Δεν έχω πλέον κουράγιο για διάβασμα στα games

[Grotenfrod]

Οι κυριότερες εμπειρίες μου κατά τα παιδικά, εφηβικά και νεανικά χρόνια ήταν το Morrowind με το βαθύ lore και τα άπειρα βιβλία του που απορροφούσα, τα Final Fantasy με τη γνωστή έκταση διαλόγων τους και μετά όλα τα XXXXXX strategy με τις δέλτους των αριθμών, των στατιστικών και των περιγραφών. Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως το "παίζω" για εμένα σήμαινε κυρίως κοιτάζω την οθόνη στατική, διαβάζοντας. Μου φαινόταν περίεργο τότε αλλά παράλληλα δεν με ανησυχούσε διότι ήξερα πως απολαμβάνω πλήρως την εμπειρία μου και τον χρόνο που αφιερώνω.

Μεγαλώνοντας παρατήρησα και εγώ, ιδιαίτερα τα τελευταία 5-8 χρόνια πως έχει ελαττωθεί η υπομονή μου για ανάγνωση εντός των gaming κόσμων. Τούτο το αποδίδω σε δύο παράγοντες. Πρώτον, είναι δύσκολο να βρεις τίτλους που αξιώνουν την αφοσίωσή σου στον κόσμο τους με την ανάλογη βαρύτητα ενός Vvardenfel, μιας Spira κοκ. Δεν είναι ωστόσο αδύνατο και όταν συμβαίνει να πετύχω ποιοτικό κείμενο που μου δημιουργεί ενδιαφέρον για τον κόσμο ενός παιχνιδιού και ταυτόχρονα με διεγείρει για δικές μου ανησυχίες και ερωτήματα, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάτσω να διαβάσω και να περάσω ώρες κάνοντάς το.

Αλλάζω παράγραφο για τον δεύτερο παράγοντα. Πέρα από την αέναη κίνηση του τροχού του χρόνου που μας κινεί σε όλες τις φάσεις της ζωής και μας πονάνε τα μάτια και τα γόνατα και βάζουμε λάχανα στο μπαχτσε και γινόμαστε θείοι στα τραπέζια, είμαστε σε κάθε περίπτωση άνθρωποι της εποχής μας. Η εποχή μας επηρεάζει και τους νέους και το attention span τους αλλά newsflash, επηρεάζει και εμάς που δεν ζούμε σε γυάλα, όχι ισόποσα και με τους ίδιους τρόπους αλλά εαν δεν μιλάμε για πολύ συνειδητό λουδιτισμό σίγουρα μας σαρώνει κι εμάς και τους όμορφους νευρώνες μας. Ως θεραπεία στην αποχαύνωση και το overstimulation πάντα προτείνω τη "θανάτωση χρόνου". Να κάνεις δηλαδή με το ζόρι πράγματα αργά και βαρετά, όπως το διάβασμα ή το να κάθεσαι απλά και να χαζεύεις τα νεράτζια να λικνίζονται ώστε να συνεχίζεις να έχεις περιθώριο μετάβασης από μια ενεργητική σε μια παθητική φάση.

Κατά τα άλλα ενίσταμαι λίγο στη λογική του ότι και καλά όσο μεγαλώνουμε ξέρουμε τι θέλουμε και γρήγορα ξεσκαρτάρουμε και πάμε στο επόμενο. Μια άλλη εύκολη στάση είναι να κάνουμε γρήγορες τυπολογίες ακριβώς γιατί δε θέλουμε να χάσουμε και πολύ χρόνο με τον κίνδυνο να απλουστεύουμε και να πέφτουμε στο θανάσιμο αμάρτημα του γήρατος, να γινόμαστε γραφικοί και μονοσήμαντοι.

 

[Borracho]

'Δεεεε το δικό μας το παλιό ήταν το πιο καλιό...' *πλαταγάει με αηδιαστική ικανοποίηση τα ρετσινοποτισμένα χείλια του*

 

[mits@kos]

Να κάνεις δηλαδή με το ζόρι πράγματα αργά και βαρετά, όπως το διάβασμα

Με το συμπάθειο, προσωπικά το διάβασμα επ ουδενί δεν μου φαίνεται βαρετό. Ούτε μικρός είχα θέμα, αλλά με σιγουριά μπορώ να πω πως μεγαλώνοντας το απολαμβάνω περισσότερο. Άλλαξε η θεματολογία, μπολιάστηκε με νέα είδη και κάποια βγήκαν εντελώς από το κάδρο, αλλά η δραστηριότητα παραμένει αγαπημένη, πλέον το βιβλίο είναι και βάλσαμο απέναντι στον καθημερινό βομβαρδισμό ερεθισμάτων και της περίσπασης προσοχής.

