Videogames που σας πήραν πολλά χρόνια να τα τερματίσετε;

[Chosen Undead]

Με αφορμή αυτό το βίντεο ποια παιχνίδια θυμάστε να σας πήραν πάρα πολλά χρόνια να τα τερματίσετε και γενικά ποιο περισσότερο από όλα;
Yπάρχει κάποιο παιχνίδι που σας βασανίζει μια αιωνιότητα και πιστεύετε πως απλά δεν ενώ προσπαθείτε τόσα χρόνια;

 

[Sugamoto Panagia]

Όταν ήμουν πολύ πιτσιρίκι. Ούτε δημοτικό παίζει να είχα ξεκινήσει προσπαθούσα να τελειώσω το castlevania 2 belmont's revenge. Ο πολυπόθητος τερματισμός τλκ ήρθε στο γυμνάσιο? Σαν παιδί με είχε δυσκολέψει ο Δράκουλας. Είχα φτάσει σε σημείο να ξέρω απέξω το παιχνίδι όλο.

 

[Hellion]

Νομίζω μόνο games στο Sega Master System που έπαιζα όταν ήμουν 5 χρονώ και δεν είχα τότε τη διαύγεια να τα τερματίσω. Πχ ακόμα μέχρι σήμερα δεν έχω τερματίσει το Alex Kidd in High-Tech World ή το Sonic 2 μαζεύοντας όλα τα "πετράδια" για να λάβεις τον καλό τερματισμό. Προφανώς δεν υπήρχε περίπτωση να τα ξαναπαίξω μετά από τόσα χρόνια, οπότε είδα 1-2 longplays στο youtube για την τιμή των όπλων και προχώρησα.

Από τότε που χώθηκα στο PC για τα καλά, ότι εγκαθίσταται θα ολοκληρωθεί πάραυτα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ακόμα κι αν μετά φάει αιώνιο uninstall και δεν το ξαναπαίξω ποτέ.

 

[chek2fire]

εγώ το τελευταίο που μου πήρε ένα χρόνο να το τερματίσω ήταν το zelda. Εντάξει έγραψα και 260 ώρες περίπου αν θυμάμαι και λόγο δουλειάς το μόνο που μπορούσα ηταν να παίζω κάθε μέρα και από λίγο

 

[Admiral]

Δύο παιχνίδια μου ήρθαν στο μυαλό μόλις είδα τον τίτλο. Το πρώτο είναι (καταχρηστικά, μια και δεν το έχω τελειώσει ακόμα) το Darkest Dungeon στο οποίο δεν έχω καταφέρει καν να τελειώσω την "εύκολη" campaign. Δεν έχω βρει ακόμα τη σωστή αναλογία μεταξύ ανάπτυξης καινούριων μονάδων και διατήρηση/θεραπεία παλιών και μένω συχνά από χρήματα. Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσω να συγκεντρωθώ και να το τελειώσω.

Το δεύτερο είναι το Morrowind για εντελώς διαφορετικό λόγο: Το ξεκίνησα από την αρχή άπειρες φορές, σίγουρα πάνω από δεκαπέντε, δοκιμάζοντας builds χαρακτήρων και επιδιώκοντας να τελειώσω συγκεκριμένα questlines. Το Morrowind είχε skill requirements για να προχωρήσεις σε guilds/houses οπότε ήταν πιο ευχάριστο για μένα να ξεκινώ από την αρχή και να ανεβαίνω σταδιακά τα levels. Κάποια στιγμή με τον τελευταίο μου χαρακτήρα ξεκίνησα και το main quest και το τελείωσα. Είναι κρίμα που τα νεότερα Elder Scrolls ουσιαστικά σου επιτρέπουν να τελειώσεις τα πάντα σε ένα playthrough.

 

[mits@kos]

Baldur's Gate II Shadows of Amn + Throne of Bhaal. Το ξεκινήσαμε όταν κυκλοφόρησε με ένα φίλο, παίζαμε όποτε πήγαινα σπίτι του. Αμούστακοι γυμνασιοπαίδες τότε, όταν πρωτοανακαλύπταμε το D&D, πέσαμε και κατευθείαν στα βαριά με AD&D, ε, τις μαζεύαμε. Βέβαια αυτός από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσε να αντισταθεί και έλιωνε μόνος του, συνεπώς το τερμάτισε κι εγώ έμεινα με την όρεξη. Το ξαναέπιασα κάπου 1ο-2ο έτος, όταν έψαξα και βρήκα καινούρια big box έκδοση για το Shadows of Amn (το Throne of Bhaal κατά τα φαινόμενα κυκλοφόρησε μόνο σε DVD case, ή έστω δεν κατάφερα να βρω κάτι άλλο).

