<blockquote><br>[...] Σε αντίθεση με το Κρητικό που καίει και τσιμπά τα πάντα, αυτό φεύγει ωσάν βελούδινη φωτιά [...]<br></blockquote><br>Εγω φιλαρακι, θυμαμαι την χρονια του δρακου. Εκεινη την χρονια ειχα κατεβει κρητη. Σε καπηλειο οριτζιναλ και σε καμια περιπτωση τουριστικη ατραξιον του δημου. Ηπιαμε το νερο που καιει. Δεν εκαιγε οπως ο βεζουβιος την πομπηια. Ηταν οπως περιεγραψες το αξιωτικο. οπως το προφερει και ο φιλτατος αδερφος μπρουσαρας.<br>20 σφηνακια κατεβασα. Βεβαια μετα πεταγα πετραδακια στην γκομενα φιλου. Εκανε εμετο στα σκαλοπατια του σπιτιου μου. Κοκκινο χαλι εστρωσε. Τελικα αυτη η ρουφιανα μαδαγε τις ντοματες απο τα σαλατικα.<br>δυνατο, δεν χρειαζοταν πυροσβεση, δεν μας τρυπησαν τα σωθικα. Την αλλη μερα σηκωθηκαμε κομπλε και με καλη διαθεση. Εξαιρεση η γκομενα του φιλου, με τα πετραδακια στα μαλλια.