Alan Wake 2

Welcome!

By registering with us, you'll be able to discuss, share and private message with other members of our community.

SignUp Now!
Ακολουθεί σεντονάκι για αυτό το αριστούργημα

Το gameplay συνολικά στο AW2 μου άρεσε περισσότερο πχ έξω η stamina, έξω τα μπουλούκια εχθρών (ok εκτός από μία περίπτωση) και τα bosses ήταν ανώτερα από τα - εδώ που τα λέμε - ανύπαρκτα σχεδόν του πρώτου game. Επίσης, πιο ομαλή απόκριση του χαρακτήρα και λιγότερο jank στην κίνηση και τα animations.

Τα Mind Place και οι αλλαγές σκηνών/προσθήκες πάνω στο βασικό σκηνικό άριστα τόσο σε σύλληψη όσο και εκτέλεση, και πρόσθεταν μια ωραία adventure-ντετεκτιβίστικη πινελιά. Σε βάζουν να ενδιαφερθείς περισσότερο για collectibles και αλλαγές στο περιβάλλον αντίστοιχα, που αρκετές φορές οδηγούν σε άλλα στοιχεία ή χρήσιμα αντικείμενα. Σε καμία περίπτωση δεν αισθάνθηκα ότι κουράζουν ή κόβουν το ρυθμό, το αντίθετο, ωφελούσαν την ατμόσφαιρα και την εξιστόρηση.

Η μη γραμμική σειρά που μπορούν να παιχτούν οι οπτικές των 2 πρωταγωνιστών, επίσης λογίζεται ως μεγάλο θετικό.


Πάμε κάποια σημεία που τα έκανε το πρώτο καλύτερα θεωρώ. Για αρχή, τα hitboxes των εχθρών έμοιαζαν υπερβολικά αυστηρά (ίσως και μικρότερα από ότι θα περίμενες), τόσο που να ορκίζεσαι ότι πέτυχες κάποιον αλλά η σφαίρα πέρασε ξυστά δίπλα. Ίσως στο πρώτο είχε κάποιο aim correction ενώ εδώ όχι, οπότε δεν είμαι σίγουρος που οφείλεται αυτό. Είχα ενεργοποιήσει και το mouse acceleration αν και γενικά είμαι υπέρ του raw input στην απόκριση του mouse, αλλά εδώ βοηθούσε λίγο με τη κίνηση/περιστροφή της κάμερας ώστε να είναι πιο ομαλή.


Η μάχη ήταν αρκετά πιο δύσκολη στο 2ο παιχνίδι, παρόλο που ανά περίπτωση είχες να κάνεις με συνήθως λιγότερους εχθρούς από το πρώτο. Αυτό οφείλοταν σε 2 στοιχεία: η αργή εναλλαγή μεταξύ των consumables - εργαλείων (flare, flashbang κλπ) και το ότι οι εχθροί μετά από λίγο σήκωναν πάλι την ασπίδα από σκοτάδι (τουλάχιστον οι Taken, για τις Shadows δεν είμαι σίγουρος)...

Για να εξηγήσω λίγο καλύτερα τι εννοώ στο πρώτο, έπρεπε να πατήσεις 2 φορές μέσα στη μάχη για να φέρεις το αντικείμενο που ήθελες. Υπήρχε ο γιωτάδικος τρόπος που ευτυχώς εγκατέλειψα νωρίς, mouse wheel, και κατόπιν πλήκτρο με τον αντίστοιχο αριθμό που είχες ορίσει για το τάδε αντικείμνενο, και ο πιο "ορθός" 2 φορές πάτημα το numeric πλήκτρο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα μπορούσαν πολύ πιο απλά να αφήσουν τα όπλα στο wheel και να υπάρχουν συγκεκριμένα shortcuts πχ H για το health, C για τις flares κοκ. Ακόμα καλύτερα αν σε άφηνε να τα αλλάξεις κιόλας. Ή να είχε ένα νοητό outer wheel για τα αντικείμενα που να τα κάνει cycle με τα πλαϊνά πλήκτρα του πόντικα. Διάβολε, τόσες εναλλακτικές υπάρχουν.

