Ξενιτοΐστορίες (Ταξιδιωτικός Οδηγός unofficial Vol. 2)

[Tony Corvus]

Μπορείτε να πάτε Λαμία.

 

[j_lynx]

Double ποσταδορες.
Σχετικά με το παραπάνω. Θα ήθελα να συμβάλλουν και άλλα άτομα που ζουν, έχουν ζήσει για κάμποσο διάστημα εκτός Ελλάδας ή απλά θέλουν να γράψουν. Να πουν την εμπειρία τους και τα σχετικά. Όχι, δε πρόκειται να γίνουμε ινφλουενσερ γουαναμπις

Τυχαία ταγκ (σίγουρα θα υπάρχουν και άλλα άτομα που ξεχνώ ή δε γράφουν πλέον εδώ)
@Myrmidonas @Northlander @Borracho @kuivamaa

θα αρχίσω να γράφω και εγώ ιστορίες από την γειτονική Βουλγαρία. Το σκεφτόμουν μπας και έφτιαχνα και εγώ κάνα tοpic ταξιδιωτικός οδηγός πρόσφατα, αλλά τα νέα περί κουνελιού με σοκάραν αρκετά ....

 

[Tony Corvus]

θα αρχίσω να γράφω και εγώ ιστορίες από την γειτονική Βουλγαρία.

Όπως είχε πει καποτες και ο Γιουρι Γκελερ στην εκπληκτική παραγωγή "Ο επόμενος διάδοχος του Γιουρι Γκελερ", the stage is yours!

 

[Borracho]

Νηματάρα Τόνεχ, είναι και Κυριακή. Ξηροκάρπι, άσμα και πάμε λίγο την ανάποδη πλευρά του νομίσματος, έτσι, για την παλάντζα.



Να ξέρεις πάντα το πότε και το πώς, έγραψε ο Αναγνωστάκης.

Νόμος : Αν είσαι νέος με γερό μυαλό, δίχως παιδιά και δάνεια και δεν βαστάς από στρωμένη δουλειά που τη βλέπεις να περπατά σε ορίζοντα 30ετίας, φύγε τώρα. Η πανέμορφη πατρίδα μας είναι μια ρημαγμένη Λατινοαμερικάνικη δικτατορία. Δεν είναι υπερβολή, είναι γεγονός.

Παίζει τεράστιο ρόλο στο θέμα ξενιτιά πότε έφυγες, γιατί, πόσα χρόνια έμεινες και τί έκανες όσο ήσουν εκεί. Σε συνδυασμό πάντα με το χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία σου.

Ζώντας στην Ελλάδα από το '08 και μετά, κάθε μέρα που επιβιώνεις χωρίς να πέφτεις κάτω από το όριο της φτώχιας, είναι μια άγρια νίκη, η πανηγυρική χαρά του επιζώντα. Νιώθεις μάγκας επειδή πλήρωσες τη ΔΕΗ κι έφαγες ένα σουβλάκι. Διεστραμμένο και ακραίο, αλλά νιώθεις πρωταγωνιστής του μικρού, ολόδικού σου νουάρ. Και μένεις στον καταυλισμό των επιζώντων. Μπορεί να μην έχεις ούτε για ζήτω, αλλά θα κάτσεις στο συνοικιακό μπαρ για μπύρα, θα δεις να περνάνε εκατό αιθέριες υπάρξεις, θα πεις πέντε μαλακίες. Στήνεις το πλάνο στο κεφάλι σου, πώς θ'αποδράσεις, πώς θα πάψεις ν'ανησυχείς για τα φράγκα. Δεν πολυπιστεύεις στ'αλήθεια ότι θα γίνει ποτέ, αλλά το όνειρο, η κάψα, το χάσλ, σε κρατά σε τέλεια εγρήγορση.

Και μερικές φορές, ελάχιστες φορές, οι Θεοί σ'ακούνε. Οι ουρανοί ανοίγουν, περνάει το αστρόπλοιό σου, το αρπάζεις με το λάσσο και βγαίνεις στη στρατόσφαιρα. Νομίζεις ότι κάτι κέρδισες. Στην πραγματικότητα μονάχα ξεκινά το Nightmare-Iron Man Mode της ζωής σου.

