Official thread περί adventure games

[Robin Hood]

Ειδικά το Ripper σε συνδυασμό με το ρηβιού του Τσουρινάκη πρέπει να ήταν η κύρια αφορμή που μάθαμε οι σημερινοί σαραντάρηδες σπασίκλες τους Blue Oyster Cult στην Ελλάδα

Το trailer που είχε σ' ένα CD το PCMaster πρέπει να το έβλεπα κάθε μέρα για ένα μήνα. Και ναι απ' εκεί τους έμαθα.

 

[Borracho]

Αυτό το τρέηλερ και οι καίριες σινεμάτικ του Beast Within πρέπει να έπαιζαν σε μόνιμο ροτέησιον στο μιναροδωμάτιο της εφηβείας μεταξύ 95-96.

 

[Χειρομαλάχτης]

το ιντρο ρε φιλε. Εκεινο το ιντρο. εχει χαραχτει στο μυαλο μου (στο πχοιό????) με πυρινα γραμματα.
το χα ξανακουσει το ντοντ φη δε ρηπε, αλλά ΕΚΕΙ με τρανταξε. και καθε φορα που τ ακουω απο τοτε, βλεπω την τανι γουελτς (ναι, κορη της ράκελ, η χρησιμη ινφο της ημερας....) να παλευει με τις σκιες μεχρι να ξεκλειδωσει την γαμωεξώπορτα και να μπει στο ασφαλες (χοχοχοχο, ετσι νομιζει....) περιβαλλον του σπιτιου.

σιγουρα το χω ξαναποστάρει... και, ΜΑΝΤΕΨΤΕ, αχου και δε με νοιαζει και το ποσταρω ξανά....

 

[Hellion]

Το οποίο Ripper είχα μάθει χρόνια μετά πως έχει και καλά πολλαπλά endings, από playthrough σε playthrough ήταν ράντομ το ποιος από τους χαρακτήρες ήταν όντως ο δολοφόνος στο τέλος. Δεν άλλαζαν και πολλά στο παιχνίδι αυτό καθ'εαυτό, μόνο το φινάλε ουσιαστικά, but still.

 

[Robin Hood]

Το οποίο Ripper είχα μάθει χρόνια μετά πως έχει και καλά πολλαπλά endings, από playthrough σε playthrough ήταν ράντομ το ποιος από τους χαρακτήρες ήταν όντως ο δολοφόνος στο τέλος. Δεν άλλαζαν και πολλά στο παιχνίδι αυτό καθ'εαυτό, μόνο το φινάλε ουσιαστικά, but still.

Σωστά. Και μάλιστα ένα απ' αυτά ήταν και twist αν θυμάμαι καλά. Σε κάποιο απ' αυτά μάθαινες ότι ο δολοφόνος ήταν η αρραβωνιαστικιά του πρωταγωνιστή η οποία ήταν σε κώμα σ' ολόκλήρο το παιχνίδι. Ελπίζω να μην με απατά η μνήμη μου κι όντως να ισχύει. Βέβαια για 2ο-3o playthrough δεν παλεύεται γιατί είχε πολύ αργό transition από σημείο σε σημείο. Κι όταν κάποια τα έχεις επισκεφτεί 10 φορές για να δεις τι σου λείπει για να προχωρήσεις το παιχνίδι καταλαβαίνεις ότι απλά ξενερώνεις. Π.χ. Στο Tribecca Center, νομίζω, πρέπει να πας στο elevator για να ανέβεις πάνω να μιλήσεις σε κάποιους. Ή ήταν στο Police Station; Δεν θυμάμαι αλλά όλο αυτό γινόταν με βίντεο που έδειχνε τον πρωταγωνιστή να περπατάει να κοιτάει τριγύρω και μετά να μπαίνει στο ασανσέρ. Ε όλο αυτό ήταν κουραστικό. ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ.

 

[Borracho]

Κάπως έπρεπε να τραβήξουν τη διάρκεια των παιχνιδιών τότε, για να σε κρατάνε από τρίμηνο το καθένα. Βάλε λίγο τους παράλογους κι εκνευριστικούς γρίφους-επιτραπέζια, ρίξε και λίγα άκυρα animations, έδενε το γλυκό. Πράγματι έτσι ήταν, υπήρχε φινάλε που η γκόμενα ξηγιόταν Ripper.

