Έχω κλείσει πλέον έναν χρόνο στην Πολωνία. Ήρθα προχθές στην Ελλάδα για κάποιες δουλειές και οι διαφορές μου κάνουν ακόμη πιο έντονη εντύπωση (γραφειοκρατία, δρόμοι, ακρίβεια, κουτοπονηριά, κτλπ)
Α! Κάποια στιγμή θα ρίξω φωτογραφικό υλικό από Πολωνία, καθώς και λεπτομέρειες για διάφορα τερτίπια και τους σχετικούς νόμους (π.χ. πριν από περίπου έναν μήνα έμαθα ότι δικαιούμαι γουστόζικη φοροελάφρυνση).
Ως τότε. Ελλάδα 3.0
Double ποσταδορες.
Σχετικά με το παραπάνω. Θα ήθελα να συμβάλλουν και άλλα άτομα που ζουν, έχουν ζήσει για κάμποσο διάστημα εκτός Ελλάδας ή απλά θέλουν να γράψουν. Να πουν την εμπειρία τους και τα σχετικά. Όχι, δε πρόκειται να γίνουμε ινφλουενσερ γουαναμπις
Ε καλά δεν χρειάζεται να λείπεις καιρό για να δεις την σκατίλα εδώ. 3-4 μέρες πας σε πολιτισμένη χώρα και επιστρέφεις και λες γαμοτοσαβρίδιμου γιατί επέστρεψα.
Έχω κάνει μόνο 2 ταξίδια στο εξωτερικό και στα 2 μόλις επέστρεφα ένιωθα μια λύπη, όχι γιατί τελείωσε το ταξίδι, αλλά γιατί δεν μπορούμε να είμαστε άνθρωποι σε αυτή την χώρα.
Ε καλά δεν χρειάζεται να λείπεις καιρό για να δεις την σκατίλα εδώ. 3-4 μέρες πας σε πολιτισμένη χώρα και επιστρέφεις και λες γαμοτοσαβρίδιμου γιατί επέστρεψα.
Έχω κάνει μόνο 2 ταξίδια στο εξωτερικό και στα 2 μόλις επέστρεφα ένιωθα μια λύπη, όχι γιατί τελείωσε το ταξίδι, αλλά γιατί δεν μπορούμε να είμαστε άνθρωποι σε αυτή την χώρα.
Ανοίγεις μεγάλη πληγή. Κάπου πήραμε λάθος στροφή ως χώρα, ως κουλτούρα, ως σύνολο και έχουμε γίνει παρτάκηδες χωρίς κανένα νοιάξιμο για τον διπλανό, την γειτονιά, γενικότερα τον συνάνθρωπο αλλά και το περιβάλλον. Αυτό μας οδηγεί στο πως ψηφίζουμε, αλλά και στην σχέση που έχουμε με την εκάστοτε εξουσία αλλά και το πως φερόμαστε εμείς όταν είμαστε εξουσία.
Δεν μένω μόνιμα εξωτερικό (δυστυχώς), κάθομαι όμως στους συγγενείς μου στο Μόναχο κοντά 3 εβδομάδες τον χρόνο. Τι να πρωτοπώ; Ευρύ δίκτυο συγκοινωνιών, καθαριότητα, ευγένεια, φύση, διασκέδαση. Τα ανήψια πάνε μόνα τους στο δημοτικό γιατί υπάρχουν παντού σχολικοί τροχονόμοι και οι οδηγοί σέβονται τα φανάρια, τις διαβάσεις και τηρούν τα όρια. Τα σχολεία θυμίζουν σχολεία και όχι φυλακές σαν τα δικά μας και έχουν μέσα και εκτρέφουν και κότες! Οι τιμές στα μαγαζιά είναι ίδιες με του amazon (αυτοί δεν έχουν λειτουργικά έξοδα. Δεν νοείται να σου μιλήσει άσχημα το αφεντικό ή να σου κλέψουν ένσημα ή δικαιώματα. Το 90% μετακινείται χωρίς αυτοκινητο γιατί ολο το σύστημα σε σπρώχνει προς τα εκεί, δεν βλέπεις κίνηση μέσα στην πόλη ποτέ. Βλέπεις πολλούς ανθρώπους με αμαξίδια ή κινητικά προβλήματα γιατί υπάρχουν οι υποδομές να κινηθούν. Χιονίζει ή βρέχει το 98% του χρόνου και τίποτα δεν κολλάει, κανείς δεν βλαστημάει. Φοράνε τα κατάλληλα ρούχα και παπούτσια και πάνε στις δουλειές τους. Κάτσε απόγονε του Μεγαλέξανδρου κάθε πρωί κολλημένος στον Σκαραμαγκά 1 ώρα γιατί ο δρόμος με τις 3 λωρίδες καταλήγει σε γέφυρα με μία. Και πολλά άλλα. Πολλές φορές περπατάμε και σοκάρομαι με το πόση προσοχη έχει δοθεί παντού να εξυπηρετεί το σύνολο. Σταματάω εδώ γιατί με πιάνει μελαγχολία.
