Θα ξεφύγω λίγο από το main topic του φίλου Φραπέ, αλλά δε γίνεται αλλιώς...
Για μένα μέταλ δεν είναι τα είδη. Είναι η ουσία της κάθε μπάντας. Δεν είναι ο Κώστας, ο Κίτσος, ο Τάκης που τραγουδάνε. Είναι αυτό που λένε και ο τρόπος που το λένε.
Έχω περάσει από διάφορα στάδια. Μόνο το μέταλ με εκτόνωσε. Μόνο το μέταλ με ταύτισε τόσο με το στίχο και την οργισμένη κιθάρα και τα τύμπανα που κοντεύεις να σπάσεις τα πάντα μέσα στο σπίτι, νιώθοντας ελάχιστη μετάνοια για ότι κάνεις. Το μέταλ, είναι εκτόνωση ψυχής. Για ό,τι έχεις ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Έχει να σου δώσει για κάθε τι. Είναι για όλες τις ώρες, μέρες και καταστάσεις ! Είναι φίλος ! Είναι δέσιμο (και γω ίσως...) Πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να ακούσεις που μπορεί να σε στιγματίσει και να σου ανοίξει καινούριους ορίζοντες για μουσικά ακούσματα. Πάντα μπορεί να ακούσεις τον πρώτο δίσκο που σε έκανε να αγαπήσεις το μέταλ, σαν την πρώτη φορά...
Τέλος...
Να και ένα κομμάτι από μένα που ίσως είναι ό,τι είναι για μένα το μέταλ
http://www.youtube.com/watch?v=BltU1FcSK6A