Αυτό που τρώει Χ χωρίς αναστολές πλέον, είναι οποιοδήποτε μέσο αποτυγχάνει να ικανοποιήσει: το κακό βιβλίο δεν θα διαβαστεί μέχρι τέλους. Το φλύαρο παιχνίδι με κακό ή αχρείαστο γράψιμο θα φάει σκιπ. Το εικοσάλεπτο κομμάτι με τα ανέπνευστα ορχηστρικά μέρη το ίδιο. Σειρές που δεν εμπνέουν, κόβονται στο δεύτερο επεισόδιο, τρίωρες ταινίες που δεν δικαιούνται τον χρόνο που ζητούν, πάνε άκλαφτες.

Τους λόγους τους έχουν γράψει άλλοι νωρίτερα, έχουμε βιώσει ποιότητα, έχουμε επιλογές, δεν έχουμε χρόνο για πέταμα και δεν χρωστάμε ώρες από τη ζωή μας σε κανέναν ψυχαναγκασμό.

 

[Chronomancy]

Και δεν μου λέτε γνωστικοί φίλοι μου. Αν σας έδιναν να διαβάσετε τώρα στα δεύτερα μικράτα σας τους Αδελφούς Καραμαζόφ θα τα καταφέρνατε;
Αν δεν έχετε γνώση του βιβλίου, κάπου 900 σελίδες αέναου σπαμ μέχρι να φτάσει στην ολοκλήρωση, βάλτε όποιο άλλο αντίστοιχο θέλετε που ενώ ήταν γολγοθάς, η κορυφή του ήταν αποκάλυψη.

 

[Hellion]

Τα τελευταία 3 χρόνια δουλεύω ως επιβλέπων αρχαιολόγος σε έργα του ΔΕΔΔΗΕ και απλά παρατηρώ επί 8 ώρες μια τσάπα να σκάβει χωρίς να βρίσκει ποτέ τίποτα. Αυτό μετράει ως "αργή και βαρετή δραστηριότητα με το ζόρι"? Αν ναι, λογικά εξηγεί το γιατί εξακολουθώ να παίζω με τόση άνεση αυτά τα RPG με 500 135 χιλιάδες γραμμές κειμένου, το attention span μου έχει θωρακιστεί και δουλεύει σε turbo mode.

 

[Northlander]

^Active resting στη δουλειά. Είσαι ένας από τους ευλογημένους.

 

[nitro912gr]

και ταυτόχρονα με διεγείρει για δικές μου ανησυχίες και ερωτήματα, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάτσω να διαβάσω και να περάσω ώρες κάνοντάς το.

Μήπως αυτό είναι όλη η πεμπτουσία του πράγματος; Είμαστε και μια κάποια ηλικία που πλέον δεν ανακαλύπτουμε, δεν έχουμε πολλά ερωτήματα, είτε τα απαντήσαμε, είτε τα εγκαταλείψαμε αναπάντητα στην λήθη για να ασχοληθούμε με πιο φλέγον θέματα, όπως ας πούμε "πως σκατά δεν έχει κανένας το φρέσκο γάλα που ψάχνω για το παιδί" ή "γιατί πληρώνω 35€ ρεύμα και 65€ άσχετα πράγματα".

Παρόλα αυτά και εγώ δεν συμφωνώ ότι το διάβασμα ενός βιβλίου είναι βαρετό, το βιβλίο μπορεί να είναι, το διάβασμα όχι. Και τις νεραντζιές, τώρα σαν πατέρας με ελάχιστο ύπνο, πολύ τις χαίρομαι να μου λικνίζονται άμα έχω 5 λεπτά ελεύθερου χρόνου, να πω την αλήθεια μου.

