Λοιπόν, μπήκα και στην 'ορθόδοξη' τελευταία πράξη -Μποτάκι, δικό σου-.
Μερακλίδικη ανατροπή, ακολουθεί παραδοσιακή δομή αρχαιοελληνικής τραγωδίας με ολίγην από τα διαμάντια της επιστημονικής φαντασίας του 20ου αιώνα. Ωραίο κόνσεπτ και τελικά καταλήγει πολύ πιο 'μικρό' και 'οικογενειακό' απ' ότι αρχικά φανταζόμουν.
Ο καπιταλισμός κροτάλιζε σιχαμερά τις αλυσίδες του και αναγκάστηκα να αφήσω την ξαναγεννημένη ομαδάρα στο καμπ για να πάω να παρασταίνω τον Μίστερ Κουτσούκοουζ σε ανίδεους πολιτισμένους συναδέλφους. Μου φαίνεται λίγο φλου, χωρίς να έχω μιλήσει ακόμη με τον κόσμο στο κάμπ, ο στόχος στην τελευταία πράξη του παιχνιδιού.
Λεβελάρουμε κολασμένα ώσπου να μην είναι DANGER το Lumiere και μετά πάμε να δείρουμε μπαμπακούλη Ρενουάρ, δατς ίτ;
Μετά τσιλάρουμε ως ευτυχισμένη αιώνια καρτ πόσταλ όλα τα παιδάκια μαζί;
Τρελό σαπώ για το γεγονός ότι Μονόκο και Εσκιέ είναι οι παιδικές ζωγραφιές του Βέρσο. Γενικά δακρύζω ανά δεύτερη σινεμάτικ στο μπουρδέλο, είναι φοβερό αυτό το πράγμα.