Θα καταθέσω τις απόψεις/εμπειρίες μου ως τουρίστας και φοιτητής στις εκτός Ελλάδας χώρες.
1. Γαλλία κατασκήνωση 20 μέρες στο μακρυνό 1990, κάπου 1-2 ώρες έξω από το Παρίσι. Μου έχει μείνει η άθλια κουζίνα, η απλησιά των γάλλων και κάτι γούρνες που τις ονόμαζαν θάλασσα και μας πήγα για surfing.... Παρίσι πήγαμε Λούβρο, Σικουάνες και τα κλασικά, ψιλο κλάην μάην η φάση αλλά μάλλον δεν έχει βαρύτητα η γνώμη του τότε εαυτού που το μονο που ήθελε ήταν να φασωθεί με συγκεκριμένη συνκατασκηνώτρια.
2. Δυο χρόνια ως φοιτητόνι στην Αγγλία (περίχωρα του Essex) στο λυκόφως της Δραχμής και στις αρχές του Ευρώ. Εκεί ήταν το πολιτισμικό σοκ από όλες τις απόψεις. Παροχές, σύστημα, αυτοματισμοί, τύποι, φαινομενική ευγένεια, junk food, ημίγυμνες υπάρξεις από τις 8-9 και μετά, μπύρα με το ρολόι στο χέρι, πάπιες, αλεπούδες, καρότσια του Tesco πεταμένα σε ποτάμια με κύκνους, ανήλικα να μου δίνουν λεφτά για να τους αγοράζω τσιγάρα, ένα σύστημα όπου είχε 1002 τρύπες για να το εκμεταλευτείς καθώς ο κόσμος σκεφτόταν γραμικά και σε κουτάκια οπότε βάραγαν tilt πανεύκολα. Γενικά ένα παιχνίδι με πολλούς κανόνες όπου φαινομενικά δεν έσπαγαν αλλά πρακτικά τους έκανες γιογιό.
Για τους άγγλους δεν έχει νόημα να πούμε πολλά. Μια βιτρίνα έτοιμη να σπάσει μετά τις πρώτες μπύρες. Για τις αγγλίδες άστα να πάνε, η χαρά του αφροδισιολόγου. Από τις καλύτερες εμπειρίες ever. Δεν είναι μέρος να ζήσεις για να μεγαλώσεις παιδιά κλπ αλλά είναι ωραία φάση να πας να αράξεις μετά και να κάνεις αερόστατο και ότι σου ερθει στο κεφάλι χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί σου.
3. Πόρτο, Λισσαβώνα, στο μυθικό καλοκαίρι του 2004 με την εθνική να ετοιμάζει το πειρατικό έπος. Δεν πήγαμε για μπάλα όμως αλλά για κανονικό tour. Το Πόρτο μου φάνηκε ψιλο τριμπούρδελο, κλασική πρωτεύουσα με βρωμιά, φασαρία, κίνηση, αχταρμά δόμηση κλπ κλπ. Ο κόσμος όπως όλος ο κόσμος σε μια μεγαλόπουλη. Λισσαβώνα ήταν αστεράκι, πολλές σκάλες ανώτερη στα πάντα, όμορφη και καθαρή, όλα προσεγμένα (ίσως λόγω Euro
. Πολύ ψάρι, βαρεθήκαμε να τρώμε σαρδέλα, ψιλο αδιάφορη κουζίνα σε γενικές γραμμές. Φτώχια την εποχή εκείνη, η ξεναγός μάς έλεγε για 300Ε μισθό...
Περάσαμε και από Φάρο, Κοίμπρα και Λούσο (μάλλον). Κάπου εκεί άρχισα να καταλαβαίνω τι ήταν αυτό που με ξένιζε. Αρχικά οι δρόμοι ήταν δρόμοι κανονικοί, ίσιοι, χωρίς τρύπες και σαμάρια. Μετά στα χωρία, τύπου αντίστοιχα της Φωκίδας σαν μέγεθος αλλά ήταν λες και βρισκόσουν σε μνημείο Unesco. Προσεγμένα όλα, γλυμένα, τακτοποιημένα, όμορφα, καθαρά κλπ.
Δυστυχώς δεν αποκτήσαμε γνώσεις για την ζωή λόγο του ξέφρενου ρυθμού του tour και τον ελληναράδων που ήθελαν να δουν μπάλα αλλά διάλεξαν το δωρεαν tour που δεν αφορούσε τη μπάλα...