Τα πρώτα χρόνια έξω, είναι γλυκά. Βλέπεις μισθούς και συνθήκες που θεωρούνται αδιανόητα στο Κουλιστάν. Παντρεύεσαι, κάνεις παιδάκια, αγοράζεις σπίτι με κήπο γήπεδο, διακοπές στα μέρη που μόνο στους ταξιδιωτικούς οδηγούς έβλεπες όταν φτεροκοπούσες άπελπις στην αστική ζούγκλα της Κυψέλης (της O.G, όχι της τωρινής με το κερωμένο μουστάκι και τις ευλογίες του Time Out) και σταδιακά συνειδητοποιείς το εξής φρικτό :

Είσαι ολομόναχος. Δεν υπάρχει ένας πατριώτης να σου πάρει το κεφάλι. Και πονάει αδιανόητα πολύ.

Δεν υπάρχει συνοικιακό μπαρ. Ούτε έξω. Ούτε σε χαιρετάνε τα γκαρσόνια και οι μπακαλόγατοι. Ούτε η προστυχούλα κούκλα φαρμακοποιός στη γωνία. Δεν αφήνει τιψ κανένας γιατί 'περιλαμβάνονται στην τιμή'. Δεν σε ξέρουν και δεν τους ξέρεις. Κανείς δε χαιρετιέται μ'αγκαλιές και σταυρωτά φιλιά. Σίγουρα υπάρχει ηρεμία, τάξις και ασφάλεια. Τα παιδιά έρχεται και τα παίρνει δωρεάν σχολικό από το σπίτι, τα πηγαίνει στο επίσης δωρεάν δημόσιο σχολείο που είναι σε επίπεδο πεντάστερου δικού μας ιδιωτικού. Τους μαγειρεύει σεφ που στην Ελλάδα θα 'χε εκπομπή στην τηλεόραση και θα άραζε περισσότερο μπουζούκια παρά κουζίνα.

Σταδιακά συνειδητοποιείς πως ζεις για εκείνα -όπως το σχεδίασες- αλλά μεγαλώνουν και νομοτελειακά, παύεις να είσαι το ίδιο απαραίτητος. Και είσαι πάλι μόνος. Σε μια κοινωνία που σε βλέπει ως ευχάριστη ανωμαλία. Ένα μέρος που οι ταρίφες δε σου λένε για Ερπετανθρώπους και Τακλαμακάν, ούτε μελώνει το στόμα τους όταν περνάτε από Αχαρνών και ψιθυρίζουν 'Να εδώ, Η ΜΑΣΟΥΝΙΚΗ ΣΤΟΑ'. Ένας κόσμος Προτεστάντικος κι αποστειρωμένος. Δίχως μαγεία, μυστίκ, καύλα, κουτσομπολιό, κουσκούς. Ένα μέρος που τις γυναίκες τις καταλαβαίνεις γιατί φοράνε ροζ πάρκα αντί για μαύρο το χειμώνα.

Όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα όσο βράζεις στο καζάνι, τα ίδια που σιχτιρίζεις και ονειρεύεσαι μια μέρα πως θ'αφήσεις πίσω, είναι εκείνα που παρακαλάς την Παναγιά να δεις έστω στον ύπνο σου, μετά από χρόνια στην έρημο του τίποτα.

Η ζωή είναι έξω από τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τα φανταχτερά CV και την επαγγελματική καταξίωση.

Ζωή είναι οι φίλοι, τα ξενύχτια, οι μικρές και μεγάλες περιπέτειες, τα απρόοπτα. Οι στιγμές που είσαι ο εαυτός σου αληθινά κι ανυπόκριτα.

