Ξενιτοΐστορίες (Ταξιδιωτικός Οδηγός unofficial Vol. 2)

[Admiral]

Κάθε βράδυ διαβάζουμε μυθολογία κι ιστορίες Ελληνικές, η πολιτισμική ταυτότητα είναι θησαυρός αναντικατάστατος.

Τους έχεις μιλήσει για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα;

 

[Tony Corvus]

Νομίζω πως είναι αρκετά μικρά για αυτά τα γεγονότα.
Θα πρέπει να φτάσουν 15+. Εκεί θα μάθουν το ΠΑΣΟΚ και θα λένε στον Πορατσο "Γέρο, σκασε μου το 50αρικο να βγω έξω με τη παρέα μου"

 

[Borracho]

Καλώς ή κακώς, αυτά τα 'μεγαλεία', δεν θα τα βιώσουν ποτέ. Εδώ η κοινωνία είναι υπερ-συντηρητική, η νόρμα είναι 'παντρεύομαι το κορίτσι/αγόρι μου από το Λύκειο, κάνουμε 2 παιδιά ως τα 25, διαζύγιο στα 30, δεύτερος γάμος στα 38 με τη γκόμενα απ'τη δουλειά, ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΑΚΙΑ και πάμε από την αρχή'. Απονήρευτος κόσμος, μηδέν κουλτούρα αποπλάνησης, ακολασίας, τίποτε, αυτά είναι Μεσογειακές σπεσιαλιτέ. Ένα βράδυ από τη ζωή μας ολάκερη η δική τους.

Φινλανδία ήρθαμε απολύτως συνειδητά, καθώς το '18 που ξέραμε ότι θέλουμε να κάνουμε οικογένεια, έβαλα κάτω κι έψαξα ποιά Ευρωπαϊκή χώρα είχε τις καλύτερες παροχές. Δεν είχε πάρει την άγρια κατηφόρα η Φινλανδία ακόμα.

Στα μεγάλα συν της χώρας όσον αφορά την οικογενειακή φροντίδα :

-Όλος ο προγεννητικός έλεγχος και η φροντίδα των παιδιών (γιατροί, παρακολούθηση ανάπτυξης κτλ.) είναι εντελώς δωρεάν μέχρι να κλείσουν τα 18. Υπέρηχοι, εμβόλια, παιδίατροι, δε δίνεις ούτε ευρώ. Και το επίπεδο της φροντίδας είναι αντίστοιχο πριβέ κλινικής πολυτελείας. Μπορεί το φορολογικό ποσοστό να είναι υψηλό αλλά τουλάχιστον βλέπεις πού πάνε.

-Το ίδιο ισχύει και για τη γέννα. Πληρώνεις μόνο μια ελάχιστη συμμετοχή για τα 'υλικά'. Χαρακτηριστικό αναφέρω ότι για το πρώτο παιδί, πήγαμε στο δημόσιο νοσοκομείο (που ντρεπόσουν ν'ακουμπήσεις από τη χλίδα), μείναμε στο δωμάτιο τρεις μέρες με πλήρη γεύματα κάθε μέρα και συνεχή φροντίδα και όλο αυτό κόστισε...300 ευρώ. Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχε κάνει. Στο δεύτερο ήμασταν πιο υποψιασμένοι, διήμερο μείναμε και μετά σπίτι, πήγε 200 ευρώ η ταρίφα

-Παιδικός σταθμός με γεύματα, δραστηριότητες, εκδρομές και όλο το πακετάκι που στην Ελλάδα πλασάρεται ως 'ούλτρα ντελούξ, νεφράκια και κλειδιά Μερτσέντας παρακαλώ' επίσης εντελώς δωρεάν. Υπάρχει μια αναλογική χρέωση αν έχεις ιδιαίτερα υψηλό εισόδημα, αλλά ακόμη κι εκατομμυριούχος να είσαι, θα πληρώσεις ένα μάξιμουμ 200Ε/μήνα. Οι νορμάλ πλεμπαίοι στο τσάμπα τη βγάζουμε.