Spoiler: <3

Αντίστοιχα και με το Ocarina of Time, καθώς δεν είχα ποτέ Ν64.

Το Witcher III ξεκίνησε τέλη 2019 και ολοκληρώθηκε τέλη 2020, συνεπώς επίσης εμπίπτει εδώ.

 

[nitro912gr]

Neverwinter Nights 1 και expansions.

Προσπαθώ από τότε που λιώναμε Quake 3 με 56Κ μοντεμάκι... 1999; 2000+ κάπου εκεί.
Τελευταία προσπάθεια μέσα στο 2020, το άφησα στην άκρη οριστικά πλέον. Αν και μου άρεσε γενικά.

Από εκεί και πέρα μόνο τίποτα παιχνίδια από όταν ήμουν πολύ μικρός για να καταφέρω να πιάσω το όλο κόνσεπτ, ειδικά τότε που ήταν τα παιχνίδια για σκληρούς και όχι βουτυρομπεμπέδες σαν εμένα.

Δεν ξέρω αν πρέπει να συμπεριλάβω εδώ το Serious Sam 3, γιατί δεν έκανα μια αιωνιότητα, απλά εκείνο το μαμημένο το φαράγγι στο τέλος, το ένιωσα λες και έφαγα όλη μου τη ζωή εκεί μέσα και μάλιστα με την μέρα της μαρμώτας.

Γενικά ότι δεν μου κλικ δεν προσπαθώ να τελειώσω για να λέω ότι το τελείωσα, μοναδική εξαίρεση το SS3 γιατί διάβασα ότι είναι η τελευταία πίστα το φαράγγι και λέω πάει στα κομμάτια, τον φάγαμε τον γάιδαρο.

Τι φρικτή μόδα είναι αυτή με τα άθλια τρομακτικά νύχια ρε;

 

[maladroid]

Έχω παρατήσει κάποια παιχνίδια στη μέση πριν από χρόνια (π.χ. Fran Bow, Paradigm) αλλά δεν βλέπω να τα τερματίζω ποτέ, οπότε μάλλον δεν εμπίπτουν σ'αυτή την κατηγορία.

Ένα παιχνιδάκι που ξεκινήσαμε με την κοπέλα μου πριν ένα χρόνο (ίσως και παραπάνω) και ακόμα δεν έχουμε ολοκληρώσει είναι το Unravel. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, ενώ το αγαπάμε και θέλουμε να δούμε το τέλος και να περάσουμε στο sequel, όλο κάτι προκύπτει και μπαίνει στον πάγο. Πιστεύω μέσα στο '21 θα τα καταφέρουμε. Ίσως.

 

[Adhan]

Unreal 2. Δανεικό από φίλο, πρέπει να είχα φτάσει περίπου στα μισά. Μου είχε φανεί και δύσκολο σε στιγμές (δεν είχα παίξει και πολλά fps όταν βγήκε) και το επέστρεψα. Καμιά δεκαριά χρόνια μετά το πήρα στο gog. Παρόλο που είχα κρατήσει saves, το ξεκίνησα από την αρχή και βγήκε νερό. Δεν μου έκανε την εντύπωση που μου είχε κάνει το πρώτο, αξιόλογο πάντως.

 

[lucinos]

Αυτά που κυρίως μού έρχονται στο μυαλό είναι τα Castle, Dune, και Hero's Quest.

Castle εννοώ αυτό:


Dune εννοώ αυτό: όχι ακριβώς, την έκδοση χωρίς φωνή.


Και το Hero's Quest γνωστό και σαν Quest for glory I αλλά μιλώ για την παλιά έκδοση.

Τα έπαιζα μικρός αλλά τα τερμάτισα τελικά χάρις στα dosbox/scummvm.

Υπάρχουν πολλά παιχνίδια που έχω αφήσει στις καλένδες. Το πιο ακραίο που όμως δεν το έχω τώρα για να το παίξω είναι το Jet Set Willy II.

 

[steel_havoc]

To Super Metroid του SNES το είχα αφήσει στον τελευταίο αρχηγό όταν πήγαινα σχολείο και το τερμάτισα πριν 2-3 χρόνια σε emulator, μια δεκαετία γεμάτη και κάτι χρονάκια δηλαδή.

 

[Tony Corvus]

Η ζωή.... Ακόμα να την τερματίσω.

