Συγκίνηση *Κλαψ* *Λυγμ*

[Adhan]

andrikos_of_steel wrote:

Adhan, +1 για το καταπληκτικό φιναλε του Babylon 5!

</blockquote>
Βασικά ο Admiral το ανέφερε, όχι ότι διαφωνω... :cheer:

 

[irenicus777]

Να σας πω ρε παιδιά, στο The Dark Knight Rises, η σκηνή του Άλφρεντ στο νεκροταφείο μόνο εμένα επηρέασε; Πιστεύω ότι ο Michael Caine πραγματικά "έσκισε" στο συγκεκριμένο σημείο.

 

[andrikos_of_steel]

Raz wrote:


andrikos_of_steel wrote:
Δεν το πιστεύω ότι δεν έχει αναφερθεί ακόμα το "Σινεμα ο Παραδεισος"...

Είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών, την έχω δει παρα πολλές φορές, και στο τέλος παντα κλαίω. Για εμένα, όποιος δεν κλαψει ή έστω δεν συγκινηθεί από το φιναλε είναι ανθρωπος με τον οποίο δεν θέλω να έχω παρτίδες.</blockquote>

Όντως καταπληκτική ταινία.Δυστυχώς όμως είδα την κομμένη έκδοση που είχε προβληθεί αρχικά κι έτσι αναγκάστηκα να ψάξω στο internet τη μεγάλη τρύπα που αφορούσε <span class="bbcode_spoiler">την κοπέλα του Τοτό και τι τελικά είχε συμβεί.</span></blockquote>

Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε κομμένη έκδοση! Ντροπή και αίσχος...

EDIΤ: Βασικα είδα τώρα στο IMDB και εγώ τι παίζει και δεν είμαι σίγουρος αν εγώ έχω τελικα την κομμένη έκδοση ή την κανονική. Την έχω σε δύο διαφορετικα DVD οπότε ίσως να έχω και τις δυο, γιατί και οι δυο εκδόσεις κατι μου θυμίζουν <img src="/tongue.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" />

 

[Savatar]

Η τελευταία σκηνή στην ταινία "The Wrestler" του μεγάλου Αρονόφσκυ. Καλύτερα να πεθάνεις για αυτό που είσαι, ορίτζιναλ, true παρά να αλλάξεις σε κάτι που δεν είσαι. Μεγάλη ταινία. (ναι, την ξαναείδα πρόσφατα, αλλιώς υπάρχουν δεκάδες αντίστοιχα παραδείγματα της 7ης τέχνης ικανά να κάνουν ακόμα και τον Κόναν τον βάρβαρο να δακρύσει.)

 

[andrikos_of_steel]

Savatar wrote:
Η τελευταία σκηνή στην ταινία "The Wrestler" του μεγάλου Αρονόφσκυ. Καλύτερα να πεθάνεις για αυτό που είσαι, ορίτζιναλ, true παρά να αλλάξεις σε κάτι που δεν είσαι. Μεγάλη ταινία. (ναι, την ξαναείδα πρόσφατα, αλλιώς υπάρχουν δεκάδες αντίστοιχα παραδείγματα της 7ης τέχνης ικανά να κάνουν ακόμα και τον Κόναν τον βάρβαρο να δακρύσει.)</blockquote>

Πωπω ναιιιιιιιι ρε φίλε!!!!

Επειδή ο πατέρας μου ήταν σε αυτόν τον χώρο στα νιατα του, έχω γνωρίσει ανθρώπους που όλη τους την ζωή το μόνο που έμαθαν ήταν να παλεύουν... Και όταν καποια στιγμή έφθασαν τα γεραματα, έδειχναν και οι ίδιοι από την μια να γνωρίζουν πόσο λυπηρό πρέπει να φαίνεται το θέαμα ανθρωποι στην ηλικία τους να πρέπει να βγαλουν τα προς το ζην με αυτόν τον τρόπο... από την αλλη, είχαν μια υπερηφανεια για αυτό που είναι και για το πώς, έστω για καποιους ανθρώπους, είναι ήρωες. Η ταινία αυτή καταφερε να αποτυπώσει αυτα τα αντιφατικα συναισθήματα με απίστευτο τρόπο.