Δεν υπάρχει μαγική, γαμάτη και τέλεια λύση. Η λογική προστάζει οικονομική ασφάλεια και σταθερότητα κι αυτή μόνο έξω υπάρχει, ναι. Αλλά η καρδιά ζητά συντροφιά, αγάπη, ζεστασιά, κοινό μίσος για το χιούμορ του Σεφερλή. Ένα τόπο που ξέρεις τις γιορτές του και ο άερας μυρίζει γαμημένα ΣΩΣΤΑ.

Ένα κόσμο που τα βράδια μυρίζουν νυχτολούλουδο.

 

[Tony Corvus]

Μιλάς για τους ΦΙΝΛΑΝΔΟΥΣ που το μόνο πράμα που τους διασκεδάζει είναι η σάουνα και το πως θα ανοίξουν σωστά την πόρτα


Πέρα από τη πλάκα όμως, συμφωνώ και ας είμαι μόνο 1 και κάτι χρόνο έξω.
Συνειδητοποιείς τη γουστοζα τρέλα της Ελλάδας. Γι’ αυτό και προσπαθείς μέσα στον χρόνο να παίρνεις μικρές, γλυκές δόσεις (λατρεία να το παίζεις τουρίστας στην ίδια σου τη χώρα), για να συνεχίσεις μετά το ευρωπαϊκό πρόγραμμα.

 

[Borracho]

Είναι απαραίτητη τζούρα επιβίωσης το Ελλαδιστάν, μίνιμουμ μια εβδομάδα το χρόνο. Όσο είσαι σόλο, απόλυτα εφικτό. Όταν όμως πρέπει να κλείνεις αεροπορικά για τέσσερις, ζορίζει η φάση.

Η Φινλανδία είναι αυτό ακριβώς. Άνοστα, ανάλατα, σωστά, Προτεστάντικα. Βλέπεις κοπέλες είκοσι χρονών και είναι πιο κοιμισμένες από Ελληνίδες 65άρες. Ματώνει η βρωμερή ψυχούλα σου από τόση αρετή 'δω πάνω. Για τους τύπους κλάφτα, ο φίλος με την πόρτα είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ.

 

[Myrmidonas]

Αρε Μπορατσε, τα γράφεις τόσο ωραία αλλά συνάμα κάθε ένας έχει τόσο διαφορετικές εμπειρίες. Θα κάτσω να γράψω και εγώ κάποια στιγμή. Αλλά πχ αγκαλιές και φιλιά υπάρχουν παντού ειδικά αν πετυχαίνεις ανατολικό Ευρωπαίους, Βαλκάνιους, Λατίνους και γενικά νότιο Ευρωπαίους δεν είναι αποκλειστικό των Ελλήνων. Ακόμα και πολλοί Γερμανοί μπορώ να πω. Πιο μαζεμένοι είναι συνήθως Ασιάτες και βόρειο βόρειο Ευρωπαίοι

 

[bald_killer]

Double ποσταδορες...

Ξέχασα εντελώς πως είναι και ιστορίες που ζήσαμε και όχι μόνο “ΔΕΣ ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ”.
Θα αρχίσω με το αρκετά πχιο σοφτ στορι, σε σύντομη περιγραφή:

Ο Καψούρης της Ινδονησίας.

Λοιπόν, καταρχάς να πω πως οτι ειπωθεί έχει υπάρξει σε οπτικοακουστικό υλικό, διότι από ένα σημείο και μετά δεν με πίστευα ούτε εγώ ο ίδιος. Στο σποηλερ παραθέτω ένα μικρό κομμάτι του "ιντερβιου".

Ήταν Αύγουστος και είχα πάει Βαρσοβία (αρκετές ώρες με τρένο από το Sopot).

Είχα σκάσει στο hostel και 2–3 αρουραίοι κάνανε βόλτα στην αυλή. Self service φάση, και μια καλή κυρία από την Ουκρανία με τα σπαστά αγγλικά της και τα δικά μου σπαστά πολωνικά επιπέδου -2 προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη για το πού θα μείνω. Αδειάζω τα πράγματά μου και φορτίζω το κινητό στο μικρό δωμάτιο με θέα τον κήπο του Ρατατουη (τουλάχιστον ήταν δίπλα στο γήπεδο που έπαιζαν οι Μεηντεν).

