Δεν έχω πλέον κουράγιο για διάβασμα στα games

[Robin Hood]

Εγώ νόμιζα οτι η σημερινή γενιά του TikTok και του Instagram είναι αυτή που δεν αντέχει να διαβάσει πάνω απο 2 σειρές διαλόγου. Ρε σίγουρα είστε boomers κι όχι τίποτα νεανούδια που βομβαρδίζονται με χιλιάδες πληροφορίες και δεν αφιερώνουν πάνω απο 30 δευτερόλεπτα σε οτιδήποτε;

 

[Chronomancy]

Το μυαλά του γέρου χαλάει πιο εύκολα από του νέου.

@ebon page Είναι πολλοι τίτλοι, κυρίως action, που το κείμενο είναι απλά για να πιάνει χώρο. Ομοίως και σε κάτι simulations και strategy.
Μετά θα φέρω παράδειγμα τα κλικοrpg που είπε κι ο Μαλάχτης. Κενά ουσίας από την μάνα τους.
Επίσης το Cairn που έπιασα πρόσφατα. Οκ, ωραίος κόσμος αλλά το θέμα που πραγματεύεται δεν είναι αυτό και αν δεν διαβάσεις κανένα κείμενο μέχρι την κορυφή, δεν θα χάσεις απολύτως τίποτα.

Δείγμα γεροντίασης σε εμένα ήταν όταν μου είπε ο γιατρός να βάλω γυαλιά και σε δεύτερο χρόνο όταν διαπίστωσα ότι το Age of Empires μου προκαλεί έντονη ξηροφθαλμία.
Σαν κάτι μπαρμπάδια στο καφενείο που δεν πάνε από τις σκάλες γιατί έχουν αρθριτικά στα γόνατα ένα πράμα.

@soad667 Ναι ρε αθλούμαι! Συγκεκριμένα έκανα ένα μπανάκι στην Muxia. Όχι επειδή μου αρέσει η θερμοκρασία του νερού αλλά γιατί έχω ένα achievement να βρέξω το λιλί μου σε όσες περισσότερες θάλασσες γίνεται.
Κι αυτό αγαπητοί είναι επίσης ένα θύμα του καταναλωτισμού. Τρέχουμε να δούμε μέρη σαν παλαβοί και χάνουμε την διαδρομή. Έγινε η βόλτα μας τσεκλιστ. Γύρισα τον κόσμο κι ακόμη με πιάνω κάποιες φορές να σκέφτομαι ότι πρέπει να δω κι εκείνο και το άλλο.

 

[Borracho]

Αυτά με τα γεροντάματα και τα μάτια Κρόνο, είναι 100% αληθινό και το βιώνω κι εγώ. Ειδικά όταν παίζω τίτλους με έντονη δράση, εκρήξεις και γενικότερο χάος. Εκεί στο δίωρο το πολύ επάνω, πρέπει να σταματήσω λόγω ξηροφθαλμίας και κόπωσης. Τα πιο χαλαρά turn based, adventures και CRPG's που δεν απαιτούν ψυχάκικες αντιδράσεις και συνεχές strafing είναι πολύ πιο στρωτά.

@ebon page Νομίζω σ'αυτό το κείμενο αναφερόταν και ο 'Χούκος στην πρώτη ανάρτηση. Όχι το ουσιαστικό και 'ζουμερό' κείμενο των adventures που είναι το ίδιο το παιχνίδι, αλλά τις χαζοπεριγραφές που 'στολίζουν' ας πούμε το 'Πάνε σκότω αυτόν ΕΚΕΙ και έλα να φας XP'. Ομοίως, έπαιζα το φανταστικό ντέμο του Esoteric Ebb πρόσφατα και είχε ΚΑΤΕΒΑΤΑ στην Εγκυκλοπαίδεια να εξηγούν τα πολιτικά κόμματα του παιχνιδιού. Λίγο υποψιασμένος να είσαι, καταλαβαίνεις πως οι τάδε είναι οι ακροδεξιοί, τούτοι οι Σοσιαλιστές κι από εδώ οι αναρχικοί. Δεν χρειάζεται ας πούμε να διαβάσω 20 σελίδες κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης για ανύπαρκτα πράγματα, αρκεί η γνώση της δικής μας πολιτικής ιστορίας.