 

[Brother Bruce]

εκτος που ο μικης αποδεικνυει εδω (οπως και στο μπαρφλάυ και στο σιν σιτυ) οτι ειναι ηθοποιάρα κι οτι απλα εχει κανει τραγικες επιλογες ταινιων στην καριερα του, ενας λογος που με συγκινει το wrestler ειναι η τραγουδάρα του μπρους που ακουγεται στα κρεντιτς του τελους νομιζω. συγκλονιστικοι στιχοι, στην καρδια του θεματος. να μην καταχραστω τον χωρο, παρτε λινκ:
http://www.azlyrics.com/lyrics/brucespringsteen/thewrestler.html

http://www.youtube.com/watch?v=G-6DM6iWKKo

 

[alucard]

Δεν το έχω δει αυτό. Νόμιζα δεν αξίζει...

 

[Brother Bruce]

αλουκάρ, παρε τρειλερ (παλι με υποκρουση μπρους) για να καταλαβεις περι τινος προκειται. "μικρη" ταινια, χωρις μεγαλο μπατζετ δηλαδη, πολυ ανθρωπινη και αρκετα συγκινητικη.

http://www.youtube.com/watch?v=uRUEKJIcvbo

 

[Northlander]

Η αλήθεια είναι πώς όταν ο Αρανόφσκι θέλει να είναι ρεαλιστής σπάει κόκκαλα, και το The Wrestler είναι το καλύτερο παράδειγμα. Πολύ συγκινητική ιστορία για έναν άνθρωπο που δίνει όλο του το είναι σε αυτό που θέλει να κάνει.

 

[Raz]

@Northlander
Ο Αρονόφσκυ είναι μέσα στο top-5 (για να μην πω top-3) των σκηνοθετών της γενιάς του.

@Bruce
Το Angel Heart ξέχασες,κι εκεί ήταν καλός.

 

[Stamatimenos]

Αυτό.
http://www.youtube.com/watch?v=zfX1PYv1FEY

 

[tyrion395]

<b>"M" A film by Fritz Lang</b>
O δικαστής ετοιμάζεται να ανακοινώσει την απόφαση, η κάμερα ζουμάρει στη μάνα και εκείνη συντετριμμένη λέει: "Aυτό δε θα φέρει πίσω τα παιδιά μας...προσέξτε τα παιδιά σας!!"
<b>"DAS BOOT" Wolfgang Petersen</b>
To υποβρύχιο έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου και είναι αραγμένο στο ναύσταθμο. Τότε επιτίθενται τα συμμαχικά αεροπλάνα και διαλύουν τα πάντα. Ο καπετάνιος μαζεύει τις τελευταίες του δυνάμεις και απλώνει το χέρι στον αέρα σαν να προσπαθεί να πιάσει στη χούφτα του το υποβρύχιο που βυθίζεται και να το βγάλει από το νερό...και τότε ξεψυχά.
<b>"Paths of glory" Stanley Kubrick
</b>O κάπελας παρουσιάζει στους μεθυσμένους Γάλλους στρατιώτες ένα "λάφυρο". Μια νεαρή Γερμανίδα αιχμάλωτη την οποία και υποχρεώνει,εν μέσω χλευασμών και ύβρεων, να τραγουδήσει στη γλώσσα της. Το κορίτσι συμμορφώνεται στην αρχή διστακτικά και σιγά-σιγά με όλο και μεγαλύτερο θάρρος. Τελικά το παράπονο και η νοσταλγία που βγαίνει μέσα από το τραγούδι της παρασέρνει τους βασανιστές της οι οποίοι ενώνουν τους λυγμούς τους με τους δικούς τις. Σε εκείνη την κορυφαία στιγμή δεν έχουμε πια νικητές και ηττημένους,κυνηγούς και θηράματα,παρά μόνο θύματα που θρηνούν για τη χαμένη,τη κλεμμένη ανθρωπιά τους.