-Όταν το παιδί πάει δημοτικό, αν μένεις 5χλμ από το σχολείο και πάνω, έρχεται μισθωμένο ταξί/σχολικό, παίρνει το παιδί, το πάει σχολείο και το επιστρέφει το μεσημέρι. Όλη τη διαδρομή την παρακολουθείς μέσω απ που σου δίνει και το τηλέφωνο του οδηγού του εκάστοτε ταξί κι έχει live ενημερώσεις. Πήραμε το παιδί, παραδόθηκε, αργήσαμε τόσο. Στο σχολείο επίσης τα ταϊζουν. Τα πάντα δωρεάν.

Σπορ, χόμπι, σέα-μέα, οργανώνονται όλα από το σχολείο και είναι είτε δωρεάν είτε έχουν κάποια πολύ μικρή συμμετοχή.

Παράλληλα, στο εργασιακό υπήρχαν πάρα πολλές προστασίες τις οποίες η κυβέρνηση πλέον ξηλώνει με ταχύτατους ρυθμούς. Θυμάμαι όταν ήρθα (κλείνω οκταετία σύντομα) ασφαλιζόσουν σε ιδιωτικό ταμείο ανεργίας με αστείο ποσό, 65 ευρώ το χρόνο ας πούμε και σε περίπτωση που απολυόσουν, εισέπραττες το 80% του τελευταίου μισθού σου για τα επόμενα 2 χρόνια. Ήταν και η αγορά εργασίας στα καραντουζένια της, ήταν αδιανόητο να έχεις προσόντα και να μείνεις άνεργος πάνω από διετία.

Πλέον η κυβέρνηση θέσπισε νόμο που το ποσοστό του τελευταίου μισθού μειώνεται όσο περισσότερο μένεις άνεργος. Παράλληλα 'έκατσε' και η αγορά, με αποτέλεσμα στα χαρτιά, να 'χει υψηλότερη ανεργία πλέον η Φινλανδία από το Κουλιστάν. Η μόνη σου εγγύηση είναι το δίκτυο και οι επαφές σου κι εκεί με πολλά ερωτηματικά.

Αλλά τον καιρό που ήρθαμε και κάναμε τα παιδιά, οι συνθήκες βοήθαγαν όσο περισσότερο γινόταν. Σαν να λέμε ότι έναν αδύνατο άθλο στον κάνει η πολιτεία 5% ευκολότερο.

Τώρα πραγματικά, δεν έχω ιδέα πώς θα διαμορφωθεί το σκηνικό. Η οικονομία της χώρας είναι στάσιμη, η αγορά συρρικνώνεται, η φούσκα του 'Φινλανδικού θαύματος' έχει προ πολλού σκάσει.

Κάμω το σταυρό μου να κρατήσει η καλή μου τύχη μέχρι τα παιδιά να τελειώσουν τουλάχιστον το δημοτικό να 'χουν πάρει ένα καλό θεμέλιο και αναμνήσεις μιας παραμυθένιας παιδικής ηλικίας, ώστε ακόμη κι αν γυρίσουμε να τρώμε μαύρο ψωμί κι ελιές στο χωριό, να είμαι ήσυχος πως θα βρουν το δρόμο τους.

 

[Grotenfrod]

Νηματάρα Τόνεχ, είναι και Κυριακή. Ξηροκάρπι, άσμα και πάμε λίγο την ανάποδη πλευρά του νομίσματος, έτσι, για την παλάντζα.



Να ξέρεις πάντα το πότε και το πώς, έγραψε ο Αναγνωστάκης.

Νόμος : Αν είσαι νέος με γερό μυαλό, δίχως παιδιά και δάνεια και δεν βαστάς από στρωμένη δουλειά που τη βλέπεις να περπατά σε ορίζοντα 30ετίας, φύγε τώρα. Η πανέμορφη πατρίδα μας είναι μια ρημαγμένη Λατινοαμερικάνικη δικτατορία. Δεν είναι υπερβολή, είναι γεγονός.

Παίζει τεράστιο ρόλο στο θέμα ξενιτιά πότε έφυγες, γιατί, πόσα χρόνια έμεινες και τί έκανες όσο ήσουν εκεί. Σε συνδυασμό πάντα με το χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία σου.