Από την άλλη, έναν ωραίο διάλογο όπου καλείσαι με επιχειρήματα να πείσεις έναν εχθρό για κάτι, προφανώς θα τον 'ζήσω' φούλ.

Νομίζω με την εμπειρία μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε ταχύτατα την ήρα από το στάρι και κρατάμε μόνο την ουσία.

ΥΓ @Brother Bruce Ισχύει 202% για τα κλίκι κλίκι. Τερματίσαμε πρόσφατα με την κυρά τo Grim Dawn για το ροκ κι ανάθεμα κι αν διαβάσαμε ΕΝΑ τσάτ γουίντοου. Μόνο το quest log τσεκάραμε, πού πάμε, ποιόν φαπώνουμε και τέλος. Ευχάριστο λίαν ηύντανο παρεπιπτόντως.

 

[Χειρομαλάχτης]

μπορατσε, πριν το καμεις ανινστωλ, stay a while and listen (pun intented):
παιξτε ΟΠΩΣΚΑΙΔΗΠΟΤΕ το μοντ Reign of terror.
ειναι αυτο που δεν εγινε ποτες το D2 resurrected. φερνει στην μηχανη του γκριμ ντων το ντιαμπλο 2, οπως θα πρεπε να ειναι την σημερον ημερα, με τα qol του, με τα μάστερις γκριμ ντων και ντιαμπλο μαζι και με την μουσικη του αυθεντικου ντιαμπλο 2.
α, εχει και μπονους ολο το ντιαμπλο 1 και βεβαια το λεβελ με τα γελαδια κλπ κλπ.
απορω πως το χει αφησει η μπλιζ να κυκλοφορει ελευθερο.

μιλαμε για αριστουργημα. για να καταλαβει κι η κυρά με τι λερωναμε τα βρακουλινακια μας τοτενες και να νιωσει τον ζοφο και την μαυριλα της κολάσεως.

 

[Borracho]

Αχαχαχαχαχαχαχαχαχα, ΣΙΓΑ ΜΗΝ. Ρε, ρε, αυτά είναι εξτρήμ σπόρ για ανθρώπους που κοιμούνται, έχουν ελεύθερο χρόνο, απολαμβάνουν τη ζωή δίχως τον Παιδικό Τρόμο αιώνια κολλημένο στον κρόταφο

Εδώ ρε το D2 Resurrected δεν έχω δεήσει ν'ακουμπήσω ακόμη, το φυλάω για τη σύνταξη. Να βάλω και μόντ στο Γκρίμ Ντών που πορτάρει το D2 απάνω του; Σε τέσσερις ζωές από τώρα

 

[Dim Gian Bot]

Ανοίγω αυτό το thread για να δω αν και άλλοι ώριμοι (αχέμ) gamers σαν και μένα έχουν παρατηρήσει κάτι ανάλογο. Παίζω αυτό τον καιρό το Yakuza 7: Like a Dragon και παρατήρησα ότι αν οι διάλογοι ή οι cutscenes τραβήξουν παραπάνω από 10-20 δευτερόλεπτα, αρχίζω και πατάω το skip χωρίς να με νοιάζει αν χάσω κομμάτι της πλοκής ή του lore.

Παλιότερα δεν ήμουν έτσι. Στα νιάτα μου καθόμουν και διάβαζα με τις ώρες lore και διαλόγους στα RPGs, π.χ. εγώ διαβάσει σίγουρα πάνω από το 70% των βιβλίων που υπήρχαν στο Morrowind. Τα τελευταία χρόνια όμως, είτε λόγω πιο περιορισμένου χρόνου είτε λόγω περιορισμένης υπομονής, εκτιμώ πολύ τα παιχνίδια που σε βάζουν γρήγορα στο gameplay χωρίς πολύ μπλα μπλα, π .χ. τα roguelikes. Δεν έχει σημασία το είδος του gameplay, δηλαδή δεν το γύρισα τώρα στα γεράματα στην αδρεναλίνη και το action, ας είναι και visual novel αρκεί να μην το παρακάνουν οι developers με τους διαλόγους και τις cutscenes.