 

[alucard]

Μόλις τελείωσε το The Wrestler... Σας ευχαριστώ που το προτείνατε και το είδα.... ΓΑΜΑΤΟ... Ούτε που περίμενα να είναι κάτι σαν και αυτό... Φοβερά ανθρώπινο και συναισθηματικό... Και το τραγούδι στο τέλος... Έπος, κόλλησε στο repeat...

 

[Brother Bruce]

πολυ χαρηκα αλουκαρ που σ αρεσε. το συναισθημα του να προτεινεις κατι που θα συναρπασει τον αλλο ειδικα οταν προκειται για εργο τεχνης (ταινια, μουσικη, βιβλιο, ακομα και πισι γκειμ) συγκρινεται με λιγα πραγματα.
ο μικης ηταν υποψηφιος για οσκαρ, οπως κι η τομει. οσο για την τραγουδαρα, ολοι περιμεναν οτι θα ειναι στα 5 υποψηφια (οχι οτι το χε αναγκη ο μπρους, αλλα ηταν κριμα, γιατι ηταν συγκλονιστικο κι εδενε σπολυτα με την ταινια). εκεινη τη χρονια ομως η τραγικη Ακαδημια αποφασισε στην κατηγορια τραγουδιου να βαλει μονο 3 υποψηφιοτητες. οι 2 ηταν απ την ταινια slumdog millionaire. απ οτι γραφτηκε εκεινη την εποχη στο νετ, ισως προκειται για μια απ τις κορυφαιες "οτι ναναι" αποφασεις στην ιστορια του θεσμου.

ενταξει, ειναι ντροπιαστικο τετοιο οφτοπικ, ακομα και για μενα. αυτο το ειδος του ποστ επιβαλλεται να γινεται σε μορφη pm. εχμ, πολυχρονεμενοι αδμινς του φορουμ, μηπως εχει ερθει η ωρα για δυνατοτητα pm ??

 

[sandwraith_]

Μέγιστη παραλειψή μου ήταν 3 απο τις ταινίες του αγαπημένου μου σκηνοθέτη ( Del Toro ) .Η 1η είναι με λίγα λόγια η αγαπημένη μου ταινία εβερ και δεν πιστεύω να βγεί ποτέ καμία που να με αγγίξει τόσο πολύ. Αναφέρομαι στο Α-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Ρ-Γ-Η-Μ-Α Pan's Labyrinth.΄Οποιος δεν την έχει δεί να την δεί άμεσα.
Η 2η-3η είναι πάλι απο τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλλερ απλά και ονομάζεται The Orphanage.
Προσκυνώ Del Τoro και για τo remake του Don't be afraid of the dark. Απο τις λίγες που σε μεταφέρουν κυριολεκτικά μέσα τους και σε αιχμαλωτίζουν με την υπέροχη ατμόσφαιρα.

 

[Savatar]

Ω ναι, ο Λαβύρινθος του Πάνα είναι καταπληκτική ταινία, ένα σκοτεινό και σουρεάλ παραμύθι που αξίζει να ζήσεις (τίγκα στις αλληγορίες φυσικά). Αλλά επειδή το τόπικ κοντεύει να γίνει cinema-based ας ανοίξει κάποια στιγμή κάποιος ένα αντίστοιχο τόπικ να βγάζουμε γούστα οι σινεφίλ του φόρουμ <img src="/tongue.gif" width="" height="" alt="" title="" class="bbcode_smiley" />

 

[Raz]

Βασικά πρέπει να υπάρχει εδώ στο off topic κάπου θαμμένο ένα thread που λέγεται 'Ταινίες που αγαπήσαμε' ή κάπως έτσι.

 

[kuivamaa]

 

[Adhan]

http://www.youtube.com/watch?v=7ZrKbecv8qc
Κάθε φορά ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο...

EDIT:
Επίσης, αυτό
http://www.youtube.com/watch?v=mOnn6qqR9y4