Borracho
Ancient Red Dragon
- Joined
- Nov 26, 2012
- Messages
- 13,579
...η σειρά που είχαμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ (not) πελώρια ανάγκη.
Με διασκεδάζει πάρα πολύ τούτη η φάμπρικα. Στάνταρ εκεί στην παραγωγή της HBO θα υπάρχει ένας φουκαράς Head of Video Game Adaptations. Σου λέει μαν μου, ΧΙΤΑΡΑΜΕ ΑΣΧΗΜΑ ΜΕ LAST OF US, το νου σου, ό,τι κέημ παίρνει βραβεία και κάνει ντόρο, θα το κάνουμε σειρά. Έξοχη ιδέα, μπονουσάρες άπαντες.
Και χάνουν όλο το νόημα. Προφανώς, όταν ήμασταν παιδάκια και βγαίνανε τα πρώτα video games ευρείας απήχησης, η μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη, είχε κάτι το φαντασμαγορικό, ανατίναζε τα κεφαλάκια μας η ιδέα πως ΤΟ ΣΤΡΗΤ ΦΑΪΤΕΡ ΜΑΛΑΚΑ ΘΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, ΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ! ΙΣΩΣ ΒΡΟΥΜΕ ΚΟΠΕΛΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ! Δεν είχε σημασία που ήταν C movie από τη δέκατη κόλαση, ήταν ιβέντ.
Σιγά σιγά, περάσαμε στον αντίποδα. Τα games έγιναν mainstream και η μεταφορά οποιουδήποτε στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, θεωρείται πλέον σχεδόν δεδομένη. Αυτό που έκανε το Fallout και το Baldur's Gate μαγευτικά και ελκυστικά για τους περισσότερους εξ' ημών, δεν ήταν η φοβερή, γεμάτη ανατροπές ιστορία τους, αλλά η μοναδική αλληλεπίδραση που προσέφεραν μέσα στους κόσμους τους. Γίνονταν ολόδικά μας, γιατί μπορούσαμε να επηρεάσουμε τα πάντα. Η ειρωνική αντιστοιχία με το απόλυτα παθητικό μέσο του κινηματογράφου είναι πασιφανής. Στο παιχνίδι, οι κανόνες είναι διαφορετικοί. Ο Ίαν ο βλάκας έγινε θρυλικός και proto-meme γιατί άδειαζε γεμιστήρα-γεμιστήρα το SMG του στην πλάτη μας και γελάγαμε υστερικά κάνοντας το εικοστό reload. Αυτό το νευραλγικό κομμάτι του μύθου του Fallout, απλά δεν περνά σε άλλο μέσο.
Μπορεί να γίνει μια πραγματικά καλή φάνταζι σειρά κι αυτό είναι που θα μείνει, για τους φίλους του είδους. Αλλά εντάξει, αυτά είναι να τα βλέπουμε εμείς οι γέροι και να γελάμε.
Με διασκεδάζει πάρα πολύ τούτη η φάμπρικα. Στάνταρ εκεί στην παραγωγή της HBO θα υπάρχει ένας φουκαράς Head of Video Game Adaptations. Σου λέει μαν μου, ΧΙΤΑΡΑΜΕ ΑΣΧΗΜΑ ΜΕ LAST OF US, το νου σου, ό,τι κέημ παίρνει βραβεία και κάνει ντόρο, θα το κάνουμε σειρά. Έξοχη ιδέα, μπονουσάρες άπαντες.
Και χάνουν όλο το νόημα. Προφανώς, όταν ήμασταν παιδάκια και βγαίνανε τα πρώτα video games ευρείας απήχησης, η μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη, είχε κάτι το φαντασμαγορικό, ανατίναζε τα κεφαλάκια μας η ιδέα πως ΤΟ ΣΤΡΗΤ ΦΑΪΤΕΡ ΜΑΛΑΚΑ ΘΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, ΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ! ΙΣΩΣ ΒΡΟΥΜΕ ΚΟΠΕΛΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ! Δεν είχε σημασία που ήταν C movie από τη δέκατη κόλαση, ήταν ιβέντ.
Σιγά σιγά, περάσαμε στον αντίποδα. Τα games έγιναν mainstream και η μεταφορά οποιουδήποτε στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, θεωρείται πλέον σχεδόν δεδομένη. Αυτό που έκανε το Fallout και το Baldur's Gate μαγευτικά και ελκυστικά για τους περισσότερους εξ' ημών, δεν ήταν η φοβερή, γεμάτη ανατροπές ιστορία τους, αλλά η μοναδική αλληλεπίδραση που προσέφεραν μέσα στους κόσμους τους. Γίνονταν ολόδικά μας, γιατί μπορούσαμε να επηρεάσουμε τα πάντα. Η ειρωνική αντιστοιχία με το απόλυτα παθητικό μέσο του κινηματογράφου είναι πασιφανής. Στο παιχνίδι, οι κανόνες είναι διαφορετικοί. Ο Ίαν ο βλάκας έγινε θρυλικός και proto-meme γιατί άδειαζε γεμιστήρα-γεμιστήρα το SMG του στην πλάτη μας και γελάγαμε υστερικά κάνοντας το εικοστό reload. Αυτό το νευραλγικό κομμάτι του μύθου του Fallout, απλά δεν περνά σε άλλο μέσο.
Μπορεί να γίνει μια πραγματικά καλή φάνταζι σειρά κι αυτό είναι που θα μείνει, για τους φίλους του είδους. Αλλά εντάξει, αυτά είναι να τα βλέπουμε εμείς οι γέροι και να γελάμε.