Και δεν μου λέτε γνωστικοί φίλοι μου. Αν σας έδιναν να διαβάσετε τώρα στα δεύτερα μικράτα σας τους Αδελφούς Καραμαζόφ θα τα καταφέρνατε;
Αν δεν έχετε γνώση του βιβλίου, κάπου 900 σελίδες αέναου σπαμ μέχρι να φτάσει στην ολοκλήρωση, βάλτε όποιο άλλο αντίστοιχο θέλετε που ενώ ήταν γολγοθάς, η κορυφή του ήταν αποκάλυψη.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που λες, έχω παρατήσει το Σιλμαρίλιον, είναι αντίστοιχο;

Τα τελευταία 3 χρόνια δουλεύω ως επιβλέπων αρχαιολόγος σε έργα του ΔΕΔΔΗΕ και απλά παρατηρώ επί 8 ώρες μια τσάπα να σκάβει χωρίς να βρίσκει ποτέ τίποτα. Αυτό μετράει ως "αργή και βαρετή δραστηριότητα με το ζόρι"? Αν ναι, λογικά εξηγεί το γιατί εξακολουθώ να παίζω με τόση άνεση αυτά τα RPG με 500 135 χιλιάδες γραμμές κειμένου, το attention span μου έχει θωρακιστεί και δουλεύει σε turbo mode.

Ο Χέλιος ζει το ΠΑΣΟΚικο όνειρο.

 

[Borracho]

Κι απαίδωτος, Γκουνελιόν. Οι έννοιες του ύπνου και του προσωπικού χώρου και χρόνου, υφίστανται ακόμη. Το σπίτι είναι καταφύγιο κι όχι τόπος μαρτυρίου.

@Chronomancy Μεγάλος διάβασα τους Καραμάζωφ. Με κράτησε σε όλη του τη διάρκεια. Οι ψυχογραφίες του Θόδωρα παραμένουν αξεπέραστες.

 

[mits@kos]

παρατηρώ επί 8 ώρες μια τσάπα να σκάβει χωρίς να βρίσκει ποτέ τίποτα

Σίσυφος likes this.

 

[Chronomancy]

Το Σιλμαρίλλιον δεν το διαβάζεις. Αποφασίζεις ότι γίνεσαι ιερέας της Μέσης Γης και το έχεις για προσκέφαλο. Ειδάλλως συνεχίζεις την ζωή σου σαν κανονικός άνθρωπος.
Αντικειμενικά, όσο επικό κι αν ακούγεται ότι ένας άνθρωπος έφτιαξε έναν ολόκληρο κόσμο, με γλώσσες, θρησκείες κτλ, άλλο τόσο ταλαιπωρία είναι να διαβάσεις εκατό ονόματα για να χρειαστεί να θυμηθείς ένα. Διαβάζεις τις αυτοτελείς ιστορίες και είσαι κύριος. Θεωρώ ότι το ίδιο καλά θα βυθιστείς στον κόσμο του και χωρίς τα εκατό ονόματα τον Αρ Φαραζόν, Ταρ Παλάντιρ και των λοιπών.

Και μιλώντας για τεμπελιά ανάγνωσης. Κάποιος από εδώ μέσα χθες έδινε πόνο στο God of War.

 

[Adhan]

στα δεύτερα μικράτα σας τους Αδελφούς Καραμαζόφ θα τα καταφέρνατε

Τώρα έχουμε παραγκωνίσει του Καραμουζόφ για τους Καρπαζόφ (aka Bimmy & Jammy Lee). Λιγότερο διάβασμα, περισσότερες πουνιές, ξαναζώντας στιγμές νιότης => πρόφιτ.

 

[starscream]

Τα τελευταία 3 χρόνια δουλεύω ως επιβλέπων αρχαιολόγος σε έργα του ΔΕΔΔΗΕ και απλά παρατηρώ επί 8 ώρες μια τσάπα να σκάβει χωρίς να βρίσκει ποτέ τίποτα. Αυτό μετράει ως "αργή και βαρετή δραστηριότητα με το ζόρι"? Αν ναι, λογικά εξηγεί το γιατί εξακολουθώ να παίζω με τόση άνεση αυτά τα RPG με 500 135 χιλιάδες γραμμές κειμένου, το attention span μου έχει θωρακιστεί και δουλεύει σε turbo mode.

Είτε σε ανασκαφή με πολλή δουλειά και λεπτομέρεια είτε σε απλή παρατήρηση τσάπας μπορώ να πω ότι και το δικό μου time span βελτιώθηκε με τα χρόνια.

 

[ebon page]

Και δεν μου λέτε γνωστικοί φίλοι μου. Αν σας έδιναν να διαβάσετε τώρα στα δεύτερα μικράτα σας τους Αδελφούς Καραμαζόφ θα τα καταφέρνατε;
Αν δεν έχετε γνώση του βιβλίου, κάπου 900 σελίδες αέναου σπαμ μέχρι να φτάσει στην ολοκλήρωση, βάλτε όποιο άλλο αντίστοιχο θέλετε που ενώ ήταν γολγοθάς, η κορυφή του ήταν αποκάλυψη.

