A Matter of Life and Death

[Chronomancy]

Πώς αντιμετωπίζεται τον θάνατο και δη δικών σας ανθρώπων; Είναι τα πράγαμτα τόσο τραγικα όσο τα εκλαμβάνουν ορισμένοι ή η απουσία αυτή είναι τελικά κάτι μικρό κι εμείς την μεγαλοποιούμε; Είναι μήπως πράξη εγωισμού επειδή μας λείπει ο θανών και δεν μας απασχολεί που αυτός δεν χαίρεται άλλο τη ζωή του;

discuss if you wish, ξερω ότι ίσως είναι ευαίσθητο για κάποιους.

Προσωπικά ποτέ δεν με άγγιξε το θέμα αυτό και πάντα είχα μια ψυχρή αντιμετώπιση από τα παιδικά μου χρόνια. Αν υπα΄ρχει ενδιαφέρον ΄σιως γράψω ένα μικρό σεντόνι για αν σκεπάζεστε τα δροσερά βράδια μετά από καλοκαιρινές μπόρες

 

[Borracho]

Είναι μια ερώτηση στην οποία δεν υπάρχει ούτε μια, ούτε σωστή απάντηση. Και το νιώθεις μονάχα όταν χάσεις έναν άνθρωπο που είχες δίπλα σου κάθε μέρα. Το να πας στην κηδεία της Θείας Ευτέρπης ως 14χρονος έφηβος, μπορεί να σου κάνει μια κάποια εντύπωση, αλλά προφανώς, εάν δεν είχατε ποτέ κάποια ιδιαίτερη σχέση, δεν θα νιώσεις κάτι ιδιαίτερο.

Έχει να κάνει και με το πώς πέθανε κάποιος, σε τί ηλικία, αν εξαρτώνταν από εκείνον/η η επιβίωση άλλων, αν υπόφερε ή όχι...υπάρχουν τόσες απαντήσεις όσες και θάνατοι.

 

[Chronomancy]

Ωρέ Στέφανε, για άλλη μια φορά, τα πες όλα χωρίς πολλά λόγια

 

[grmadness]

Να συμπληρώσω στα όσα είπε ο Στέφανος...
Αυτό που σου λείπει είναι η φυσική παρουσία του προσώπου που έφυγε. Τίποτα άλλο. Δεν ξεχνιούνται όσα έχεις βιώσει μαζί του, ούτε όσα ένιωθες. Μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Και μερικές φορές I wish you were here φάση, για την συμβουλή που τόσο χρειάζεσαι.

Όπως και να φεύγει κάποιος, η ουσία είναι αυτή. Έφυγε. Αλλά πεθαίνει πραγματικά όταν παύεις να τον/την σκέφτεσαι.