Ζώντας στην Ελλάδα από το '08 και μετά, κάθε μέρα που επιβιώνεις χωρίς να πέφτεις κάτω από το όριο της φτώχιας, είναι μια άγρια νίκη, η πανηγυρική χαρά του επιζώντα. Νιώθεις μάγκας επειδή πλήρωσες τη ΔΕΗ κι έφαγες ένα σουβλάκι. Διεστραμμένο και ακραίο, αλλά νιώθεις πρωταγωνιστής του μικρού, ολόδικού σου νουάρ. Και μένεις στον καταυλισμό των επιζώντων. Μπορεί να μην έχεις ούτε για ζήτω, αλλά θα κάτσεις στο συνοικιακό μπαρ για μπύρα, θα δεις να περνάνε εκατό αιθέριες υπάρξεις, θα πεις πέντε μαλακίες. Στήνεις το πλάνο στο κεφάλι σου, πώς θ'αποδράσεις, πώς θα πάψεις ν'ανησυχείς για τα φράγκα. Δεν πολυπιστεύεις στ'αλήθεια ότι θα γίνει ποτέ, αλλά το όνειρο, η κάψα, το χάσλ, σε κρατά σε τέλεια εγρήγορση.

Και μερικές φορές, ελάχιστες φορές, οι Θεοί σ'ακούνε. Οι ουρανοί ανοίγουν, περνάει το αστρόπλοιό σου, το αρπάζεις με το λάσσο και βγαίνεις στη στρατόσφαιρα. Νομίζεις ότι κάτι κέρδισες. Στην πραγματικότητα μονάχα ξεκινά το Nightmare-Iron Man Mode της ζωής σου.

Τα πρώτα χρόνια έξω, είναι γλυκά. Βλέπεις μισθούς και συνθήκες που θεωρούνται αδιανόητα στο Κουλιστάν. Παντρεύεσαι, κάνεις παιδάκια, αγοράζεις σπίτι με κήπο γήπεδο, διακοπές στα μέρη που μόνο στους ταξιδιωτικούς οδηγούς έβλεπες όταν φτεροκοπούσες άπελπις στην αστική ζούγκλα της Κυψέλης (της O.G, όχι της τωρινής με το κερωμένο μουστάκι και τις ευλογίες του Time Out) και σταδιακά συνειδητοποιείς το εξής φρικτό :

Είσαι ολομόναχος. Δεν υπάρχει ένας πατριώτης να σου πάρει το κεφάλι. Και πονάει αδιανόητα πολύ.

Δεν υπάρχει συνοικιακό μπαρ. Ούτε έξω. Ούτε σε χαιρετάνε τα γκαρσόνια και οι μπακαλόγατοι. Ούτε η προστυχούλα κούκλα φαρμακοποιός στη γωνία. Δεν αφήνει τιψ κανένας γιατί 'περιλαμβάνονται στην τιμή'. Δεν σε ξέρουν και δεν τους ξέρεις. Κανείς δε χαιρετιέται μ'αγκαλιές και σταυρωτά φιλιά. Σίγουρα υπάρχει ηρεμία, τάξις και ασφάλεια. Τα παιδιά έρχεται και τα παίρνει δωρεάν σχολικό από το σπίτι, τα πηγαίνει στο επίσης δωρεάν δημόσιο σχολείο που είναι σε επίπεδο πεντάστερου δικού μας ιδιωτικού. Τους μαγειρεύει σεφ που στην Ελλάδα θα 'χε εκπομπή στην τηλεόραση και θα άραζε περισσότερο μπουζούκια παρά κουζίνα.

Σταδιακά συνειδητοποιείς πως ζεις για εκείνα -όπως το σχεδίασες- αλλά μεγαλώνουν και νομοτελειακά, παύεις να είσαι το ίδιο απαραίτητος. Και είσαι πάλι μόνος. Σε μια κοινωνία που σε βλέπει ως ευχάριστη ανωμαλία. Ένα μέρος που οι ταρίφες δε σου λένε για Ερπετανθρώπους και Τακλαμακάν, ούτε μελώνει το στόμα τους όταν περνάτε από Αχαρνών και ψιθυρίζουν 'Να εδώ, Η ΜΑΣΟΥΝΙΚΗ ΣΤΟΑ'. Ένας κόσμος Προτεστάντικος κι αποστειρωμένος. Δίχως μαγεία, μυστίκ, καύλα, κουτσομπολιό, κουσκούς. Ένα μέρος που τις γυναίκες τις καταλαβαίνεις γιατί φοράνε ροζ πάρκα αντί για μαύρο το χειμώνα.

Όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα όσο βράζεις στο καζάνι, τα ίδια που σιχτιρίζεις και ονειρεύεσαι μια μέρα πως θ'αφήσεις πίσω, είναι εκείνα που παρακαλάς την Παναγιά να δεις έστω στον ύπνο σου, μετά από χρόνια στην έρημο του τίποτα.

Η ζωή είναι έξω από τους τραπεζικούς λογαριασμούς, τα φανταχτερά CV και την επαγγελματική καταξίωση.

Ζωή είναι οι φίλοι, τα ξενύχτια, οι μικρές και μεγάλες περιπέτειες, τα απρόοπτα. Οι στιγμές που είσαι ο εαυτός σου αληθινά κι ανυπόκριτα.

Δεν υπάρχει μαγική, γαμάτη και τέλεια λύση. Η λογική προστάζει οικονομική ασφάλεια και σταθερότητα κι αυτή μόνο έξω υπάρχει, ναι. Αλλά η καρδιά ζητά συντροφιά, αγάπη, ζεστασιά, κοινό μίσος για το χιούμορ του Σεφερλή. Ένα τόπο που ξέρεις τις γιορτές του και ο άερας μυρίζει γαμημένα ΣΩΣΤΑ.

Ένα κόσμο που τα βράδια μυρίζουν νυχτολούλουδο.

Εδώ στο σωματείο των αντιναταλιστών το έχουμε κάνει μπροσούρα το κείμενό σου.

 

[Borracho]

Αυτός ήταν και ο σκοπός μου, να προειδοποιήσω.

#ΣταΣχολείαΈπρεπεΝαΤαΛένεΚύριοι

 

[Tony Corvus]

Στέφανε, από πλευράς φύσης, εκδρομών, κουλτούρας (ναι... τέλος πάντων) φαγητού στη Φινλανδία?

Επίσης, ποια είναι η άποψή σου για την Πολωνία, μιας και ξέρεις περίπου πώς είναι τα πράγματα εκεί?

 

[nitro912gr]

Ποράτσου αυτά περί μόνου σου που λες, δε νομίζω ότι είναι κάτι που έπαθες στην Φινλανδία. Τι νομίζεις ότι κάμουμε εδώ; Πίνουμε καφέ και ρακόμελο έξω με φίλους;
Πάνε αυτά, φοιτητικά περασμένα ξεχασμένα. Δουλειά, παιδί, δουλειές σπιτιού. Πριν ήταν δουλειά, σπίτι, νετφλιξ γιατί όλοι οι φίλοι είχαν κιόλας κάνει παιδιά.

 

[Eaglos]

Σημαδι...

 

[Tony Corvus]

@kuivamaa
Έχεις να συμπληρώσεις κάτι στα της Φινλανδίας?

 

[Borracho]

Στη Φινλανδία βοηθάει το σχολείο καθόλου με τις γλώσσες; Έχουν πχ μαθήματα μητρικής γλώσσας όπως ελληνικά ή πολωνικά, ή βασίζεστε κυρίως σε ό,τι κάνετε εσείς στο σπίτι;

@Tony Corvus Νομίζω υπάρχουν έτσι 'απογευματινά' σχολεία, τόσο Ελληνικά όσο και Πολωνικά, αλλά είναι λίγο 'της παρηγοριάς' για γονείς που είτε δεν ήθελαν να υποβληθούν στο μαρτύριο του 'μιλάω ακατάπαυστα για όλα σαν κοκαρισμένος αφηγητής του Stanley Parable επί πενταετία σερί' είτε δούλευαν δυο δουλειές και δεν ήταν ποτέ σπίτι.