Ενώ το πρώτο το βλέπω ως αρνητικό, το δεύτερο θα έλεγα ήταν πιο υποκειμενικό. Από άποψη story και lore υποτίθεται ότι η Dark Presence είναι πιο δυνατή, κάτι που το βλέπεις να αποτυπώνεται στους Taken. Είναι πάντως σπαστικό, καθώς άντε όταν είσαι απέναντι σε 2 δεν είναι θέμα. Όταν όμως είναι 3+ εκεί σπάει μπάλες, καθώς μέχρι να φάς 1-2, οι άλλοι έχουν ήδη βγάλει ασπίδα γύρω τους, κάνοντας σε να νιώθεις μαλάκας που σπατάλησες resources (ok δε γκρινιάζω άλλο καθώς το παιχνίδι τελικά σου δίνει παραπάνω από όσα χρειάζεσαι, στη μεριά της Saga έστω). Και ok οι flashbangs επιβραδύνουν αυτή τη διαδικασία και υπάρχει επίσης ένα charm που βοηθάει σε αυτή, αλλά το βρίσκεις αρκετά αργά στο παιχνίδι. Στο πρώτο game, αν θυμάμαι σωστά το σκοτάδι δεν ξαναγεννιόταν μετά από λίγο.

Εδώ να διευκρινίσω ότι αυτά θα τα παρατηρήσει κανείς στο Return (Saga's story). Στο Initiation, του Alan, είναι λιγότερο έντονα, ανεπαίσθητα ίσως, αφού από τη στιγμή που θα ανεβάσεις την ιδιότητα να σε αντιλαμβάνονται πιο δύσκολα οι Σκιές, γίνεσαι γάτα και επιλέγεις τις μάχες σου, for the most part.

Τα scripted jump scares δε με ενόχλησαν (είχα βάλει την ένταση τους στο low) και ίσα-ίσα όπου τα είχε ψιλοκόλλαγαν νομίζω. Ούτε και το backtracking ή το respawn των εχθρών καθώς δεν ήταν τόσο συχνό όσο φοβόμουν, ειδικά το πρώτο.

Είπα τελικά να το σπάσω στα 2, με το πρώτο μέρος να είναι χωρίς spoilers.
To be continued...
 
Μέρος 2ο...

(διαπιστώνω ότι έχω αρκετά να γράψω για το στόρυ, οπότε το αφήνω για το τρίτο και τελευταίο μέρος, εδώ όσα ξέχασα από πάνω + άλλοι τομείς)

Στο πρώτο μου άρεσε περισσότερο ο φακός. Όχι μόνο επειδή στην πορεία βρίσκαμε καλύτερους/πιο δυνατούς αλλά το ότι ακόμα και χωρίς boost ροκάνιζαν την ασπίδα των εχθρών. Εκτός από αυτό υπήρχε μια πινελιά τακτικής βρε αδερφέ. Τους έριχνες το φως στα μάτια και τους τύφλωνες (στα όρια τρολαρίσματος), είτε για crowd control ή για κερδίσεις πολύτιμα δευτερόλεπτα να φτάσεις στην επόμενη πηγή φωτός . Στο δεύτερο απλά... τραβάς aggro.
Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο βλέπω πως η μάχη του πρώτου είχε μεν περισσότερο jank, αλλά ήταν πιο "fun" συνολικά.

To 2o όντας πιο παραδοσιακό horror, υπερέχει στο σχεδιασμό των περιοχών. Δεν εννοώ μόνο τα assets και την μεγάλη ποικιλία που έχει-ας είμαστε ειλικρινείς, στο πρώτο έπαιζε αρκετή επανάληψη "κωνοφόρα δάση του αμερικάνικου βορά". Αλλά και την εναλλαγή έξω και μέσα. Στο πως ανοιγοκλείνει η κάνουλα της εξερεύνησης, με τα μυστικά, την τοποθέτηση των συμπλοκών, τα πολλά points of interest, τα νέα τμήματα που ανοίγουν (ειδικά στο campaign του Alan) κλπ. Είναι άψογα δομημένες και σε ελκύει με τόσο φυσικό τρόπο που δε θέλεις να το αφήσεις.