Ανοίγεις μεγάλη πληγή. Κάπου πήραμε λάθος στροφή ως χώρα, ως κουλτούρα, ως σύνολο και έχουμε γίνει παρτάκηδες χωρίς κανένα νοιάξιμο για τον διπλανό, την γειτονιά, γενικότερα τον συνάνθρωπο αλλά και το περιβάλλον. Αυτό μας οδηγεί στο πως ψηφίζουμε, αλλά και στην σχέση που έχουμε με την εκάστοτε εξουσία αλλά και το πως φερόμαστε εμείς όταν είμαστε εξουσία.
Δεν μένω μόνιμα εξωτερικό (δυστυχώς), κάθομαι όμως στους συγγενείς μου στο Μόναχο κοντά 3 εβδομάδες τον χρόνο. Τι να πρωτοπώ; Ευρύ δίκτυο συγκοινωνιών, καθαριότητα, ευγένεια, φύση, διασκέδαση. Τα ανήψια πάνε μόνα τους στο δημοτικό γιατί υπάρχουν παντού σχολικοί τροχονόμοι και οι οδηγοί σέβονται τα φανάρια, τις διαβάσεις και τηρούν τα όρια. Τα σχολεία θυμίζουν σχολεία και όχι φυλακές σαν τα δικά μας και έχουν μέσα και εκτρέφουν και κότες! Οι τιμές στα μαγαζιά είναι ίδιες με του amazon (αυτοί δεν έχουν λειτουργικά έξοδα. Δεν νοείται να σου μιλήσει άσχημα το αφεντικό ή να σου κλέψουν ένσημα ή δικαιώματα. Το 90% μετακινείται χωρίς αυτοκινητο γιατί ολο το σύστημα σε σπρώχνει προς τα εκεί, δεν βλέπεις κίνηση μέσα στην πόλη ποτέ. Βλέπεις πολλούς ανθρώπους με αμαξίδια ή κινητικά προβλήματα γιατί υπάρχουν οι υποδομές να κινηθούν. Χιονίζει ή βρέχει το 98% του χρόνου και τίποτα δεν κολλάει, κανείς δεν βλαστημάει. Φοράνε τα κατάλληλα ρούχα και παπούτσια και πάνε στις δουλειές τους. Κάτσε απόγονε του Μεγαλέξανδρου κάθε πρωί κολλημένος στον Σκαραμαγκά 1 ώρα γιατί ο δρόμος με τις 3 λωρίδες καταλήγει σε γέφυρα με μία. Και πολλά άλλα. Πολλές φορές περπατάμε και σοκάρομαι με το πόση προσοχη έχει δοθεί παντού να εξυπηρετεί το σύνολο. Σταματάω εδώ γιατί με πιάνει μελαγχολία.
Κάπου, κάποτε διαβάσαμε Σωκράτη και το καταλάβαμε όλο λάθος μάλλον... έλεγε κάτι για ατομική εξέλιξη, χέστηκα για όλους εκτός από εμένα καταλάβαμε.
Είναι πολύ κρίμα και άδικο και προσωπικά το είδα να γίνεται πιο έντονο μετά το 2009. Δεν έχω στοιχεία, απλά μου δίνει την εντύπωση ότι όσοι άνθρωποι μπορούσαν να φέρουν την αλλαγή προς μια κοινωνία περισσότερο Ευρωπαϊκή και λιγότερο Σλαβική, έφυγαν έξω και μείναμε εδώ με τους βλαχομπαρόκ ψευτοπουριτανούς που έστριψαν τα πάντα προς το να γίνουμε περισσότερο Βαλκάνια.