Άσε που δε σου πάει η καρδιά, είναι το παιδί τη μισή μέρα σταθμό ή σχολείο, να το παρκάρεις και απόγευμα σε άλλο σταθμό/σχολείο, κάπου όπα. Αναρωτιούνται μετά γιατί βγάζουν προβλήματα τα παιδιά. Αγάπη θέλουν και κουβέντα και γίνονται απίστευτα πλάσματα. Το αληθινό μαρτύριο είναι να συντρίβεις ότι έχεις μέσα σου, προκειμένου να είσαι υποδειγματικός υπάλληλος το πρωϊ, άψογη μαμά/νταντά το απόγευμα και πρότυπο παιδαγωγού τις υπόλοιπες ώρες με το ντεπόζιτο στο μείον και όλα σου τα όνειρα στο αμπάρι.

Το Φινλανδικό 'φαγητό' είναι ανέκδοτο. Σίγουρα υγιεινό, αλλά άνοστο, πανάκριβο και δεν, τίποτε. Ίσα να αντέχουν εκεί που βοσκάνε τους ταράνδους στους -25. Σαν το Ελληνικό φαγητό μωρέ δεν έχει πουθενά, από όλο τον κόσμο έρχονται σε μας.

Η φύση τους πανέμορφη. Λίμνες, δάση, πυρκαγιές ποτέ και πουθενά, άγρια φύση τριγύρω σου παντού. Σκέψου μένουμε δίπλα σε μια λίμνη και τα παιδιά μεγαλώνουν παρακολουθώντας την ετήσια μετανάστευση των αγριόχηνων. Έρχονται την άνοιξη, σκορπάνε στη χώρα κι επιστρέφουν τέλη φθινοπώρου για να αποδημήσουν. Πίνουν το γάλα τους το πρωϊ και χαζεύουν αλεπούδες και κουνέλια να κυνηγιώνται στο χωράφι πίσω από το σπίτι. Τον περασμένο χειμώνα είχε κατέβει κι ένα ζευγάρι λύκων στο χωριό, είχαν αλέρτ στο σχολείο. Κάθεσαι το μεσημέρι και χαζεύεις αετούς να κυνηγάνε, είναι Εδεμικό σκηνικό. Μεγαλώνουν μέσα σ'αυτή την ομορφιά και το θεωρούν απόλυτα φυσικό.

Πολιτιστικά δρώμενα παίζουν επίσης άπειρα. Μουσεία, εκθέσεις για όλες τις ηλικίες, συναυλίες, έχει πλουσιότατο πρόγραμμα, αλλά θες το μικρότερο παιδί σου να 'ναι 7+ προκειμένου να μπορέσεις να πας σε κάτι εκτός μουσείου φυσικής ιστορίας με μηχανικά μαμούθ και να το χαρείτε.

H Πολωνία σε επίπεδο οικογενειακών παροχών και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης βρίσκεται προφανώς έτη φωτός μπροστά από την Ελλάδα. Πρόσφατα ψήφισαν και μια τρομερή φοροαπαλλαγή για τις οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων με παιδιά, μερακλίδικη κίνηση που αβαντάρει ξεκάθαρα τη χώρα. Έχουν και σαφώς δυνατότερη αγορά εργασίας από τη Φινλανδία αυτή τη στιγμή.

 

[Tony Corvus]

Θα σταθώ λίγο στα της φύσης, γιατί όντως είναι όπως τη λες.

Μένω δίπλα σε ένα δάσος με ρυάκι και λίμνη όπου κυκλοφορούν αλεπούδες, κάστορες, χήνες και τρυποκάρυδοι και κάμποσα άλλα πλάσματα από τους μύθους του Αισώπου.
Δέκα λεπτά πιο κάτω έχω τη Βαλτική Θάλασσα (ωραία και πεντακάθαρη παραλία), όπου οι γλάροι κάνουν καριέρα ως επαγγελματίες ληστές (άτιμη φάρα), κύκνους να τραβάνε τα βλέμματα των τουριστών και κάπου σε μια γωνιά να κάνουν τη σιεστα τους οι φώκιες.
Και φυσικά δε μπορώ να ξεχάσω τους σκίουρους που κάνουν ακροβατικά στα δέντρα λες και προπονούνται για απόδραση αλλά Παλαιοκώστα.