Έρχεται ξαφνου ένας τυπάκος με γυαλιά και αρχίζει να πηγαινοέρχεται στο δωμάτιο, κοιτώντας συνέχεια το διαβατήριό του. Εγώ μιλάω στο τηλέφωνο και βγαίνω έξω, γιατί κουράστηκα να τον βλέπω να κάνει βόλτες πάνω κάτω.

Ξαναμπαίνω και ήταν έτοιμος να κλάψει. Τον ρωτάω τι έχει, και εκεί αρχίζει και αραδιάζει την ιστορία του (την οποία είπε και σε κάμερα, σε φάση συνέντευξη).

Εν τάχει.
Ο τύπος συνομιλούσε με μια Πολωνέζα τύπισσα για περίπου 7 χρόνια. Την είχε γνωρίσει στο Snapchat και παίζανε ντεμέκ εξ αποστάσεως σχέση, με καρδιές, φιλιά, αχ και βαχ. Ώς εδώ καλά και θα μπορούσε κάποιος να πει πως πίσω από αυτό το προφίλ κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ο Τομέκ που δουλεύει πρωινά στο Zabka.

Έλα όμως που τα χρόνια περάσανε, η καψούρα του τύπα γιγαντώθηκε κι έτσι ταξίδεψε μέχρι την Πολωνία από την Ινδονησία για την τύπισσα. Τελικά βρέθηκε μαζί της, η οποία ήταν παρέα με έναν και καλά "πολισμανο", ο οποίος παραλίγο να τον κάνει τουλούμι στο ξύλο και απλά του είπε "Ξέχασέ την, δε σε αγαπά και διέγραψε ό,τι έχεις από αυτήν".

Το παιδί, μη ξέροντας τι να κάνει, κατέφυγε στην πρεσβεία της Ινδονησίας, όπου φυσικά του πέξανε ένα “tap tap” στην πλάτη ρίχνοντας τα χαχανα του αιώνα με αυτά που άκουσαν (είχε σκοπό να της κάνει μήνυση που δεν τον αγαπά), την ώρα που αυτός έχανε την φραμπαλά του.


Του έδωσα ένα πουκάμισο που είχα (διότι αυτό που φοράει στο βίντεο είναι ολίγον σκισμένο από το παραλίγο ξύλο που λέγαμε), τον έβγαλα για καφέ, και εκεί του σκάγανε πολιτισμικά σοκ το ένα μετά το άλλο. Συχνά πυκνά έριχνε για το πόσο βλάσφημος είναι ο λαός εδώ στην Ευρώπη, που αφήνει τα κορίτσια να κυκλοφορούν με μίνι (άλλο τώρα αν τον είχε κάνει σφεντόνα με το υλικό που είχε από το ντεμεκ αμόρε).
Πήγαμε μετά και για φαγί.
Το “thank you sir” το πέταγε σε κάθε κίνησή μου, μαζί με μια μικρή υπόκλιση.

Μάθαμε πως ο τύπος από την Ινδονησία είναι άτομο που ασχολείται εντατικά με το cybersecurity genre, με ανάλογες διακρίσεις στο ενεργητικό του (αυτό είναι άλλο στορυ που περιέχει μπόλικη τρέλα Burroughs)

Την επόμενη μέρα τον βοήθησα να βγάλει flixbus εισιτήρια (είχε πτήση από Σλοβακία) και τον έστειλα στη δική του θεότητα.
Στα συν: έχω πρόσκληση στην Ινδονησία και free tour στο Bali.

Γυρνώντας, είδα πως το δωμάτιο είχε γεμίσει με μπύρες, κάπνα και ιδρωμενες φανέλες number of the beast. Ήξερα πως η βραδιά θα έκλεινε με ένα επικό λαηβ.

Άτομο του Cybersecurity πέφτει θύμα cyber love. Μαργαριτάρι από τα Lidl. Νταξ, το ότι δε γουστάρει το πώς κυκλοφορούνε οι γυναίκες εδώ δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη.