Και τα Βαλκάνια έχουν τη χάρη τους. Δεν χρειάζεται μηδενισμός. Τα post ίσως έχουν νόημα να μπουν σε έναν Ταξιδιωτικό Οδηγό Vol. 2.
Προσωπικά το βασικότερο που έχω να πω είναι ότι δεν είναι όλα ρόδινα στα εξωτερικά. Το κυριότερο εν τέλει έχει να κάνει με την ψυχολογία του μετανάστη που τελικά παρότι μπορεί να έχει στεριώσει είναι σκισμένος ανάμεσα σε 2 ή περισσότερες πατρίδες, μία που τον γέννησε, άλλη που τον μεγάλωσε, άλλη που το φρόντισε. Το να είσαι πολίτης του κόσμου και παράλληλα να μην κοιτάς εγωιστικά τον εαυτούλη σου, σε κάνει να εκτιμάς τον κόσμο που συναντάς, αλλά παράλληλα να λυπάσαι που βλέπεις το πόσο δυναμική έχουμε ως ανθρωπότητα που περιορίζεται για 1002 λόγους.
Να με συμπαθάς, αλλά καμία χάρη δεν έχουν. Είναι αθλιότητα, καλά τα λέμε να γελάμε για τα "slav/balkan bros memes" αλλά ως εκεί.
Από εκεί και πέρα ούτε νοσταλγικά είναι, ούτε τίποτα όμορφο έχουν, τα έζησα, τα θυμάμαι, δεν μου λείπει τίποτα.
Μεγάλωσα επαρχία, πέρασα 15 χρόνια από την ζωή μου Αττική, έχω γυρίσει όλη την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πλέον αυτό που ψάχνω εδώ, κάποτε αχνοφαινόταν αυτό στον ορίζοντα, πάνε αυτά τώρα, ο μόνος λόγος που είμαι ακόμα εδώ είναι η οικογένειά μου. Για αυτό και επέστρεψα επαρχία πάλι, για να μπορώ να έχω έναν άνθρωπο να με βοηθήσει να μεγαλώσω το παιδί. Αν δεν είχα σκοπό να κάνω παιδί δε νομίζω να ήμουν ακόμα εδώ, μετά το ταξίδι μου στο Λονδίνο το 2023 θα τα πούλαγα όλα να φύγω, δεν ξέρω για που, αλλού, μακριά από εδώ.
Εγώ έχω κλείσει σχεδόν 10ετια και δύσκολα να γυρίσω μόνιμα, τα τελευταία χρόνια πάντως νομίζω όλη η Ευρώπη πάει προς επικίνδυνα μονοπάτια. Είμαι Γερμανία και αν και ζοριζονται και εδώ γραφειοκρατικά τα περισσότερα τα κάνεις ον λάιν και έχω χρόνια να πατήσω σε δημόσια υπηρεσία ή τράπεζα πχ. Οι εργασιακές συνθήκες είναι χιλιόμετρα μπροστά και αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα γυρνούσα, πλέον δεν νομίζω να μπορούσα να εργαστώ σε Έλληνα εργοδότη. Και αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως τα βγάζουν πλέον πέρα στην Ελλάδα όσοι νοικιάζουν. Οι μισθοί εδώ είναι 2-3 φορές πάνω και στην Ελλάδα όλα είναι ακριβότερα, πριν λίγα χρόνια έλεγες τουλάχιστον τα ενοίκια και φρούτα λαχανικά ήταν φθηνότερα αλλά πλέον στην χειρότερη βρίσκονται στα ίδια επίπεδα.
Εγώ έχω κλείσει σχεδόν 10ετια και δύσκολα να γυρίσω μόνιμα, τα τελευταία χρόνια πάντως νομίζω όλη η Ευρώπη πάει προς επικίνδυνα μονοπάτια. Είμαι Γερμανία και αν και ζοριζονται και εδώ γραφειοκρατικά τα περισσότερα τα κάνεις ον λάιν και έχω χρόνια να πατήσω σε δημόσια υπηρεσία ή τράπεζα πχ. Οι εργασιακές συνθήκες είναι χιλιόμετρα μπροστά και αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα γυρνούσα, πλέον δεν νομίζω να μπορούσα να εργαστώ σε Έλληνα εργοδότη. Και αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως τα βγάζουν πλέον πέρα στην Ελλάδα όσοι νοικιάζουν. Οι μισθοί εδώ είναι 2-3 φορές πάνω και στην Ελλάδα όλα είναι ακριβότερα, πριν λίγα χρόνια έλεγες τουλάχιστον τα ενοίκια και φρούτα λαχανικά ήταν φθηνότερα αλλά πλέον στην χειρότερη βρίσκονται στα ίδια επίπεδα.