Γενικά αυτή είναι η νόρμα εδώ και σου φτιάχνει την διάθεση πόσο μάλλον όταν είσαι με τη φαμίλια σου.

 

[Borracho]

Είναι η μυθική επονομαζόμενη 'ποιότητα ζωής' που δυστυχώς από το Κουλιστάν έχει εκλείψει 15+ χρόνια τώρα.

 

[nitro912gr]

Είναι η μυθική επονομαζόμενη 'ποιότητα ζωής' που δυστυχώς από το Κουλιστάν έχει εκλείψει 15+ χρόνια τώρα.

μα... μα... ήλιος... θάλασσα... κούλης...

 

[munkinnousu]

Τι να την κάνεις την ποιότητα ζωής αν δεν έχουν καν αντίστοιχη λέξη για το φιλότιμο;

 

[Northlander]

Είναι πώς ορίζει ο καθένας την ποιότητα ζωής εν τέλει. Αν είναι ήλιος, φραπές (ο παραδοσιακός, όχι ο κρητικός), άραγμα και φαγητό μέχρι να μην μπορείς να κοιμηθείς από τη δυσπεψία, ναι η Ελλάδα είναι μια χαρά (για όσους μπορούν να το κάνουν πλέον).

Διαφορετικά το να λες ευχαριστώ ακόμη και για τα δεδομένα (π.χ. παραχώρηση προτεραιότητας στο δρόμο) σου ανεβάζει την ψυχή και την πίστη στην ανθρωπότητα μισό εκατοστό πιο πάνω.

 

[nitro912gr]

Είναι πώς ορίζει ο καθένας την ποιότητα ζωής εν τέλει. Αν είναι ήλιος, φραπές (ο παραδοσιακός, όχι ο κρητικός), άραγμα και φαγητό μέχρι να μην μπορείς να κοιμηθείς από τη δυσπεψία, ναι η Ελλάδα είναι μια χαρά (για όσους μπορούν να το κάνουν πλέον).

Διαφορετικά το να λες ευχαριστώ ακόμη και για τα δεδομένα (π.χ. παραχώρηση προτεραιότητας στο δρόμο) σου ανεβάζει την ψυχή και την πίστη στην ανθρωπότητα μισό εκατοστό πιο πάνω.

Μα αυτό είναι το θέμα, ότι όλο και λιγότερος κόσμος μπορεί πλέον να το κάνει αυτό.

Θέλω να σου πω, τι είχαμε να χαρούμε; Καλό και προσιτό φαΐ, και λίγο άραγμα το καλοκαίρι, άντε και τον χειμώνα να χουχουλιάσουμε λίγο σε κανά τζάκι δίπλα. Τώρα χρόνος και λεφτά δεν υπάρχουν, που να πας το καλοκαίρι και τι να πληρώσεις να χαρείς; Το χειμώνα, καλά λολ αν πάμε μια βόλτα στο χωριό καλά θα είναι, ΑΝ έχει χιονίσει (μέχρι και το χιόνι μας πήρε ο αχρείος ο γκαντέμης) και έχει πάει το πιτόγυρο 4 € στο Αίγιο ρε φίλε... στο Αίγιο. Ε σπίτι μου μαγειρεύω οπουδήποτε στον κόσμο δεν έχω ανάγκη την Ελλάδα.

Spoiler: καραοφτόπικτουκερατάχέσεμεδεμπορωτωραθελωνακλαψωμουνιασωλιγο

Αν τα βάλω κάτω τι με κρατάει στην Ελλάδα τώρα, είναι πρακτικά μόνο η πεθερά μου που έρχεται το πρωί να κρατήσει τον μικρό να περάσει τουλάχιστον τα 2 πρώτα χρόνια του με ανθρώπους της οικογένειας πριν πάει παιδικό. Βλέπω φίλους μου έξω που είναι αναγκασμένοι λόγο της δουλειάς να έχουν τα παιδιά όλη μέρα σε παιδικό από την γέννα σχεδόν και τα βλέπουν μόνο μερικές ώρες το βράδυ.

