Έτσι ακριβώς είναι.
Και νερντοϊστορικά να το πάρουμε, τα 'βαθιά' RPG της Black Isle/Obsidian ήταν σπασικλοφάσεις, υποθέσεις αυτιστικών μιναραίων καριέρας. Η Bethesda απογειώθηκε εμπορικά μετά το Oblivion, όταν η gaming κουλτούρα πήρε να γίνεται μέηνστρημ και βγήκε από τα υπόγεια των μαμάδων. Ο κάγκουρας που αρέσκετο να δηλώνει 'gamer', ουδέποτε θα ασχολιόταν με την επιροή του Βόνεγκατ και του Καμί στους διαλόγους του πρωτότυπου Fallout.
Γραφικά στην τιβί ωραία, να 'χουμε κανά σπαθί χράτς χρούτς, κάμουμε και λέβελ απ οι ψαγμένοι, ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΤΕ ΡΕ ΖΑΓΑΡΙΑ;
Για το ον-τόπικ της φάσης, νομίζω είδα από περιέργεια τα τρία πρώτα επεισόδια του Amazon Fallout, ίσως το 'χω ξαναγράψει. Καθόλου άσχημα, αλλά καρτούν με ηθοποιούς. Δεν είδα τον παραμικρό λόγο να συνεχίσω να το παρακολουθώ. Τα δικά μου Fallout είναι δυσνόητα μενού, ακατανόητο σύστημα μάχης, μια άθλια, ημιφωτισμένη lo-fi σπηλιά γεμάτη Radscorpions και τρελά σιχτίρια για το πώς ακριβώς γεμίζει το πρώτο πιστόλι.
Τριάντα ώρες αργότερα, μετα-αποκαλυπτικός ιππότης στη γύρα, με τρελό παρεάκι Marcus-Cassidy να εκτελούμε Deathclaw στα 100 μέτρα και να μας τρέμει η Ρημαγμένη Γης. Μια υπέροχη μεταφορά για το μυστήριο της ενηλικίωσης, χώρια το γεγονός ότι μπορούσες να λύσεις σχεδόν κάθε γρίφο ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΜΠΛΑΜΠΛΑ, όπως στην αληθινή ζωή.
Αυτά ήταν και παραμένουν εξτρήμ σπόρ για ανθρώπους που ουδέποτε θα αρκεστούμε στο 'νορμάλ'. Το Φολάουτ που αγαπήσαμε και μας άνδρωσε, ήταν τρεις στιγμές/φωτογραφίες στο χωρόχρονο. Το θεματικό πάρκο/brand που αρμέγουν τα εγγόνια του Todd, δεν είναι για μας.