Από δεκάδες φορές που έχω βρεθεί σε Γερμανικό Lidl, οι τιμές είναι σε μέσο όρο ίδιες με του Ελληνικού (στην χειρότερη περίπτωση). Πάντως να πω, πάω πλέον 8 χρόνια στην Γερμανία, κάθε χρόνο όλο και χειρότερα. Την πρώτη χρονιά δεν είχα πετύχει ούτε έναν άστεγο, σιγά σιγά σε κάθε ταξίδι πετυχαίνω όλο και περισσότερους. Και γενικά βλέπεις πλέον φτωχολογιά στο μετρό και στους δρόμους. Και δεν ακούς και πολύ συχνά Γερμανικά. Και όλα αυτά στο Μόναχο που είναι και high society. Πήγα μία εβδομάδα στην Στουτγάρδη και τα είδα όλα, νόμιζα ότι ήμουν πλατεία Βάθης. Υπάρχει μια έντονη αλλαγή σε όλη την Ευρώπη και αυτό εξηγεί και την στροφή των Γερμανών κυρΠαντελήδων προς την Ακροδεξιά.
Συμφωνώ στα του να ειπωθούν αυτά σε άλλο θρεντ (ντου γιορ ματζικ).
Πέρα από το μεγάλο shout out στα άτομα που με στήριξαν ψυχολογικά/οικονομικά μέχρι να σταθώ στα πόδια μου, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι πλέον ζω χωρίς το άγχος (οκ υπάρχει, αλλά όχι στο βαθμό που υπήρχε όσο ζούσα Ελλάδα).
Ξέρω πως το πτυχίο και οι γνώσεις που πήρα έχουν βάση. Ξέρω πως το μεταπτυχιακό που θα ακολουθήσει θα με βοηθήσει. Ξέρω πως στη δουλειά μου το "εργάζεσαι" αποφέρει καρπούς και αναγνωρίζεται και όσο κλισέ κι αν ακούγεται, υπάρχουν ακόμη ψήγματα ελπίδας για τους στόχους μου.
Η νεολαία που γνώρισα στην Πολωνία μέσα από διάφορα projects (ιστορίες από τη κρύπτη για άλλη φορά) δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βλέπω κατά πλειοψηφία εδώ Ελλάδα.
Δεν είναι "τζόγος", "σεζόν και άραγμα στο Ντουμπάι" και "μάνα, πιάσε μια μερίδα γίγαντες".
Στην Πολωνία γνώρισα άτομα που δεν είχαν ούτε δεύτερο γάλα στο σπίτι τους και όμως ήταν καλά, άτομα που πέτυχαν και μεγαλούργησαν. Αυτα τα άτομα είχαν κάτι κοινό. Είχαν μία λάμψη στα μάτια που προσωπικά με άγγιξε και με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Αυτή η νοοτροπία και αυτή η δίψα για πρόοδο, μου δίνει κίνητρο να συνεχίσω και να δουλέψω για να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.
Νομίζω ότι ο ρατσισμός και η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι ευρωπαϊκό φαινόμενο. Θαρρώ πως είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Και πολλές φορές δεν έχει καν να κάνει με το “έρχονται παράνομα” ή “δεν είναι χριστιανοί”. Έχει να κάνει με το ότι δεν υπάρχουν οι δομές, η βούληση και τα εργαλεία για ουσιαστική ένταξη. Όταν το κράτος αφήνει ανθρώπους στο έλεος του Κθουλου, ο καθένας αναζητά εύκολους ενόχους για να νιώσει ασφαλής και να ξεφύγει από την οπτασία που βλέπει κάθε πρωί που ρίχνει βούρτσισμα στα δόντια του.
Στην Ελλάδα τώρα, βλέπω μια κοινωνία κουρασμένη που ζει ακόμη με τις δοξασίες του παρελθόντος. το “ήμασταν κάποτε”, το “μας χρωστάνε”, το “εμείς ξέρουμε καλύτερα”. Μια κοινωνία που φοβάται την αλλαγή, που δυσκολεύεται να ενσωματώσει το διαφορετικό και τελικά εγκλωβίζεται στις ίδιες παλιές βεβαιότητες των προκατόχων του (και στη Πολωνία υπάρχει κάτι αντίστοιχο, αλλά εκεί είναι άλλη ιστορία).