Έφυγα από Αττική για να έχει το παιδί λίγη πρόσβαση σε αυτά που λένε τα παιδιά παραπάνω, λίγη φύση, λίγη ηρεμία, αλλά και αυτό πρέπει να ταξιδέψω λίγο για να το βρω παραέξω στο χωριό (από δρόμο που υποτίθεται είναι ΠΕΟ και είναι απλά για τον πέο) και για να είμαστε κοντά στις οικογένειες μας μην χρειαστούμε μια βοήθεια, που τελικά εμείς είμαστε, μέσα σε όλα που καλούμαστε να βοηθήσουμε καθώς γερνάνε οι φαμίλιες μας. Πραγματικά έβλεπα πως μεγάλωσαν στην Αττική οι φίλοι και γνωστοί μου εκεί και το να μεγαλώσει στο Αίγιο το βρήκα ένα κλικ πιο θετικό. Ένα κλικ με το ζόρι.

Καλά για τις συνθήκες ζωής μέσα στο Αίγιο πλέον, κάνουμε τον σταυρό μας (δεν είμαι καν πιστός, τόσο τραγικά τα πράγματα) μην μας κλαδέψει κανένα ζώο που οδηγάει, κάθε μέρα βλέπω και ένα ατύχημα που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί, δεν οδηγάω πλέον γιατί γίνονται τα νεύρα μου τιράντες και φοβάμαι και από πάνω όπως πάνε οι άλλοι, ποιος εγώ, που έπαιρνα το gillera το 50άρι και γύριζα όλο το λεκανοπέδιο και έκανα γκέλ πάνω σε ταρίφες με τις μπάντες.

Καλά για το εργασιακό δεν έχω να πω τίποτα, είμαι ΕΕ, οι πελάτες μου είτε κόβουν από παντού, είτε κλείνουν ο ένας μετά τον άλλον και έχω και τον κουλινό να μου βγάζει νέα φορολογικά βάρυ κάθε χρόνο, και μάλιστα αναδρομικά για την προηγούμενη χρονιά.

Τεσπά ήθελα να πω τον πόνο μου, μαλακία κάναμε που κάτσαμε εδώ, έπρεπε να ψαχτούμε να πάμε έξω, τώρα δύσκολο, θα δούμε... αυτό που βλέπω είναι ότι χρόνο με τον χρόνο τα Βαλκάνια γίνονται Ευρώπη και η Ελλάδα, Λίβανος...

 

[Borracho]

Είναι ευλογία να 'χεις οικογένεια κοντά, αν έχεις απάνω σου παιδοκομία και δη εις διπλούν (που δεν διπλασιάζονται τα βάρη, αλλά τετραγωνίζονται και βάλε), σε συνδυασμό με δουλειά και τέταρτο παγκόσμιο στο σπίτι, τερματίζεις όρια, Δεν έχει πουθενά τέλεια λύση, δυστυχώς. Κι έξω να 'φευγες, μπορεί κάποια θέματα να σου φαίνονταν ευκολότερα, αλλά μετά από λίγο καιρό, θα έβλεπες τα καινούρια κάγκελα παντού τριγύρω.

 

[nitro912gr]

Είναι ευλογία να 'χεις οικογένεια κοντά, αν έχεις απάνω σου παιδοκομία και δη εις διπλούν (που δεν διπλασιάζονται τα βάρη, αλλά τετραγωνίζονται και βάλε), σε συνδυασμό με δουλειά και τέταρτο παγκόσμιο στο σπίτι, τερματίζεις όρια, Δεν έχει πουθενά τέλεια λύση, δυστυχώς. Κι έξω να 'φευγες, μπορεί κάποια θέματα να σου φαίνονταν ευκολότερα, αλλά μετά από λίγο καιρό, θα έβλεπες τα καινούρια κάγκελα παντού τριγύρω.