Δεν βλέπω τι σχέση έχουν μεταξύ τους η ποιότητα/όγκος ενός έργου με την ηλικία. Όταν ενα βιβλίο είναι καλό θα κρατήσει το ενδιαφέρον άσχετα με την ηλικία του αναγνώστη. Οκ, δεν λέω ένας δεκάχρονος να κάτσει να διαβάσει Τζέιμς Τζόυς, προφανώς δεν θα καταλάβει τίποτα. Αλλά μια χαρά διαβάζεται ο Ντοστογιέφσκι και στα 20 και στα 30 και στα πενηντα και ας είναι και 1000 σελίδες τα βιβλία του.

Συμφωνώ με τον mitsakos. Αν κάτι δεν μου αρέσει τρώει άκυρο μέσα στην πρώτη ώρα. Είτε αυτό είναι βίντεο-γκειμ, είτε βιβλίο, ταινία, σειρά κτλ

 

[Chronomancy]

Ο Ντοστογιέφσκι συγκεκριμένα διαβάζεται καλύτερα και μεγαλώνεις. Η ερώτηση τέθηκε στα πλαίσια των απόψεων περί περιττής πληροφορίας. Το συγκεκριμένο βιβλίο κάνει τεράστιες κοιλιές και γενικά κατά την γνώμη μου απαιτεί αρκετή πειθαρχία από τον αναγνώστη για να φτάσει στο σημείο που σε ανταμείβει.

 

[Grotenfrod]

Σόρι διορθώνω, "βαρετό" εντός εισαγωγικών εννοώντας πως συμβατικά πλέον θεωρείται niche και σχεδόν περίεργη δραστηριότητα το διάβασμα, δεν είναι όπως τον 20ο αιώνα που το θεωρούσαν κύριο pastime σε πολλές χώρες. Σε απάντησή σου Κρόνο, για τον Ντοστογιέφσκη έχω πάντα ανεπιφύλακτη διάθεση να βουτήξω σε γραφτά του. Για άλλα κλασικά που δεν έτυχε να διαβάσω μικρότερος είναι η αλήθεια πως πλέον τα κοιτάζω με ένα ελαφρύ δέος να αναμένουν στη βιβλιοθήκη την ώρα τους (Πόλεμους και Ειρήνες, Οδυσσέους κτλ). Έχω μια εικόνα να τα διαβάζω ως συνταξιούχος με ένα καρώ κουβερλί στα πόδια.

Αναφέρθηκε και παραπάνω εντοπίζω κι εγώ τη σωτηρία στην αποφυγή του ψυχαναγκασμού και του FOMO της ολοκλήρωσης της συλλογής ή της ανάγκης για relevancy σε όλους τους τίτλους που ποτέ κυκλοφόρησαν.

 

[Borracho]

Σίγουρα ορισμένα βιβλία και έργα είναι πιο 'βαριά' και θέλουν πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση από μεριάς μας. Όταν αξίζουν, τη δίνουμε με χαρά. Οι Καραμάζωφ που αναφέρθηκαν, είναι ένα καλό παράδειγμα. Μπορεί ν' άντεχα να διαβάσω 2-3 σελίδες τη φορά, αλλά το προχωρούσα κάθε μέρα, μέχρι που το ολοκλήρωσα, γιατί ένιωθα πως κάτι μου έδιναν στην ψυχή κι αυτές οι 2-3 σελίδες καθημερινά. Αντίθετα, ο Στήβεν Κίνγκ που με μεγάλωσε και εξακολουθώ να τον λατρεύω, είναι τόσο εύκολος στο διάβασμα που μπορεί να φύγουν 60 σελίδες ενώ βρίζω τα παιδιά να πλύνουν τα δόντια τους και να βάλουν τις πυτζάμες τους.

Είναι διαφορετικές 'γεύσεις' πνευματικής τροφής κατά κάποιο τρόπο.

Πάντως η ουσία της κουβέντας νομίζω εστιάζεται ακριβώς στο ότι η ποιότητα μένει και τραβάει, ασχέτως ηλικίας και συνθηκών. Το 'αρκετά καλό' δεν αρκεί όμως για να μας καλύψει μετά από ένα σημείο. Για το μέτριο ή το κακό, δεν συζητάμε καν. Φυσιολογική και υγιής εξέλιξη.

