Είδα την Οδύσσεια, σε κανονικό κινηματογράφο, αφού η Καβάλα δεν διαθέτει IMAX.
Υποβλητική, επική σε πολλά σημεία και με ορισμένες καθηλωτικες σκηνές που δεν έχουμε δει αποδομενες με τέτοιο τρόπο στην οθόνη (όπως η Κίρκη και ο Πολύφημος). Οι κορυφαίες ερμηνείες νομίζω ανήκουν στην αγέρωχη Πηνελόπη της Hathaway και τον θρασυδειλο Αντίνοο του Pattinson. Ο Matt Damon και ο Holland όπως πάντα αξιοπρεπείς αλλά δεν έχουν το εύρος να πιάσουν ερμηνευτικές κορυφές. Η Ζεντάγια μπλαζέ και αδιάφορη, ακατανόητη η επιλογή της, αλλά παίζει ελάχιστα οπότε μικρό το κακό. Κάποιες στάσεις του ταξιδιού έχουν την απαιτούμενη βαρύτητα, άλλες τις ξεπεταει μάλλον για οικονομία χρόνου (ήδη πιάνει σχεδόν το τρίωρο η ταινία), όπως π.χ. τις Σκύλλα + Χάρυβδη ή το ταχύτατο flashback με την μοίρα του Αγαμέμνονα - Darth Vader. Η μαύρη Ελένη δεν μου λειτούργησε ιδιαίτερα, και η ιδέα να παίζει η ίδια ηθοποιός την Κλυταιμνήστρα ως δίδυμη αδελφή της επιεικώς περίεργη (η όψη/ομορφιά της Ελένης δεν θα έπρεπε να είναι μοναδική στον τότε γνωστό κόσμο?). Μουσική και ήχος φτιάχνουν τρομερή ατμόσφαιρα, τα πρακτικά εφέ δείχνουν όντως πολύ πιο εντυπωσιακά από το σκασμό CGI που τρώμε στη μάπα τελευταία και η φωτογραφία είναι εκπληκτική. Οι διάλογοι δεν στέκονται πάντα στο ύψος των περιστάσεων και υπάρχουν κάποια θέματα ρυθμού και μερικές φλατ σκηνές, όπως στο νησί με τα βόδια και τα κομμάτια με την Καλυψώ. Μην ψάχνετε πιστότητα προς το έπος, ο Νόλαν έχει απομονώσει συγκεκριμένες θεματικές και μηνύματα και έχτισε γύρω από αυτά. Κάποια λειτουργούν κάποια όχι και τόσο. Συνολικά, πάντως, η ταινία βλέπεται πολύ ευχάριστα και δεν βαρέθηκα, μάλιστα με ιντριγκάρισε να κάτσω να το ξαναδιαβάσω γιατί η τελευταία φορά ήταν στο Γυμνάσιο την εποχή του Χαλκού...
7.5/10