4. Αμστερνταμ/Leiden 2005 και Αμστερνταμ ξανά 2023. Περίεργη φάση η Ολλανδία, απλωμένα όλα, ουρανός, φύση, ντρόγκες, ποδήλατα, κανάλια με βάρκες (πολύ λιγότερες το 2023). Από την άλλη, φαγητό κυρίως fast food, τούρκος, gautso, πίτσα στο χέρι και ακριβά εστιατόρια, όλα προγραμματισμένα από πριν, έχετε κάνει κράτηση; Όχι; Α τότε μπαλάρες και καλή τύχη να βρείτε φαγητό σε κανένα take away. Αισθάνθηκα πολύ κυνηγημένος γενικά, πολύ άχγος με ότι θα πεθάνω της πείνας κλπ κλπ. Ο κόσμος ψηλός και αδιάφορος, ίσως μετά από 10-20 μπύρες να ήταν αλλιώς.
5. Βαρσοβία/Κρακοβία κάπου το 2006. Εξαιρετική φάση, φθήνια παντού, τρώγαμε ελάφι και αγριογούρονο με 10Ε κάθε μέρα, ζούρεκ σούπες με το κιλό, σοκολάτες ροφήματα ποτάμια. Πανέμορφη φύση, πουλάκια, σκιουράκια που τα σκάσαμε στο φαγητό, χαλαρός κόσμος, ωραίος κόσμος. Απλά μαγικά και αρκετά πιο κοντά στην εδώ ζωή. Είναι στα to do να ξαναπάω όσο ακόμα μένουν εκτός Euro Zone και δεν τους έχεις πάρει η κάτω βόλτα.
6. Μοναχο (2008), Βερολίνο (2012). Meh φάση, φαγητό σκατουλέ, κόσμος στα όρια του αλκοολικού, στατιωτάκια ακούνητα αμίλητα αγέλαστα. Υπεροψία και σνομπισμός. Ναι είχε ωραία φύση, ναι είχε επιδόματα, αλλά παράλληλα έβλεπες αχαλίνωτη οικοδομή αλα Ελλάδα και έλεγες "μα θα σκάσει στα μούτρα σας". Εκεί είδα πρώτη και μοναδική (γιατί άραγε) φορά να κάνουν γυμνισμό σε πάρκο. Σα να βγεις εδώ Αθήνα και να δεις 5-6 50-60άριδες/ρες να λιάζουν τα αχαμνά τους στο άλσος Παγκρατίου. Δεν μου έκανε κλικ ο κόσμος καθώς κάθε 2η κουβέντα ήταν "θα πιείς άλλη μια μπύρα", "μάλλον όχι, θέλω να φτάσω στα 50", "να στην κεράσω εγώ;" "εχω λεφτά, απλά δεν θέλω άλλο, έχεις κανένα νερό;" tilt....
7. Μιλάνο/Μπέργκαμο (2010). Εδώ είμασταν σε πιο γνώριμα νερά. Κουλτούρα, φαγητό, διασκέδαση ήταν ίδια με Ελλάδα αλλά σε όλα τα άλλα το χάος. Κομψότητα και ομορφιά παντού, τόσο σε έμψυχα όσο και σε άψυχα πράγματα, φινέτσα, χρήμα κλπ. Ζόρικα από θέμα καιρού, δεν πρέπει να έχει πλάκα όσο απομακρύνεται από καλοκαίρι.