Η μεριά της Saga θύμιζε περισσότερο παραδοσιακή Alan Wake εμπειρία, ήταν νομίζω περισσότερο κοντά στο στυλ του πρώτου. Η μεριά του Alan έφερνε περισσότερο προς Silent Hill. Με μέρη που άλλαζαν, διασύνδεση δωματιών τσακωμένη με την αρχιτεκτονική και άλλα όμορφα. Πάνω σε αυτά φυσικά, και οι "εμπνεύσεις"-story bits του συγγραφέα που άλλαζαν συγκεκριμένες σκηνές. Γενικά είχε μια τι-στο-καλό-γίνεται, σουρεάλ, fever dream αίσθηση. Ειλικρινά δε μπορώ να διαλέξω ποια μεριά ήταν καλύτερη, του Alan πάντως ήταν σίγουρα η πιο ευφάνταση, αντίστοιχα συγκρίσιμο vibe θα έλεγα πως είχαν οι Overlap στιγμές στη Saga.

Ατμόσφαιρα φανταστική ως σύνολο. Αγαπημένο ανατριχιαστικό μέρος από τη Saga το Watery, έβγαζε αρκούντως βαλτίλα, βλαχίλα και μουργίλα (το λούνα παρκ βέβαια ήταν η κύρια ατραξιόν). Αγαπημένο αντίστοιχο από τον Alan, το Oceanview Hotel (από τις καλύτερες εσωτερικές περιοχές με πολύ έντονο το occult crime mystery πέπλο πάνω της).

Η παρουσίαση είναι από κάπου που φαίνεται με τηλεσκόπιο. Ήδη η Remedy είχε δείξει τα δόντια της από το Control (ακόμα και από την ευγενή "αποτυχία" των live-action επεισοδίων του Quantum Break), αλλά αυτό που κάνει εδώ, πολλές εταιρίες θα ξύνουν την κασίδα τους για καιρό μέχρι να συνειδητοποιήσουν πως είναι το πραγματικό AAA storytelling. Αυτή η μίξη λογοτεχνικής εξιστόρησης, live-action sequences και οπτασιών που blendάρουν με το περιβάλλον είναι από τα κύρια στοιχεία που δείχνουν πόσο κόπος έχει πάει στο στήσιμο της σκηνοθεσίας και της παρουσίασης.

Γραφικά-ήχος δε θα πω πολλά, όποιος το έχει ζήσει ξέρει. Οπτικός τομέας μπροστά από την εποχή του. Πανέμορφο σε textures πχ λεπτομέρειες στη βλάστηση, εντυπωσιακό και στα particles, θυμάμαι να χαζεύω το πως κινούνταν τα φυτά στον αέρα, τα σκουπιδάκια να σηκώνονται από το δρόμο ή τους καπνούς από τους εξαερισμούς των κτιρίων να χρωματίζονται κόκκινοι από το φως των νέον επιγραφών. Εντάξει αν έχουνε φτιάξει τέτοια σκηνικά και στο remake του Max Payne, γίναμε.

Voice acting - ερμηνείες όλων των συντελεστών σε ΑΑΑΑ επίπεδο. Η μουσική είναι υπέροχα ταιριαστή, αλλά κυρίως είναι βασικό εργαλείο αφήγησης στο Alan Wake 2, όπως γνωρίζουμε, ακόμα κι από την εποχή του πρώτου μέρους. Εδώ ακόμα περισσότερο (το "μιούζικαλ" είναι απλά μια στιγμή ενδεικτική πως μπορεί να ενσωματωθεί στο gameplay) καθώς δεν είναι ό,τι έχουν μπει για να είναι κουλ και τέλος. Τόσο τα κομμάτια των Old Gods of Asgard/PoTF όσο και τα custom τραγούδια των υπόλοιπων καλλιτεχνών έχουν νοήματα, λειτουργούν ως σύνοψη, ακόμα και foreshadowing/spoilers χωρίς context κάνουν σε ορισμένες περιπτώσεις, το οποίο γίνεται αντιληπτό αφού δείτε προσεκτικά και τους στίχους αργότερα...

Επανέρχομαι για το 3ο και τελευταίο μέρος, ιστορία-χαρακτήρες-τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι εκεί Σαμ, απόλυτε μαντλαντ.
 
Τζάμπα περιμένετε. Ο φίλος από πάνω πήρε τα λεφτά έπαιξε με τις προσδοκίες σας και την έκανε για Μαλβίδες.

Ορ ιζ ιτ
 
Back
Top