Το μόνο κακό ήταν πως το παιχνίδι ουσιαστικά επέλεγε κάποιον τυχαία στην αρχή κάθε playthrough (από τέσσερις υποψήφιους αν θυμάμαι καλά, Magnotta, Falconetti, Γιατρίνα και Burton) και δεν είχε καμία σημασία η όλη έρευνά σου. Ούτε σου έδινε κάποια συγκεκριμένα στοιχεία ώστε να καταλήξεις βάσει λογικής στον Ripper. Αλλά ψιλά γράμματα τώρα. Και μόνο για τον τελικό γρίφο στο cyberspace, που για να μπεις στο well του Ripper έπρεπε να προσέξεις το πρώτο κουπλέ του Don't Fear The Reaper και να βάλεις τα ταρώ στη σειρά των στιχουργικών αναφορών, το ερωτευτήκαμε για πάντα.

 

[Robin Hood]

Ναι, το τραγούδι έπαιζε ρόλο. Το κακό ηταν ότι το Don't Fear The Reaper εννοιολογικά δεν έχει καμία σχέση με το Ripper. Μόνο το ότι ακούγονται το ίδιο. Πάντως προσπαθώ να θυμηθώ αν ο "κορυφαίος" γρίφος με το 10/10 που βγαίνει απο τα τεστ όρασης αν ηταν στο Ripper ή στο Black Dahlia. Νομίζω στο 2ο.

Και τώρα μου έρχονται στη μνήμη σιγά-σιγά πράγματα. Όπως ότι η εταιρεία πίσω από τα παιχνίδια είχε ως στόχο να βγάλει κι άλλα παιχνίδια με διάσημους serial killers. Αλλά το Black Dahlia δεν πούλησε καλά κι ακύρωσαν τα επόμενα που είχαν στο μυαλό τους.

 

[Borracho]

Και είναι φοβερό να σκεφτείς πως εκδότης ήταν η Take 2, τότε ένα 'περίεργο' και αρκετά πειραματικό μικρομεσαίο στούντιο. Πλέον; GTA6 και ο Σόδας φλέγεται.

 

[manofsorrows]

Ναι, το τραγούδι έπαιζε ρόλο. Το κακό ηταν ότι το Don't Fear The Reaper εννοιολογικά δεν έχει καμία σχέση με το Ripper. Μόνο το ότι ακούγονται το ίδιο. Πάντως προσπαθώ να θυμηθώ αν ο "κορυφαίος" γρίφος με το 10/10 που βγαίνει απο τα τεστ όρασης αν ηταν στο Ripper ή στο Black Dahlia. Νομίζω στο 2ο.

Και τώρα μου έρχονται στη μνήμη σιγά-σιγά πράγματα. Όπως ότι η εταιρεία πίσω από τα παιχνίδια είχε ως στόχο να βγάλει κι άλλα παιχνίδια με διάσημους serial killers. Αλλά το Black Dahlia δεν πούλησε καλά κι ακύρωσαν τα επόμενα που είχαν στο μυαλό τους.

Όχι στο Ripper ηταν. Εγώ δυστυχώς δεν κατάφερα ποτέ να περάσω πέρα από τον γρίφο με την ηχητική κλειδαριά που πρέπει να κάνεις κοπτοραπτική ηχητικά αποσπάσματα. Ίσως να το ξαναδώ πάντως γιατί και το Myst στην εφηβεία ούτε με walktrhough δεν το βγαλα, ενώ αργότερα το έβγαλα σχεδόν μόνος μου.

 

[Robin Hood]

Εγώ δυστυχώς δεν κατάφερα ποτέ να περάσω πέρα από τον γρίφο με την ηχητική κλειδαριά που πρέπει να κάνεις κοπτοραπτική ηχητικά αποσπάσματα.

Να το δεις. Να πω την αλήθεια δεν τον θυμάμαι αυτό τον γρίφο αλλά για να το τερμάτισα εγώ 2 φορές το Ripper (και 2 το Black Dahlia) που δεν έχω καθόλου ρυθμό (ούτε στο τραγούδι των γενεθλίων δεν μπορώ να κρατήσω σωστό ρυθμό) και σιχαίνομαι ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΓΡΙΦΟΥΣ φαντάζομαι θα μπορεί ο οποιοσδήποτε.

 

[maladroid]

Κυκλοφόρησε χθες το Dark Rites of Arkham, από τον πάντα αξιόπιστο madlad José María Meléndez (a.k.a Postmodern Adventures).