 

[lelos kounelos]

Σας βρισκω πολυ ικανους. Sniper ghost warrior. κολησα στο training, στο σημειο οπου επρεπε να κρυφτω. Αυτο δεν ηταν καλο σημαδι (ειδατε τι εκανα εδω ε; ) για να συνεχισω. λετε να το ξαναπιασω;

 

[Chosen Undead]

Ας πω και γω

To πρώτο που θυμάμαι ήταν το R-Type στο gameboy..9 χρονών είχα αγοράσει τη κονσόλα τότε και αυτή η ρημάδα η 4η πίστα ήταν απλά απροσπέλαστη. Τελικα ο @j_lynx μου έδειξε πως τη περνάς νομίζω αν θυμάμαι καλα 6 χρόνια μετά σε μια εκδρομή που πηγαίναμε με το σχολείο. Ε απο κει και πέρα το έχω τερματίσει άπειρες φορές και σε πολλές διαφορετικές εκδόσεις

Final Fantasy VII & VIII- Οταν πήγαινα Β' Λυκείου το 2001 έπαιζα to 7 στο pc αλλα δυστυχώς έπαθε ζημιά το pc δεν θυμάμαι και έχασα το save. Είχα φτάσει στο Northen Cave, το τελικό Dungeon. Ξενέρωσα από αυτό τοτε και δεν το ακούμπησα ξανά. Eνα χρόνο μετά έπαιζα το 8 είχα φτάσει αρκετά μακριά. Μετά στη σχολή δεν είχα το PC το πρώτο χρόνο. Αποφάσισα να τον ανεβάσω πάνω Κοζάνη 1 χρόνο μετά και πέρα βρέχει δεν ασχολήθηκα ξανά. Το 2008 όταν πήρα psp πριν πάω φαντάρος τερμάτισα και τα δύο στις σκοπιές και γενικά κόλλησα για αρκετά χρόνια με τα Final Fantasy γενικότερα.

Γενικά αυτό που θυμάμαι περισσότερα χρόνια να μου πήρε να το τερματίσω πάντως είναι το Batman του gameboy. Το δανειζόμουν από φίλο μικρός, εν τέλει και αυτό το τερμάτισα πριν μερικά χρόνια στο psp σε emulator του gameboy. Κάπου 20+ μετά δηλαδή

Τώρα για απάλευτα παιχνίδια που δεν ξέρω πότε και αν θα τα καταφέρω να τα τερματίσω ποτέ είναι σίγουρα το Darkest Dungeon και το Sekiro από πιο πρόσφατα και το Battlletoads του gameboy που με παιδεύει 25 χρόνια τωρα. . Πολύ παλούκι ειναι και το New Super Mario Bros στο nintendo DS. Παλεύω εδώ και μια δεκαετία να βρω όλα τα coins σε όλες τις πίστες.

 

[nitro912gr]

Τώρα που είπες Rtype στο gameboy, εκτός από το μαμημένο το supermario 1 δεν νομίζω να έχω τερματίσει τίποτα άλλο από τα παιχνίδια που έπαιξα εκεί. Πως ζούσαμε χωρίς save games τότε ήθελα να ήξερα;

 

[Eaglos]

To Rick Dangerous θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου καθώς έ-
πρεπε να θυμάσαι επ' ακριβώς την κάθε παγίδα και τι πρέπει να κάνεις για να
περάσεις στην επόμενη οθόνη και όλα αυτά χωρίς δυνατότητα Save και ήταν
μεγάλο το άτιμο...

Sierra Hero's Quest: So you want to be a hero. To 1o παιχνίδι που αγόρασα (ο
μπαμπάς μου) από μαγαζί "πληροφορικής" στην Πάτρα. Δεν κατάφερα ποτέ να
το τελείωσω τότε με αγγλικά 2άς προκαταρκτικής. Μου έμεινε όμως ο χειρόγρα-
φος χάρτης του κόσμου σε μιλιμετρέ χαρτή που είχαμε φτιάξει με το θείου μου.

Καμιά 5άρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, πέφτω σε εκτυπωμένο walkthrough
του παραπάνω θείου αλλά στα μισά ανακαλύπτω ότι έλειπαν σελίδες οπότε πάλι
έμεινα με το σπαθί στο χέρι. Τελικά, πολλά χρόνια αργότερα, το έπαιξα σε emulator
με το walkthrough δίπλα και το τελείωσα. Εκ των υστέρων θα ήθελα να μην το είχα
κάνει καθώς κατέρευσε όλη η μαγεία που είχα στο μυαλό μου καθώς το παιχνίδι
ήταν κωμικό από ένα σημείο και μετά.

Indiana Jones and the Last Crusade. Το είχε πάρει ο κολλητός και το παίζαμε σπί-
τι του σε Amstran 1640 με EGA 16bit χρώμα. Εννοείται δεν βγάλαμε ποτέ άκρη τότε
σαν παιδιά δημοτικού. 3-4 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. το ξαναπιάνω στο δικό
μου Amstrad 1512 με CGA ασπρόμαυρη (spoiler) και το δανεικό walkthrough από
φίλο.