Έχετε προσέξει και εσείς κάτι παρόμοιο, ή ξεζουμίζετε ακόμη τους διαλόγους και το lore σε κάθε παιχνίδι που παίζετε;

ΤΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ Ναυαρχούκο μας... Μου συμβαίνει πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια. Πέρα από τα χρόνια που μας βαραίνουν και το "μια από τα ίδια" που συναντάμε σε αρκετά παιχνίδια πια, πιστεύω ότι φταίει σε μεγάλο βαθμό ο καθημερινός βομβαρδισμός του εγκεφάλου μας με τεράστιο όγκο πληροφοριών (που δεν συνειδητοποιούμε). Αν ξαφνικά βρισκόμασταν σε ένα απομονωμένο νησί, με μόνη μας έγνοια το φαγητό και τον ύπνο, νομίζω ότι πολύ γρήγορα θα αναβίωνε η διάθεση για διάβασμα...

 

[soad667]

get a room, boomers

 

[j_lynx]

Εγώ θέλω να πω ότι δεν είναι θέμα ηλικίας, αλλά θέμα χρόνου. Παλιά που είχα όλο το χρόνο του κόσμου μπορούσα να υπομείνω πολύ παραπάνω πράματα σε παιχνίδια. Τώρα είναι ανάλογα την όρεξη . Αν έχω κέφι για πιο rpg παιχνίδι ή adventure, δεν έχω θέμα να κάτσω να διαβάσω μεγάλα κείμενα. Αν πάλι έχω όρεξη για περισσότερο μπουμ μπουμ , το να κάτσει και να φλυαρεί θα με εκνευρίσει.

 

[The Nameless One]

Ανοίγω αυτό το thread για να δω αν και άλλοι ώριμοι (αχέμ) gamers σαν και μένα έχουν παρατηρήσει κάτι ανάλογο. Παίζω αυτό τον καιρό το Yakuza 7: Like a Dragon και παρατήρησα ότι αν οι διάλογοι ή οι cutscenes τραβήξουν παραπάνω από 10-20 δευτερόλεπτα, αρχίζω και πατάω το skip χωρίς να με νοιάζει αν χάσω κομμάτι της πλοκής ή του lore.

Παλιότερα δεν ήμουν έτσι. Στα νιάτα μου καθόμουν και διάβαζα με τις ώρες lore και διαλόγους στα RPGs, π.χ. εγώ διαβάσει σίγουρα πάνω από το 70% των βιβλίων που υπήρχαν στο Morrowind. Τα τελευταία χρόνια όμως, είτε λόγω πιο περιορισμένου χρόνου είτε λόγω περιορισμένης υπομονής, εκτιμώ πολύ τα παιχνίδια που σε βάζουν γρήγορα στο gameplay χωρίς πολύ μπλα μπλα, π .χ. τα roguelikes. Δεν έχει σημασία το είδος του gameplay, δηλαδή δεν το γύρισα τώρα στα γεράματα στην αδρεναλίνη και το action, ας είναι και visual novel αρκεί να μην το παρακάνουν οι developers με τους διαλόγους και τις cutscenes.