ΥΓ Ο Οδυσσέας του Τζόυς είναι πνευματικός αυνανισμός στρατοσφαιρικού επιπέδου. Εγκεφαλικά, είναι μνημειώδες έργο. Με την αλληγορία του, τα ζόρια του ίδιου του συγγραφέα και την αυτοαναφορικότητά του, είναι έργο απαράμιλλης συγγραφικής βιρτουοζιτέ. Παρά ταύτα, συναισθηματικά, δεν μου άφησε απολύτως τίποτα. Δεν ξεκλείδωσε καμιά μαγική πορτούλα πνευματικής αποκάλυψης. Αν τώρα το τοποθετήσουμε και μέσα στο πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε, ίσως εκεί ακριβώς στόχευε : στο να δημιουργήσει ατέρμονες πνευματικές συζητήσεις στα λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής, τα αντίστοιχα κέημινκ φόρα των αρχών του 20ου αιώνα

 

[Sephir]

Σίγουρα ορισμένα βιβλία και έργα είναι πιο 'βαριά' και θέλουν πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση από μεριάς μας. Όταν αξίζουν, τη δίνουμε με χαρά. Οι Καραμάζωφ που αναφέρθηκαν, είναι ένα καλό παράδειγμα. Μπορεί ν' άντεχα να διαβάσω 2-3 σελίδες τη φορά, αλλά το προχωρούσα κάθε μέρα, μέχρι που το ολοκλήρωσα, γιατί ένιωθα πως κάτι μου έδιναν στην ψυχή κι αυτές οι 2-3 σελίδες καθημερινά. Αντίθετα, ο Στήβεν Κίνγκ που με μεγάλωσε και εξακολουθώ να τον λατρεύω, είναι τόσο εύκολος στο διάβασμα που μπορεί να φύγουν 60 σελίδες ενώ βρίζω τα παιδιά να πλύνουν τα δόντια τους και να βάλουν τις πυτζάμες τους.

Ισχύει. Αν όμως μου πεις τώρα να διαβάσω το Όνομα του Ρόδου και το Εκκρεμές του Φουκώ, θα σου έλεγα να πας να δεις αν έρχομαι.

 

[Borracho]

Έλα, το Όνομα του Ρόδου είναι πολύ στρωτό. Αν το έπιανες, ΑΝΕΤΑ θα το τελείωνες. Φαίνεται μόνο απέξω μεγάλο και τρομακτικό (Ντιμ Τζιάν, δικό σου). Το Εκκρεμές ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΟΤΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟΥ.

Πολλά απ' αυτά τα 'ιερά κλασσικά' του χώρου έκαναν το όνομά τους σε διαφορετικές εποχές, όταν τα πάντα κυλούσαν πολύ πιο αργά. Δεν βομβαρδιζόμασταν από τόσα διαφορετικά ερεθίσματα και 'προϊόντα' ψυχαγωγίας και μπορούσε κάλλιστα ν'αφιερώσεις ένα τρίμηνο στην ανάγνωση ενός τέτοιου τόμου. Έσκαγες μύτη μετά κονιόρδος και στα λογοτεχνικά σαλόνια, τα συζητούσες με τις δεσποσύνες, γινόταν η φτιάξη. Μάθαινε το υποσυνείδητο πως ανάγνωση τόμου=λαχταριστά μασταράκια και προχώραγε η φάμπρικα : D

 

[Northlander]

το Εκκρεμές του Φουκώ, θα σου έλεγα να πας να δεις αν έρχομαι

Με δύο λέξεις στα αγγλικά: φουκ-ώφ.

 

[manofsorrows]

Παραδόξως εγώ το χω ρίξει φουλ στο διάβασμα, συμμετέχω σε 3 λέσχες ανάγνωσης κι έχω διαβάσει ήδη πάνω από 20 βιβλία μες στη χρονιά. Από την άλλη μη μου πεις να διαβάσω κανόνες για επιτραπέζιο. Δεν μπορώ πια. Στα παιχνίδια εννοείται δεν πατάω skip παρά μόνο όταν διαβάσω τον διάλογο πιο γρήγορα από τον χρόνο που αφήνει το παιχνίδι. Το θέμα μου είναι ότι νυστάζω εύκολα κι αν δεν νιώθω ακμαίος δεν έχω κέφι να παίξω παιχνίδια, ειδικά με διαλόγους. Έτσι πχ παίζω ανά εικοσάλεπτα το Nightmare Frames ή με το ζόρι, ενώ μου άρεσε, έβγαζα επεισόδιο στο Dispatch. Μου την δίνει στα νεύρα αυτό!