Ο 1512 δεν είχε σκληρό δίσκο οπότε δεν υπήρχε η έννοια του save game. Ίσως να
έσωζε σε floppy αλλά δεν δούλεψε ή δεν το κατάφερα ποτέ. Επομένως η φάση ήταν
do or die καθώς αν έκλεινε το PC, ξεκινούσα από την αρχή. Το PC έμενε ανοιχτό μέρα
νύχτα και ο Indy σε μια γωνία να περιμένει να τελειώσω τα μαθήματα και να κάτσω
1-2 ώρες μέσα στη νύχτα διαβάζοντας από το αγγλικό walkthrough και προχωρόντας
αργά και σταθερά.

Καμιά 20άρα μέρες αργότερα, έχω φτάσει σε μια φάση όπου αντιμετωπίζεις ένα χτι-
σμένο Ναζί και κάνω λάθος με τα βελάκια και επιλέγω άκυρη επιλογή διαλόγου.... Το
επόμενο βήμα είναι να παίξεις box μπας και νικήσεις ή να κάνεις Load (χα). Ξεκινάω
το box και χάνω συνέχεια. Αυτό κράτησε κάμποσες μέρες μέχρι που αποφασίζω να
πάρω την επιλογή όπου φεύγεις και πάς σε ένα αεροπλάνο. Εκεί πρέπει να πατήσεις
4-5 κουμπιά στο cockpit για να το βάλεις μπροστά έχοντας λίγο χρόνο καθώς μετά
σε έπιαναν και τέλος.

Το walkthrough λοιπόν έλεγε "press button τάδε next to the green lever", "then pull
the yellow lever" κλπ κλπ. και όλα αυτά με CGA ασπρόμαυρη ....επιπλέον η ανάλυ-
ση ήταν τόσο μα τόσο χαλια που πραγματικά το cockpit ήταν ένα τεράστιο pixel οπότε
δεν πολύ καταλάβαινες που είναι το lever και που το κουμπί.

Πολλά, μα πάρα πολλά γαμωσταυρίδια εκείνη τη νύχτα.... Το παιχνίδια το τελειώσα σε
emulator καμιά 20άρα χρόνια αργότερα.

Αντίστοιχες ιστορίες και μετα King's Quest 1, Larry, Hero Quest II, κλπ.

Από "σύγχρονα", με είχε ταλαιπωρήσει πάρα πολύ το Fallout II το οποίο έπαιζα στο
σπίτι του κολλητού καθημερινές βράδυα για 3-4 ώρες. Πρέπει να μας πήρε κάμπο-
σους μήνες... Επίσης το Commandos

Τελευταία δεκαετία δεν θυμάμαι κάτι πλην Darkest Dungeon.

 

[akarthis]

Indiana jones and the last crusade . Ενας γριφος με ενα πιανο κατω στις κατακομβες. Δεν εχω ιδεα ποσους συνδυασμους εκανα, ποσους μηνες προσπαθουσα. Ειχα ρωτησει παντου. Κανενα αποτελεσμα.

Ειδα τη λυση χρονια μετα καθως και το τελος του στο youtube.

 

[nitro912gr]

τσουρινέμο δεν είχατε;

 

[akarthis]

τσουρινέμο δεν είχατε;

Αγοραζα πολλα περιοδικα τοτε. Ποτε δεν βρηκα καποιο walkthough για το συγκεκριμενο

 

[manofsorrows]

Witcher 1 : Πρέπει να μου πήρε 2 χρόνια και κάπου 100 ώρες παιχνιδιού λόγω ενός bug από την μέση και μετά που δεν δούλευαν τα signs! Κι ακόμα το θεωρώ το καλύτερο Witcher!

Δεν ξέρω αν πιάνει, αλλά μετά από 2 αποτυχημένες εγκαταστάσεις του Alpha Protocol τα τελευταία 5-6 χρόνια, όπου το παρατούσα μετά τις 2-3 αποστολές χωρίς ιδιαίτερο λόγο, τελικά στην 3η και φαρμακερή εγκατάσταση πριν ένα μήνα, το τελείωσα σε 21 ώρες, και το απόλαυσα πραγματικά, αν και το gameplay του είναι αρκετά προβληματικό.

Call Of Cthulhu Dark Corners Of The Earth: εγκατεστημένο από το 2019 (αλλά με πρώτη επαφή από το 2006) έχω γράψει 5,5 ώρες στο παιχνίδι. Μου αρέσει πολύ. Όμως τα $^#$^#$^-checkpoints του είναι ο λόγος που το έχω παρατήσει κι ελπίζω πως κάποια στιγμή θα το τελειώσω τελικά. Αν κάτι σιχαίνομαι περισσότερο στα παιχνίδια είναι να παίζω ξανά και ξανά μακροσκελή εκνευριστικά κομμάτια που ήδη έχω παίξει.