Έχετε προσέξει και εσείς κάτι παρόμοιο, ή ξεζουμίζετε ακόμη τους διαλόγους και το lore σε κάθε παιχνίδι που παίζετε;

Φταίει ότι με αυτά τα steam deck κτλ που έχεις μπλέξει έχεις γίνει console peasant, για αυτό
Για την προσωπική μου άποψη θα επανέλθω αργότερα, έχω να διαβάσω την μισή βιβλιοθήκη του monastery στο kcd τώρα

 

[vlad]

Εμένα με εκνευρίζει περισσότερο να μην εμφανίζεται άμεσα ο όποιος διάλογος, αλλά να βγαίνει λέξη λέξη ή ακόμη χειρότερα γράμμα γράμμα. Τον σκιπάρω για να εμφανιστεί όλο το κείμενο όσο ο ενπισι ακόμη μιλάει και το "διαβάζω" σε χρόνο ντετε. Αλλά όταν έχεις μια ωρίτσα να παίξεις το βράδυ σίγουρα δε θες να σου τρώει το χρόνο ανούσιο κατεβατό και το σκιπ επιβάλλεται. Άσε που αν καθήσω βραδιάτικα να διαβάσω διαλόγους την πατάω σαν τον @Chosen Undead και όταν ανοίγω τα μάτια απορώ για το πως βρέθηκα στο τάδε σημείο.

Το θρεντ για το ποια χάπια είναι καλύτερα για την πίεση και ποια μειώνουν γρηγορότερα τη χοληστερίνη είναι πιο κοντά από οσο φαντάζομαι.

 

[maladroid]

Αισθάνομαι ταύτιση στην τοποθεσία ρεηκουί.

Πλέον δεν υπάρχει υπομονή, ανοχή και αντοχή για μακροσκελείς διαλόγους/περιγραφές. Ωστόσο, το σκληρό FOMO συνήθως με συγκρατεί από το να σπαμάρω το skip. Αντ'αυτού το σκέφτομαι δύο και τρεις φορές προτού ξεκινήσω ένα παιχνίδι που ξέρω από πριν ότι σεντονιάζει ανελέητα π.χ. τα Pillars, το Disco, κάτι Roadwarden και Citizen Sleeper που έχω στο backlog κ.ο.κ.

Ενίοτε, αν το κείμενο είναι ποιοτικό και με ρουφήξει στον κόσμο του παιχνιδιού, θα κάτσω να διαβάσω κατεβατά (πρόσφατα παραδείγματα Expedition 33, Dark Rites of Arkham) αλλά συχνά η κούραση της ηλικίας ημέρας με κάνει ανυπόμονο και είτε κλείνω το PC πρόωρα να πάω για νάνι, είτε βάζω κάτι πιο άμυαλο για να μην κάνω νάνι στην καρέκλα.

tl;dr Ενώ στα ξεκινήματα της gaming καριέρας μου καθόμουν και άκουγα τα πάντα όλα επειδή κάποιος έκατσε και τα 'γραψε τώρα δεν τη μπορώ καθόλου τη φλυαρία που δεν σέβεται τον χρόνο μου. Δώδεκα σελίδες lore για την οικονομικοπολιτική κατάσταση του κόσμου πέντε αιώνες πριν ξεκινήσει το story; Ain't nobody got time for that.

 

[Χειρομαλάχτης]

εν τω μεταξυ αποφασισα ψες - προψες να τελειωσω επιτελους το πιλαρςοφητερνιτυ1, που το χα αφησει στο μουσκιο καμμια δεκαετια.

και ο ολόλαμπρος ποταμος αληθειας που περιλαμβανει τουτο δω το θρεντ, ηρθε προφανως και με χτυπησε στο δοξα πατρί.

οπως πιθανολογειτε, δεν εχω την παραμικρη ιδεα τι μου λενε, παταω ανελεητο σκιπ, κατι με κατι παιδακια που γεννιουνται χωρις ψυχη λεει ειναι το θεμα τους, οκ, συμπονώ, στηριζω, αλλά μπρο μου, σορυ, δεν μ ενδιαφερει καθολου η κειμενοδιαρροια που κατακλυζει την οθονη. απλα μπαινοβγαινω στα ντάτζονς, μετα πουλαω, αγοραζω, κι εχω ενα στυλ του βαρβάρου εντελως: "αρφ, αρφ, δειχτε μου τους επομενους οχτρους, να παω να τους αφαλοκοψω".

φαν ταιμς.

