omen
Hobgoblin Captain
- Joined
- Nov 27, 2012
- Messages
- 266
<b>Πίστα και ξύλο!</b>
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αντιμετώπισα ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της ζωής μου: Πήγαινα συχνά στα ηλεκτρονικά, για να λιώνω στο Street Fighter II. Όμως -πρώτον- ήμουν ένα ανήλικο/εύθραυστο αγόρι και η παρουσία μου εκεί ήταν παράνομη, και –δεύτερον- το SFII ήταν πρακτικά κατειλημμένο όλη τη μέρα από στίφη φανατικών οπαδών που κυριολεκτικά είχαν γίνει ένα με το μηχάνημα. Η μόνη μου εναλλακτική λύση ήταν η ΑΘΛΙΑ μεταφορά του παιχνιδιού για τον PC. Είχα πέσει σε κατάθλιψη, ήμουν συντετριμμένος… Και ξαφνικά, ανακαλύπτω το Body Blows της ηρωικής TEAM 17, που έμελλε να γίνει το υποκατάστατο του SFΙΙ που αναζητούσα απεγνωσμένα!
Αποστολή μας σε αυτό το Beat ’em up είναι να εξολοθρεύσουμε τον κακιασμένο άρχοντα του υποκόσμου, τον Max, που φήμες λένε ότι κρύβει κάποιο αποτρόπαιο μυστικό (spoiler: ο τύπος είναι cyborg). Διαλέγουμε έναν από τους δέκα διαθέσιμους μαχητές, και πλακωνόμαστε με τους υπόλοιπους εννιά, πριν έρθουμε αντιμέτωποι με τον αινιγματικό Max.
Εντάξει, το παιχνίδι δεν διέθετε την ποικιλία κινήσεων και την κομψότητα των combos του SFII. Για παράδειγμα, για να εκτελεστεί η «μαγεία» του κάθε χαρακτήρα αρκούσε το συνεχές πάτημα του space bar για λίγες στιγμές. Αλλά, εντούτοις, όλοι οι μαχητές προσέφεραν μια ξεχωριστή gameplay εμπειρία, εκπροσωπώντας τη δική τους πολεμική τέχνη. Τα sprites μπορεί να μην είχαν φοβερή λεπτομέρεια, ούτε ιδιαίτερα ρευστή κίνηση, αλλά τουλάχιστον είχε πέσει πολλή δουλειά ώστε να διαφοροποιούνται σε ύφος και διαστάσεις. Εικόνες που μέχρι σήμερα μένουν καρφωμένες στον εγκέφαλό μου: H κορμοστασιά του Kossak, η μπυροκοιλιά του Dug, και το πόσο «τούμπανο» ήταν η Maria…
O PC ήταν μια πλατφόρμα που ανέκαθεν διψούσε για τίμια Beat ’em up, λόγω φοβερής ένδειας σε αυτόν τον τομέα. Το Body Blows έκανε το καθήκον του -ως το «Street Fighter II των φτωχών»- και μας ψυχαγώγησε περίπου για έναν χρόνο: Μέχρι τον ερχομό του μυθικού Mortal Kombat… Και γι’ αυτήν του την υπηρεσία, το ευχαριστούμε πολύ και αφήνουμε λίγα λουλούδια στο μνήμα του. Τα οποία τώρα θα ποτίσω με τα δάκρυά μου…
http://www.youtube.com/watch?v=NlS3APoDwag
Υ.Γ. Φιλάκια
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αντιμετώπισα ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της ζωής μου: Πήγαινα συχνά στα ηλεκτρονικά, για να λιώνω στο Street Fighter II. Όμως -πρώτον- ήμουν ένα ανήλικο/εύθραυστο αγόρι και η παρουσία μου εκεί ήταν παράνομη, και –δεύτερον- το SFII ήταν πρακτικά κατειλημμένο όλη τη μέρα από στίφη φανατικών οπαδών που κυριολεκτικά είχαν γίνει ένα με το μηχάνημα. Η μόνη μου εναλλακτική λύση ήταν η ΑΘΛΙΑ μεταφορά του παιχνιδιού για τον PC. Είχα πέσει σε κατάθλιψη, ήμουν συντετριμμένος… Και ξαφνικά, ανακαλύπτω το Body Blows της ηρωικής TEAM 17, που έμελλε να γίνει το υποκατάστατο του SFΙΙ που αναζητούσα απεγνωσμένα!
Αποστολή μας σε αυτό το Beat ’em up είναι να εξολοθρεύσουμε τον κακιασμένο άρχοντα του υποκόσμου, τον Max, που φήμες λένε ότι κρύβει κάποιο αποτρόπαιο μυστικό (spoiler: ο τύπος είναι cyborg). Διαλέγουμε έναν από τους δέκα διαθέσιμους μαχητές, και πλακωνόμαστε με τους υπόλοιπους εννιά, πριν έρθουμε αντιμέτωποι με τον αινιγματικό Max.
Εντάξει, το παιχνίδι δεν διέθετε την ποικιλία κινήσεων και την κομψότητα των combos του SFII. Για παράδειγμα, για να εκτελεστεί η «μαγεία» του κάθε χαρακτήρα αρκούσε το συνεχές πάτημα του space bar για λίγες στιγμές. Αλλά, εντούτοις, όλοι οι μαχητές προσέφεραν μια ξεχωριστή gameplay εμπειρία, εκπροσωπώντας τη δική τους πολεμική τέχνη. Τα sprites μπορεί να μην είχαν φοβερή λεπτομέρεια, ούτε ιδιαίτερα ρευστή κίνηση, αλλά τουλάχιστον είχε πέσει πολλή δουλειά ώστε να διαφοροποιούνται σε ύφος και διαστάσεις. Εικόνες που μέχρι σήμερα μένουν καρφωμένες στον εγκέφαλό μου: H κορμοστασιά του Kossak, η μπυροκοιλιά του Dug, και το πόσο «τούμπανο» ήταν η Maria…
O PC ήταν μια πλατφόρμα που ανέκαθεν διψούσε για τίμια Beat ’em up, λόγω φοβερής ένδειας σε αυτόν τον τομέα. Το Body Blows έκανε το καθήκον του -ως το «Street Fighter II των φτωχών»- και μας ψυχαγώγησε περίπου για έναν χρόνο: Μέχρι τον ερχομό του μυθικού Mortal Kombat… Και γι’ αυτήν του την υπηρεσία, το ευχαριστούμε πολύ και αφήνουμε λίγα λουλούδια στο μνήμα του. Τα οποία τώρα θα ποτίσω με τα δάκρυά μου…
http://www.youtube.com/watch?v=NlS3APoDwag
Υ.Γ. Φιλάκια