Αν και το backlog των adventures έχει μεγαλώσει ανησυχητικά τους τελευταίους μήνες, με τρώει το χέρι μου να στηρίξω.
Για τους αναποφάσιστους υπάρχει demo, αλλά ακόμα καλύτερα παίξτε ένα από τα προηγούμενα δύο (κατά προτίμηση το English Haunting), που είναι και σε καλή έκπτωση αυτή τη στιγμή.

 

[Borracho]

Day 1 αγορά, η Postmodern είναι εγγύηση ποιοτικής 90'ς σατανίλας.

 

[Tony Corvus]

Έψαξα και διάβασα κάτι περί Gabriel Knight vibes από θείο Πορατσο, τσέκαρα και τα ποστ του αγαπητού μαλαντρουα για το προηγούμενο τίτλο της εταιρείας.
Εν ολίγοις. Τσίμπησα το Dark Rites

 

[manofsorrows]

Μπιρι μπιρι τσίμπησα κι εγώ το Nightmare Frames. Tα υπόλοιπα wishlist για την ώρα.

 

[manofsorrows]

Και σας ευχαριστώ!! 40 λεπτά έπαιξα, ενθουσιάστηκα! Παιχνίδι με ψυχή! Ένιωσα οτι είμαι 15 χρονών ξανά και παίζω ένα από τα πρώτα μου adventures. Σχεδόν είδα το χάρτινο κουτί στο ράφι, δίπλα στο Full Throttle και στο Broken Sword.

Μπράβο ρε Postmodern, πάω να αγοράσω και τα άλλα δύο, το αξίζουν οι μερακλήδες!

 

[Borracho]

Πραγματικά χαίρομαι να στηρίζω τέτοιους υπερ-μερακλήδες που κρατάνε την ψυχή του είδους ζωντανή. Τα point and clicks ήταν τα πρώτα παιχνίδια που εισήγαγαν ώριμες αφηγήσεις στο χώρο, τα πρώτα που χρησιμοποίησαν την αιχμή της τεχνολογίας προκειμένου να μας κάνουν να πιστέψουμε και να επενδύσουμε συναισθηματικά στους κόσμους τους.

Αυτός είναι και ο λόγος που ένα μέτριο ή απλά τυπικό παιχνίδι του είδους δεν με συγκινεί καθόλου πλέον. Δεν ήταν ποτέ θέμα μηχανισμών, αλλά ψυχής. Και όσο έχουμε αρχηγόπουλα σαν τον Μελέντεζ στις επάλξεις, η σημαία κυματίζει περήφανα.

 

[nitro912gr]

Σήμερα θα βγάλει demo λέει.

Phonopolis

Welcome to Phonopolis, a new puzzle adventure hand-crafted by Amanita Design, the indie c

www.gog.com

 

[Borracho]

Λοιπόν, ετερματίσθη σήμερις το Earth Must Die.

Η αρχική εντύπωση κράτησε μέχρι τέλους. Φιλόδοξη απόπειρα μείξης καθαρά Βρεττανικού χιούμορ, Black Adder με Douglas Adams ένα κάτι, αναλόγως κορεσμού ή αγάπης για το είδος μπορεί να το απολαύσετε περισσότερο ή να σας πιάσουν τα νεύρα σας με τα ευφυή καλαμπουράκια από ένα σημείο και μετά. Δεν έχει καθόλου inventory based γρίφους, αντίθετα στηρίζεται στους διαλόγους του και τη δυνατότητα να 'διατάζεις' χαρακτήρες να εκτελούν ορισμένες ενέργειες βάσει πληροφοριών που έχεις.

Έξυπνος ο σχεδιασμός της δράσης, κλασσικό δεν θαρρώ πως θα γίνει ποτέ, αλλά τίμιο και συμπαθέστατο για τα χρήματα που ζητάει.

 

[chek2fire]

Πρόσπαθω να μάθω το Victoria 3 καθώς μου ήρθε να παίξω ένα heavy paradox game. Μέχρι στιγμής δεν τα έχω καταφέρει αλλά βλέπω ότι έχει πάρα πολύ βάθος σαν game και θα το προσπαθήσω και άλλο

edit: εδώ πήγα και το έγραψά. Για το νήμα στο τι παίζεται αυτο το καιρό πήγαινε...

 

[Borracho]

Λοιπόν, έξω έχει -20 και δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από μεσημεριανό κρασάκι με χαλαρό Dark Rites of Arkham.

Το σαξόφωνο και το πιάνο του σάουντρακ μπορώ να τ'ακούω ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.