αναλόγως. Σε συνδυασμό με τις σχετικά λίγες επισκέψιμες περιοχές και τα εξίσου μετρημένα hotspots, είναι μάλλον απίθανο να κολλήσει κάποιος για πάνω από πέντε λεπτά σε έναν γρίφο (εκτός, ίσως, από έναν).

Στην εν λόγω «ευκολία» των γρίφων συμβάλλει το γεγονός ότι δεν υφίσταται moon logic στο σχεδιασμό τους, παρ’ όλο το υπερφυσικό πλαίσιο στο οποίο κινείται το παιχνίδι. Κατά συνέπεια, δίνοντας λίγη προσοχή στους διαλόγους και στο τι πρέπει να κάνουμε κάθε φορά (δεν υπάρχει ενσωματωμένο hint-system, αλλά υπάρχουν αρκετοί χαρακτήρες που, αν τους ρωτήσουμε, «στρέφουν» την προσοχή μας προς τη σωστή κατεύθυνση), είναι εφικτό να ολοκληρώσει κανείς το παιχνίδι σε ένα απόγευμα.

Μια διόλου υπερβολική δήλωση, καθώς το παιχνίδι έχει την εξίσου σοβαρή «ασθένεια» να είναι αρκετά μικρό σε διάρκεια, απόρροια ίσως ενός όχι τόσο υψηλού budget. Ιδίως από ένα σημείο και έπειτα, όταν πλέον έχει ξεκαθαρίσει τι ακριβώς συμβαίνει στην Afterland, τα γεγονότα τρέχουν αρκετά, με τη μορφή αφήγησης/cutscenes, ενώ κάποιοι σημαντικοί χαρακτήρες και ιδέες μένουν αναξιοποίητα, αφήνοντας έτσι μια αίσθηση «βιασύνης», προκειμένου να καταλήξει γρήγορα στο φινάλε. Ένα γλυκόπικρο φινάλε, που πιθανόν αφήνει υποσχέσεις και για μια συνέχεια, και γιατί όχι, θα προσθέταμε, αφού ο κόσμος και οι χαρακτήρες που έχουν φτιάξει οι Ισπανοί δημιουργοί, ανοίγουν πολλά περιθώρια εξερεύνησης, με ακόμα περισσότερα adventures στην Afterland.

Στα του τεχνικού τομέα, το Shadows of the Afterland χρησιμοποιεί την τεχνική του pixel-art και η προσέγγισή του θυμίζει πολύ κάποιο παρόμοιο παιχνίδι της δεκαετίας του 1990. Από τα χρωματιστά fonts και το τεράστιο σταυρό/mouse pointer, μέχρι το συνολικό σχεδιασμό του interface. Φυσικά, η αυξημένη τεχνογνωσία τόσων ετών που μεσολάβησαν από τότε, εντοπίζεται στο animation και στην υλοποίηση των χαρακτήρων, που είναι αρκετά προσεγμένα για το ύφος του παιχνιδιού, όπως και στην απεικόνιση των τοποθεσιών και της «ζωντάνιας» (no pun intended) που χαρακτηρίζει κάθε σκηνή. Ωστόσο, ιδιαίτερη μνεία θα χρειαστεί να κάνουμε στο voice-over, το οποίο είναι ένα από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό και είναι άκρως επαγγελματικό. Πραγματικά, εξαιρετική δουλειά, τόσο στις επιλογές των φωνών, όσο και την απόδοση των ηθοποιών. Όσον αφορά το χειρισμό, που ίσως κάποιοι από εσάς αναρωτιέστε γιατί δεν αναφερθήκαμε καθόλου σε αυτόν, είναι τόσο εύστοχος στο one-click interface του, που περνά απαρατήρητος.

Συνοψίζοντας, το Shadows of the Afterland είναι ένα πολύ όμορφο adventure, του οποίου όμως η σχετικά χαμηλή πρόκληση και η μικρή του διάρκεια, το αποτρέπουν από το να χαρακτηριστεί «must-buy». Δεν θα απογοητεύσει όποιον αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί του, ωστόσο θα θέλαμε την επόμενη φορά να υπάρχει περισσότερο «περιεχόμενο», ώστε να μπορούμε απερίφραστα να παραδεχτούμε ότι μπορεί να συναγωνιστεί στα ίσια τους κορυφαίους εκπροσώπους του είδους. Δίχως άλλο, οι ιδέες και ταλέντο, περισσεύουν.

Go to discussion...