Αυτή το πράμα, σχεσουλα εξ αποστάσεως δε το έχω καταλάβει. Ακόμη κι εδώ Γερμανία εκεί που μιλάω με νεαρές συναδέλφους, μου πετάνε στο άκυρο "το αγόρι μου, που μένει Βερολίνο..." και εμείς βρισκόμαστε στο κρατίδιο της Βαδης ξέρω γω. Καλά κρασιά..

ρώταγα την σύζυγο σήμερα μην τυχών κάναμε μαλακία που δεν φύγαμε όταν ήμασταν νεότεροι έξω...

Και τώρα μπορείτε όσο φοράνε τα μικρά πάνες.

 

[Myrmidonas]

Κοίτα σε πολλά πιτσιρίκια ισχύει αυτό, η γενιά του κοβιντ που μπήκαν εφηβεία μεσα στην καραντίνα

 

[Borracho]

Έρωτες εξ'αποστάσεως είναι ασθένεια τόσο γραφικά εφηβική που σχεδόν θέλω να πάρω αγκαλιά τα εκάστοτε άμαθα μειράκια και να τα κάνω λίγο πατ πατ στο κεφάλι. Σαν ν'αγοράζουν μαγικά φασόλια.

Από τη στιγμή που δε μπαίνει ο σύρτης τακτικά, δεν υπάρχει σχέση, υπάρχει μια ομιχλώδης ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ στην καλύτερη. Απλά πράγματα, στο σχολείο οφείλουν να τα διδάσκουν αλλά πού.

@Myrmidonas Αυτό που λες ισχύει αν είσαι νεότερος και νταραβερίζεσαι με νεαρό/άτεκνο/σίνγκλ κόσμο. Από τη στιγμή που μπαίνεις στο Σιδηρούν Πρόγραμμα των Παιδιών και περιορίζεσαι στη φούσκα της Αέναης Παιδοκομίας, αλλάζουν άρδην τα πράγματα.

 

[Northlander]

Τρίβω το ατημέλητο γενι και γνέφω καταφατικά σκεπτόμενος ότι σε πέντε χρονάκια ο παπαΜπορατσο θα τρέχει κάθε ΣΚ στην παράνοια που λέγεται "εξέδρα σε παιδικά αθλήματα". Θα γραφτούν γλυκές αράδες κι εκεί.

 

[Tony Corvus]

Η Φινλανδία είναι αυτό ακριβώς. Άνοστα, ανάλατα, σωστά, Προτεστάντικα.

Ο Καουρισμακης το έχει αποτυπώσει αρκετά του δε ποηντ το όλο Φινλανδικό feeling στις ταινίες του.

 

[Borracho]

Ο Καουρισμάκι πιάνει τους πιο 'ζωντανούς' Φινλανδούς στη φιλμογραφία του κι αυτοί είναι συνήθως νέοι κι απαίδωτοι.

Γενικά, ο τεράστιος 'κόφτης' και διαχωριστής της κοινωνίας από τη στιγμή που αποκτάς οικονομική ανεξαρτησία και ας πούμε 'τακτοποιείσαι' επαγγελματικά (ανεκδοτάρα εν έτει 2025, αλλά να 'χαμε να λέγαμε) είναι τα παιδιά. Αν είσαι στοιχειωδώς υπεύθυνος, από τη στιγμή που κάνεις παιδιά -και μάλιστα στα ξένα, δίχως παππούδες και δίκτυο υποστήριξης για να τα παρκάρεις- τελειώνουν όλα. Έξοδοι, προσωπικός χρόνος, ελευθερία κινήσεων, ανεξαρτησία, γιόκ, τέλος.

Το κομμάτι για το οποίο δεν σε προειδοποιούν, είναι πως άλλη γυναίκα παντρεύεσαι κι άλλη φέρνεις σπίτι από το μαιευτήριο, με ισχυρότατες πιθανότητες να την έχεις μόνιμο αντίπαλο στην ξενιτιά. Οπότε κι αυτός ο 'ένας άνθρωπος' που θεωρείς ότι θα 'χεις στήριγμα, λειτουργεί εντελώς αντίθετα και βεβαίως δεν προβλέπονται κλάψες και μανούρες γιατί έχεις να τρέξεις για τη δουλειά και τα παιδιά.