Το λέω επειδή το έχω ζήσει το έχω συγκρίνει (έστω και στον 1 χρόνο) και βλέπω πόσο διαφορετικά μπορούν να είναι τα πράγματα όταν μια κοινωνία, ακόμη κι αν δεν έχει πολλά, έχει θέληση, προοπτική και διάθεση να προχωρήσει.
Θαρρώ λοιπον πως στη μετανάστευση βλέπεις τι πραγματικά αξίζει και τι σε κρατούσε πίσω χωρίς να το καταλαβαίνεις. Στην ετυμηγορία θα φανούν.
P.S
Τα παραπάνω είναι δικές μου σκέψεις και όχι ντεφακτο αλήθεια των sex pistols. Α! και γράφω από κινητό. Οπότε δε ξέρω αν θα είναι ευανάγνωστο....
Θα μπορούσε να μπει και στο νεοσύστατο νεκρό θρεντ των φωτογραφιών, αλλά είχα πει πως θα έριχνα πικς και είδα περί Αθήνας σε άλλο θρεντ (που προσωπικά δεν είμαι τόσο της άποψης "ΣΚΑΤΑ είναι")
Παρακάτω παραθέτω κάμποσες πικ από τη Tricity (Gdańsk - Sopot - Gdynia) που και οι 3 πόλεις μαζί έχουν κοντά στο 1 εκατομμύριο κατοίκους.
Έχεις εδώ Aldi, Aauchan, Biedronka, Carrefour, Kaufland, Lidl και κάμποσα άλλα (τα Ζαμπκα είναι σαν μίνι μαρκετ και αποτελούν μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς)
Ενδεικτικά κάποιες τιμές σε προϊόντα που βλέπω κατά καιρούς:
Πατάτες το κιλό κοντά στα 0,23 λεπτά
Κρεμμύδια στα 40κατι λεπτά το κιλό
Φιλέτο πάπιας 5-6 ευρώ το κιλό
Κοτόπουλο μπούτι (κοπανακια στυλ) 1κατι το κιλό
Μπανάνες 80 λεπτά το κιλό.
Μπύρα 500αρα Χαηνικεν κοντά στο 1 ευρώ η μια (0.5 έως 0.7 μπορείς να βρεις πολωνικές ή τσέχικες)
Παίζουν λαϊκές (που εκεί είναι πχιο φθηνά τα πράγματα ξερωγω) και γενικά έχει κατά καιρούς προσφορές
Ωραίο το biedronka (σου έχει και app με προσφορές και καλούδια). Για αλκοόλ αυστηρά σε τοπικές κάβες που βρίσκονται διάσπαρτα στις πόλεις και ρίχνεις κουβέντα υψηλού επιπέδου, με κερασμένο το homemade bimber που έφτιαξε ο μπατζανακης του ιδιοκτήτη.
Ξέχασα εντελώς πως είναι και ιστορίες που ζήσαμε και όχι μόνο “ΔΕΣ ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ”.
Θα αρχίσω με το αρκετά πχιο σοφτ στορι, σε σύντομη περιγραφή:
Ο Καψούρης της Ινδονησίας.
Λοιπόν, καταρχάς να πω πως οτι ειπωθεί έχει υπάρξει σε οπτικοακουστικό υλικό, διότι από ένα σημείο και μετά δεν με πίστευα ούτε εγώ ο ίδιος. Στο σποηλερ παραθέτω ένα μικρό κομμάτι του "ιντερβιου".
Ήταν Αύγουστος και είχα πάει Βαρσοβία (αρκετές ώρες με τρένο από το Sopot).
Είχα σκάσει στο hostel και 2–3 αρουραίοι κάνανε βόλτα στην αυλή. Self service φάση, και μια καλή κυρία από την Ουκρανία με τα σπαστά αγγλικά της και τα δικά μου σπαστά πολωνικά επιπέδου -2 προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη για το πού θα μείνω. Αδειάζω τα πράγματά μου και φορτίζω το κινητό στο μικρό δωμάτιο με θέα τον κήπο του Ρατατουη (τουλάχιστον ήταν δίπλα στο γήπεδο που έπαιζαν οι Μεηντεν).
