Aυτά τα ηρωϊκά πόστ στο Τουίτερ είναι στάνταρ το πρελούδιο για τις απολύσεις.
Δεν το πιάνουν το νόημα οι φίλοι μας. Η gaming βιομηχανία είναι από τις πιο σκληρές, αμείλικτες και τυχοδιωκτικές. Όταν μπαίνεις, ξέρεις πού πας ή τουλάχιστον ΟΦΕΙΛΕΙΣ να ξέρεις πού πας. Είναι σα να μπαρκάρεις και την πέμπτη μέρα, εκεί που είστε στ'ανοιχτά, ν'αρχίζεις να φωνάζεις πως σου λείπει το κορίτσι σου και το κρεβατάκι σου και ΑΠΑΙΤΕΙΣ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΝΑ ΣΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΡΕΠΟ ΣΟΥ.
Ηλίθια πράγματα, δείχνουν πως οι άνθρωποι αυτοί απλώς δεν έχουν ιδέα πού εργάζονται και κακώς μπήκαν από το φεγγίτη όταν μπήκαν.
Δέκα χρόνια τώρα στη γαλέρα του tech/gaming, ανθρώπους αληθινά ικανούς και καπάτσους, δεν είδα ΠΟΤΕ να χάνονται. Ψιλογιωτάδες τώρα, βολεμένους, δικαιωματιστές, τεμπελάκους, μπαφάκηδες αξιολύπητους, άπειρους είδα να απολύονται. Όλοι φωνάζαν και κάναν έτσι μεγαλόπνοα σχέδια εκδίκησης στο Σλάκ και μείναν στη μαμά με το ταμείο ανεργίας.
Όταν πας μισθοφόρος, πας μισθοφόρος. Περιμένεις τη σφαίρα κάθε ώρα και λεπτό. Αυτή είναι η ενήλικη ζωή, δυστυχώς. Δεν θα 'θελα τίποτε περισσότερο απ' το να 'χα μείνει στο χωριό μου να γίνω καθηγητής λογοτεχνίας σε Λύκειο, αλλά δυστυχώς δεν ήταν στις διαθέσιμες επιλογές. Δεν ήξευρα. Τώρα, κουπί και αίμα.
ΥΓ Το GTA6 θα βγει και θα γαμάει, οι τοπ περφόρμερς της ομάδας της Ρόκσταρ θα χεστούν στο τάληρο κι ο Σόδας κι εγώ θα πηγαίνουμε την Tristar LaFuriosa στη μια ρόδα πάνω κάτω Vice City με μονταρισμένο Loco να βαράει στο soundtrack. #ΑφούΤαΞέρετεΤώρα