#ΈναΠοίημα #ΜισθοίΣτοΕξωτερικόΌμωςΕ #ΤίΝαΚάνειςΤηΧαράΑνΈχειςΠρόσωπο #ΕνήλικοςΕφιάλτης

 

[Tony Corvus]

Τρως παντόφλα?

 

[Borracho]

Η σωστή ερώτηση είναι 'Υπάρχει παντρεμένος που να ΜΗΝ τρώει παντόφλα;'

Όσο προ παιδιών τις στέλνεις για το παραμικρό παροξύτονο, μετά τα παιδιά είσαι δεμένος πισθάγκωνα. Η φάση υφίσταται για την ευτυχία των παιδιών, όχι τη δικιά σου πλέον.

 

[Admiral]

@Borracho Αλήθεια τα παιδιά πώς τα μεγαλώνεις; Τους εμφυσείς καθόλου Ελλάδζ ή είναι φουλ Φινλανδάκια;

 

[Tony Corvus]

Ναι, σχετικά με αυτό. Θαρρώ πως 4 γλώσσες θα πρέπει να μιλάνε.
Ελληνικά, πολωνικά, αγγλικά, φινλανδικά. Σωστά ?

 

[Borracho]

Τέσσερις άπταιστα, μέσα ο Τόνεχ.

Κάθε βράδυ διαβάζουμε μυθολογία κι ιστορίες Ελληνικές, η πολιτισμική ταυτότητα είναι θησαυρός αναντικατάστατος.

Εκεί που θέλει τρελές αντοχές, είναι να μιλάς συνεχώς άπταιστα Ελληνικά από τη στιγμή που γεννιούνται, ώστε να τους αφήσεις το σωστό γλωσσικό αποτύπωμα. Όταν αφηγείσαι τα ΠΑΝΤΑ ('Τώρα ανοίγω το άσπρο ξύλινο ντουλάπι για να πάρω ένα πιάτο. Το πιάτο είναι στρογγυλό.') ενώ κοιμασαι 3ωρα και για διάλειμμα δουλεύεις πριν γυρίσεις να σκοτωθείς με τη σύζυγο για το πού άφησες το ποτήρι, μαθαίνεις και τα όριά σου.

Αλλά αν αντέξεις, σου πάνε 6 χρονών και ο κόσμος παθαίνει πλάκα όταν του μιλάνε, κρυφογελάς κάτω απ'τα μουστάκια σου και λες Αντέχω καριόληδες.

 

[Eaglos]

@Borracho Σκληρη μοιρα η Φινλανδια. Χασατε καποιο στοιχημα ή πηγατε συνειδητα;

Δεν ειναι τοσο τραγικος ο γαμος/παιδια. Ολα οσα εγραψες περι ελευθερου χρονου κλπ ειναι αυτονοητα καθως πλεον η ζωη, απο δικη σου, γινεται οι "αναμνησεις των παιδιων σου". Οποτε ειναι σα να παζεις ενα διεστραμενο Sims

Το σχεσιακο σιγουρα αλλαζει και δεν ξαναγυρνα στο πριν, κυριως καθως η γυναικα εξελισεται και αλλαζει ενω ο ανδρας παραμενει ο ιδιος 12χρονος πιθηκος με τις ιδιες βασικες αναγκες (φαΐ, παιχνιδι, διασκεδαση).

Σιγουρα ο συνδιασμος τετοιας χωρας, χωρις βοηθεια δεν ειναι καλος για εμας τους Μεσογειακους και αν τα καταφερετε θα εχετε special badge.

 

[Tony Corvus]

Στη Φινλανδία βοηθάει το σχολείο καθόλου με τις γλώσσες; Έχουν πχ μαθήματα μητρικής γλώσσας όπως ελληνικά ή πολωνικά, ή βασίζεστε κυρίως σε ό,τι κάνετε εσείς στο σπίτι;