8. Λοζάνη (2011). Πολιτισμικό σοκ με το πόσο ασύληπτα ακριβό μπορεί να είναι ένα μέρος. Day 1 σκάμε από αεροδρόμιο μέχρι το σημεία Α όπου θα παίρναμε το τραίνο για Λοζάνη. Είχαμε ένα τρίωρο μπροστά μας οπότε λέμε "πάμε Γενεύη στα 40 λεπτά για βόλτα, να τσιμπήσουμε κάτι και επιστρέφουμε". 2,5 ώρες αργότερα, δυο μπύρες 150ml, μια πίτσα τύπου "Μασούτης own brand" σε τσίγκινο δισκάκι από μυκροκύμματα έχουμε επιστρέψει στο σημείο Α έχοντας ξοδέψει 180Ε. Κάπου εκεί αρχίζει να μας λούζει ιδρώτας ότι μάλλον δεν θα είναι ένα ταξίδι γαστρονομίας και γευσιγνωσίας όπως τα προηγούμενα
Καταλήξαμε να τρώμε μακαρόνια με πέστο στο σπίτι. Μια φορά πήραμε ένα burger έξω στο χέρι (30E) και μια 2η φορά πήγα για φοντί όπου δώσαμε 120Ε για 2 μπύρες μικρές, μια "μερίδα" προκάτ πατάτες σε τσίγκινο δισκάκι, ένα φοντί με το γκαζάκι, ένα τσίγκινο δισκάκι με κριτσίνια και 3-4 λωρίδες προσούτο (σουπερ μάρκετ επιπέδου). Τις υπόλοιπες μέρες τρώγαμε στην εστία του πανεπιστημίου όπου έκανε διδακτορικό ο κολλητός. Εκεί ήταν "φθηνά" καθώς έτρωγες με 12-15Ε. Η μονη φορά που γύρισα από διακοπές αδυνατισμένος.
Ρωτώντας βέβαια καταλάβαμε ότι όλα κοστολογούνται στη στρατόσφαιρα. Από σερβις αμαξιού, λάστιχα, αλλαγή τακάκια σε ποδήλατο κλπ κλπ. Οπότε η φάση ήταν ένα ζωντανό paywall. Ακόμα και το τραίνο/μετρο ήταν ψιλοάδειο καθώς ήταν πολύ ακριβό
Σαν πολή ήταν ζόρικη καθώς είχε μεγάλες κλίσεις και μια λάθος επιλογή στροφής σε έβαζε να ανέβεις τοίχο. Γενικά μας είχε βγει η γλωσσα. Φύση, λίμνες, κλπ όλα στο "Β. Ευρώπη DLC". Η ζωή ήταν προβλεπόμενα και με το ρολόι, τάδε ώρα θα φας, τάδε ώρα/μέρα θα κατεβάσεις τα σκουπίδια και μόνο τότε κλπ κλπ. Γενικά η φάση είναι "αν έχεις λεφτά, πήγαινε αλλού. Αν έχει πολλά λεφτά, το συζητάμε".
9. Ρώμη/Φλωρεντία/Τοσκάνη (2014). Cheat code εδώ καθώς πήγαμε Μάη και ήταν όλα όπως έπρεπε να είναι. Φύση, τοπία, εξοχές, ουρανοί, χαρούμενος κόσμος, προσούτα και σαλάμια να κρέμονται, τυριά, κρασιά, γλυκά, πουλάκια, μουσεία, φάρμα με μαύρα γουρούνια, λάδι τρούφας..... Όλα τόσο οικεία αλλά τόσο απίστευτα όμορφα που κάθε φορά αναρωτιώμουν "τι σκάτα πήγε τόσο λάθος δυο κλίκ παραδίπλα".
Μεγάλη αγάπη τα μέρη αυτά και σίγουρα μετακόμιζα (τότε) εκεί. Μπορεί να μην είχαν τον αυτοματισμό ρομπότ των βορείων αλλά κάπως το είχαν καταφέρει να είναι αρκετά επίπεδα παραπάνω από Ελλάδα έχοντας διατηρήσει το "λίγο ήλιο, λίγο cheescake και το αγόρι μου".
2014 - σήμερα. Ακολουθεί ευχάριστον διάλλειμα δια την ανατροφή παιδιών εν μέσω ΔΝΤ, Covid, Κουλιστάν. Έχω ξεχάσει πως είναι το χρώμα του διαβατηρίου αλλά πλησιάζει η ώρα του...
-
Επί του πρακτικού, είμαστε του νότου. Ιταλία, Ισπανία. Για τις βόρειες, μόνο καταδρομικά χωρίς παιδιά να δουλέψεις χωρίς αύριο και να γυρίσεις πίσω με τα τσουβάλια gold coins. Για μόνιμη φάση δύσκολα. Ιδανικό σενάριο να δουλεύεις Ελλάδα για ξένη εταιρία με ξένο μισθό οπότε τα κοινά προβλήματα να μην σε αγγίζουν (πολύ).
Φασαίος Larianός
Τσοβόλα δώστα όλα
Sign me up!
Approval of the Admiral