Δίκιο έχεις, άλλωστε το είδα και όταν μελετήσαμε την επιστροφή μας στα πάτρια εδάφη από Αττική. Δεν είναι ότι επιστρέψαμε στον παράδεισο, απλά η πλάστιγγα έγερνε και γέρνει ακόμα, ελαφρώς προς την Ελληνική επαρχεία από ότι στην Αττική.
Παντού θα υπάρχουν αρνητικά και μάλιστα καινούργια που δεν φαντάστηκες ποτέ, αλλά να έχεις και ένα θετικό ισοζύγιο ρε φίλε, αυτό, μόνο αυτό.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και μετακινείτε το ζύγι προς τα αρνητικά. Νόμιζα είναι χάλια που δούλευα Αττική για 650 καθαρά πριν από 10 χρόνια, που να ήξερα που θα πάει το κόστος ζωής πλέον;

Τεσπά, τα πράγματα είναι απλά. Για να έχεις μια ανεκτή ζωή, θες απλά πράγματα, 2 φράγκα να σου μένουν, όχι χλιδές, 2 φράγκα και να μπορείς να υπάρχεις χωρίς να τραβάς τα μαλλιά (ή τα βυζιά αν δεν έχεις μαλλιά) με την καθημερινότητα σου.
Θέλω να σου πω, γίδια έχει παντού, δεν είναι ότι πχ θα οδηγούσα στο UK και δεν θα έπεφταν οι σουγκαμότο σύννεφο, απλά δεν είναι όλοι γίδια και αυτό δίνει έναν μικρό πόντο προς την θετική πλευρά, και πόντος πόντος μαζεύεις μια χούφτα θετικά να ξυπνάς το πρωί χωρίς φάτσα γαμώτηζωημουτικανωεδωγιατιδενπεφτεικομητηςνατελειωνουμε;

 

[Borracho]

Ακριβώς αυτό. Να ξυπνάς και να μη νιώθεις ότι βάρεσε ΤΑΕ στη μονάδα και είσαι με τις σαπουνάδες. Τα εντελώς στοιχειώδη είναι πια υπερπολυτέλειες.

 

[Tony Corvus]

Ακούω από γνωστούς μου που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα για το τι συμβαίνει με τις οικογένειες που έχουν πλέον.
Οικογένειες να δουλεύουν 13ωρα (και ας μην ακούγεται το παραμύθι "δεν είναι υποχρεωτικό" ), την ώρα που άλλες χώρες συζητούν για μείωση ωραρίου.
Παιδιά που δεν βλέπουν τους γονείς τους, γιατί εκείνοι δουλεύουν βράδια, 7 μέρες τη βδομάδα, ενώ το εκπαιδευτικό σύστημα είναι σε πολύ κακή κατάσταση και οι μπάτσοι απέξω τρώνε τυρόπιτα τύπου Έβερεστ.

Τις φορές που πήγα φέτος στην Ελλάδα, άκουγες συνεχώς περιστατικά παιδικής κακοποίησης από μαθητές ή γονείς.
Ο σεβασμός, όπως είπε σωστά και ο Παύλος, έχει χαθεί. Ο κόσμος λειτουργεί σπινταρισμένος, με μια νοοτροπία "όποιον πάρει ο χάρος" στα νεύρα και στα καντήλια.

Οι δυσκολίες που λες, Στέφανε, υπάρχουν, αλλά τα βάζεις στη ζυγαριά και βλέπεις πως αυτή τη στιγμή επενδύεις στο μέλλον των παιδιών σου. Μαλλιά δεν πρόκειται να βγάλεις, ούτε να χάσεις από το αδυσώπητο άγχος.
Πλέον οι χαρές και η ικανοποίησή σου θα είναι η ευτυχία και η επιτυχία τους. Και εκεί που είσαι τώρα υπάρχουν βλέψεις να πάρουν εφόδια για να το πετύχουν.

Όσο για τα της δουλειάς.
Στο εξωτερικό ξέρεις ότι πρέπει να εξελίσσεσαι, να κυνηγάς ευκαιρίες και να μη μένεις στάσιμος, αλλά τουλάχιστον υπάρχει μια ελάχιστη αξιοκρατία και ξέρεις πως το πτυχίο, η εμπειρία, η δουλειά σου αυτή καθαυτή ανταμείβεται.

Εν τέλει τίποτες δεν είναι αγγελικά πλασμένο, απλά κάνουμε σύγκριση Pizza Fan με Ιταλική πίτσα στη Νάπολη.