Έρχεται ξαφνου ένας τυπάκος με γυαλιά και αρχίζει να πηγαινοέρχεται στο δωμάτιο, κοιτώντας συνέχεια το διαβατήριό του. Εγώ μιλάω στο τηλέφωνο και βγαίνω έξω, γιατί κουράστηκα να τον βλέπω να κάνει βόλτες πάνω κάτω.
Ξαναμπαίνω και ήταν έτοιμος να κλάψει. Τον ρωτάω τι έχει, και εκεί αρχίζει και αραδιάζει την ιστορία του (την οποία είπε και σε κάμερα, σε φάση συνέντευξη).
Εν τάχει.
Ο τύπος συνομιλούσε με μια Πολωνέζα τύπισσα για περίπου 7 χρόνια. Την είχε γνωρίσει στο Snapchat και παίζανε ντεμέκ εξ αποστάσεως σχέση, με καρδιές, φιλιά, αχ και βαχ. Ώς εδώ καλά και θα μπορούσε κάποιος να πει πως πίσω από αυτό το προφίλ κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο Τομέκ που δουλεύει πρωινά στο Zabka.
Έλα όμως που τα χρόνια περάσανε, η καψούρα του τύπα γιγαντώθηκε κι έτσι ταξίδεψε μέχρι την Πολωνία από την Ινδονησία για την τύπισσα. Τελικά βρέθηκε μαζί της, η οποία ήταν παρέα με έναν και καλά "πολισμανο", ο οποίος παραλίγο να τον κάνει τουλούμι στο ξύλο και απλά του είπε "Ξέχασέ την, δε σε αγαπά και διέγραψε ό,τι έχεις από αυτήν".
Το παιδί, μη ξέροντας τι να κάνει, κατέφυγε στην πρεσβεία της Ινδονησίας, όπου φυσικά του πέξανε ένα “tap tap” στην πλάτη ρίχνοντας τα χαχανα του αιώνα με αυτά που άκουσαν (είχε σκοπό να της κάνει μήνυση που δεν τον αγαπά), την ώρα που αυτός έχανε την φραμπαλά του.
Του έδωσα ένα πουκάμισο που είχα (διότι αυτό που φοράει στο βίντεο είναι ολίγον σκισμένο από το παραλίγο ξύλο που λέγαμε), τον έβγαλα για καφέ, και εκεί του σκάγανε πολιτισμικά σοκ το ένα μετά το άλλο. Συχνά πυκνά έριχνε για το πόσο βλάσφημος είναι ο λαός εδώ στην Ευρώπη, που αφήνει τα κορίτσια να κυκλοφορούν με μίνι (άλλο τώρα αν τον είχε κάνει σφεντόνα με το υλικό που είχε από το ντεμεκ αμόρε).
Πήγαμε μετά και για φαγί.
Το “thank you sir” το πέταγε σε κάθε κίνησή μου, μαζί με μια μικρή υπόκλιση.
Μάθαμε πως ο τύπος από την Ινδονησία είναι άτομο που ασχολείται εντατικά με το cybersecurity genre, με ανάλογες διακρίσεις στο ενεργητικό του (αυτό είναι άλλο στορυ που περιέχει μπόλικη τρέλα Burroughs)
Την επόμενη μέρα τον βοήθησα να βγάλει flixbus εισιτήρια (είχε πτήση από Σλοβακία) και τον έστειλα στη δική του θεότητα.
Στα συν: έχω πρόσκληση στην Ινδονησία και free tour στο Bali.
Γυρνώντας, είδα πως το δωμάτιο είχε γεμίσει με μπύρες, κάπνα και ιδρωμενες φανέλες number of the beast. Ήξερα πως η βραδιά θα έκλεινε με ένα επικό λαηβ.
Σε 2 μέρες σβήνει το βίντεο αυτόματα από τη πλατφόρμα.
Αντιστοιχη ιστορια απο τον ευρητερο κυκλο οπου ειχε καψουρα με ρωσιδα οπου ηθελε να χωρισει και τον αγαπουσε τρελα κλπ κλπ και εφυγε να την βρει καπου στα πολλα χλμ απο Μοσχα και τελικα η γκομενα ηθελε απλα να του φαει τα λεφτα και τετοια και την κλαιγαμε καιρο...
Ειναι να απορεις με το ανδρικο γενος και το πως επιβιωνει μεχρι σημερα..