ετσι αραγες συνεχιζουν και στον ασπρο περιπατο οι ενπισηζ να φανταστω? δεν βανουν γλωσα μεσα? θα τους κοβω με το καλημερα, λεμε. το θυμαστε κεινο το oc που ειχαμε τοτενες στα παλια τα χρονια να μην μενει καμμια επιλογη "αγκριζαριστη" στα δεντρα (τι δεντρα? ΔΑΣΗ) διαλογου στα "μεγαλα" αρπιγκι? ε, το ακριβως αντιθετο τωρα.

 

[Adhan]

@Admiral επάξιο capture the flag μπορατσίστηκα award. Μπράβο, είναι δικό σου!

Εχμ θέλω να πω, ειπώθηκαν πολλές αλήθειες εδώ μέσα. Είναι ένας συνδυασμός ηλικίας και έλλειψης ελεύθερου χρόνου. Skip σπάνια πατάω (εκτός από περιπτώσεις που διαβάζω γρήγορα και προσπερνώ πριν τελειώσει το voice acting), αλλά πλέον όπως είπε και ο maladroid πατάω φρένο σε παραγωγές που θα έχουν κατεβατά.
Θα βεβαιωθώ ότι υπάρχει χρόνος και ΔΙΑΘΕΣΗ, προτού καταπιαστώ με κάτι τέτοιο.

Γενικά όσο μεγαλώνω, εκτιμώ την οικονομία και την ευστοχία στην αφήγηση. Δε λέω ότι ντε και καλά πρέπει να είναι περιβαλλοντική ή/και μίνιμαλ αλλά να μου δίνει την ουσία σε λίγες γραμμές ουσιαστικού διαλόγου.
Το Witcher 3 είναι άριστο παράδειγμα που αναφέρθηκε.
Θα πρόσθετα το Alan Wake 2. Οι cutscenes είχαν τόσο-όσο ώστε να πιάσεις νόημα του τι είχε συμβεί ή τι πρόκειται να συμβεί, ενώ πολλά documents ουσιαστικά ήταν η extended εκδοχή των αφηγήσεων του Porretta (τα οποία φυσικά και διάβαζα αφού με είχε μαγνητίσει τόσο η ιστορία και δεν ήθελα να αφήσω ούτε υποσημείωση).

Επίσης, πολύ σημαντικό αυτό που είπατε για τα μάτια. Εμένα δακρύζουν όταν νυστάζω και προσπαθώ να παίξω game (ή ακόμα και να διαβάσω βιβλίο) και αν δεν κοιμηθώ άμεσα, το πρωί έχω σχεδόν εγγυημένα πονοκέφαλο. Όσο κι αν λέγαμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου ότι ο ύπνος είναι υπερτιμημένος, δεν αγνοούμε τα σινιάλα που δίνει το σώμα μας.

 

[Borracho]

ΕΛΑΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ, ΣΥΜΠΑΠΠΟΥΔΙΑ.

Αυτή τη μαλακία με τον υπερεκτιμημένο ύπνο, τη λέγαμε όλοι πριν παιδώσουμε. Τότε που δεν κοιμόσουν γιατί ΖΟΥΣΕΣ. Πλέον, αν δεν κοιμηθείς, ΔΕΝ ΖΕΙΣ και πέφτει κι όλο το σπιτικό που έχεις πάνω στις πλάτες σου.

Γκέημινγκ ωριμότητα είναι όλο αυτό. Και είναι ωραίο που μαζί με μας, ωριμάζουν και οι μερακλήδες developers. Το Alan Wake 2 που αναφέρθηκε, είναι εξαιρετικό παράδειγμα. Τα πάντα μεταφέρονται με άψογη σκηνοθετική οικονομία, εντελώς οργανικά, στη ροή του παιχνιδιού. Άν τρελαθείς και θες ντε και σώνει να διαβάσεις κάθε φάκελο και σημείωση, μπορείς, αλλά δεν είναι μες τα μούτρα σου να διακόπτει την ροή της δράσης και ούτε και χρειάζεται. Το παιχνίδι θα σου δώσει ότι χρειάζεται στη νορμάλ ροή του.

Το White Marsh είναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ μια από τα ίδια ΜπραΜπρού και μη σου πω τί λέβελ απ κάνουν οι σεναριογράφοι στο PoE2. Εκεί παίζει να διαλέγεις κατευθείαν το 'End Dialogue' πριν καν πάρεις το κουέστ και ΠΑΛΙ σε αναγκάζουν να κλικάρεις άλλα διακόσια δεντράκια πριν περάσεις στο αφαλόκομμα.

 

[Χειρομαλάχτης]

πωπωωωω, μεγαλο κριμα τότες που δεν θα το δω το δυό.
ετσι κι αλλιως να καθομαι να ταιζω πληρωματα και μουτσους να μην παθουν σκορβουτο, να τα εχω ευτυχισμενα για να τραβανε κουπι και παραπλευρως ν αφαλοκοβω τους κακους, δεν το χω καρντια μου.

οκ, κλασικα υπερβαλω για λογους ευθυμίας.

δηλαδη στο γουιτσε3 το Απολυτο, διαβαζα μεχρι και βιβλια στο τσακιρ κεφι κι εννοειται οτι ολοι οι διαλογοι ετυχαν μεγαλης προσοχης μου. βεβαια θα μου πεις εκει μιλουσαν νορμαλ οι αθρώποι, δεν ειχες την αισθηση οτι διαβαζουν μεσα απο τον παπυρολαρουςμπριτανικα.
α, και στον ελίζιο, αν και επεφτα συχνα σε ποταμους κειμενου, ηταν τοσο γκοτια που διαβαζα τα παντα. οπότε σαφως εξαρταται απ το ποσο σε ενδιαφερει το θεμα του κειμ και σε ρουφαει μεσα στον κοσμο του. αρα δεν ειναι θεμα αποκλειστικα ηλικιας και κουρασης. ειναι οτι τα χουμε δει σχεδον ολα πια. κι η επαναληψη κουραζει.

 

[Borracho]

κι η επαναληψη κουραζει.

Αυτό ακριβώς.

Ειδικά ακριβώς όταν έχεις βιώσει τα Μέγιστα/Απόλυτα στον καιρό τους, ο πήχης βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη. Μ'αρέσει πάντως που ΑΚΟΜΑ κυκλοφορούν παιχνιδάρες που μας κάνουν να χάνουμε το μυαλό μας. Σπανιότερα μεν, αλλά το λατρεμένο μας χόμπι, εξακολουθεί να μας ταξιδεύει. Κι ας είναι και λιγότερα συχνά.

 

[Chronomancy]

Είδαμε και τις δικές μας εξυπνάδες, που παίξαμε το Pillars 2 & 3 φορές. Αμα με ρωτήσεις τι θυμάμαι, θ σου πω για έναν μουρλόγερο companion που είχε χαβαλέ. Έναν μάγο που έριχνε τρελό ξύλο και μια μοσχίδα που μου τα είχε κάνει τσουρέκια.
Εν τελει το μεγαλύτερο θρίλ ήταν το σολαρισμα των δράκων για λόγους ψηφιακής αυτοϊκανοποίησης.

 

[Borracho]

Α μπράβο! Δηλαδή αν έμενε και τίποτε απ' όλ'αυτά τα σεντόνια (όπως μένει από ένα καλό βιβλίο) να έλεγες εντάξει, άξιζε. Αλλά τώρα πραγματικά ζμπούτσα μας αν λατρεύουν εκεί στην Εόρα το Σερπέντορ ή την Παναγιά τη Σουμελά και πώς λένε τους τελευταίους 8-10 αρχιερείς της δηλαδή...

 

[Tony Corvus]

Όλα τα μηνύματα αυτού του θρεντ ξεπερνάνε σε έκταση τους Αδελφούς Καραμαζοφ.

 

[soad667]

E ναι κλασσικοί ελιτιστές γεροπαράξενοι. Δεν διαβάζουν σεντόνια, παρά μόνο αν τα γράφουν οι ίδιοι. Ή απλά ζηλεύουν, μάλλον αυτό.