Borracho
Ancient Red Dragon
- Joined
- Nov 26, 2012
- Messages
- 13,590
Και διάβαζα που λέτε τί εύκολη που είναι η εγκατάσταση του SSD, τί καλά που δουλεύει το Data Migration της Samsung, πόσο ειδυλλιακά plug and play θα ήταν όλα με το νέο πανέμορφο 850 EVO 500GB μου. Κούνια που με κούναγε.
Αδράχτε καφεδάκι και διαβάστε πόσο στραβά μπορούν να πάνε τα πράγματα, όταν αληθινά ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ.
Πιάνω που λέτε το κουτί, βάνω το μπρακετάκι, βιδώνω τον SSD τον συνδέω, όλα τσίφτικα, μπουτάρω, τσεκάρω το BIOS, τον βλέπει κανονικά, λέω γαμώ, προχωράμε. Μπαίνω Windows, new device detected, installing drivers, λέω ποίηση, σε πέντε λεπτά θα μπουτάρω Πίλαρς ωσάν μπόσης και θα αρχίσω τη μεγάλη ζωή.
Μικρό πρώτο εγκεφαλικό : Πουθενά στο Windows Explorer ο SSD. Λέω δεν μπορεί, βάζω "Show drives with no contents", πάλι τίποτα. Ανοίγω Disk Manager, πουθενά, νάντα, ζίλτς. Ανοίγω Device Manager, SSD-άρα, πρώτη μούρη στο καβούρι. Τρελαίνομαι. Λέω δεν πειράζει, θα βάλω το migration και όλα καλά. Το migration φυσικά, βλέπει μονάχα το δίσκο C: και κανέναν SSD. Αρκετά τρομοκρατημένος πλέον, βάνω και το Samsung Magician που βλέπει κανονικότατα τον SSD αλλά μου λέει είναι FROZEN.
Λέω, κάτσε, ψυχραιμία, να το δούμε σφαιρικά το θέμα. Ανοίγουμε Γκούγκλ, ψάχνουμε τί διάολο είναι αυτό το FROZEN. Οι μισοί προτείνουν power cycle του SATAIII (Αποσυνδέουμε, περιμένουμε 5 δευτερόλεπτα, επανασυνδέουμε, φυσικά μηδέν στο πηλίκο) και οι άλλοι μισοί να βάλουμε το PC σε sleep mode και να το επαναφέρουμε. Λόγω φρικτού υφιστάμενου conflict στο σύστημά μου, το PC ουδέποτε επανέρχεται από sleep mode (restart μόνο) οπότε και αυτή η λύση, γεια σας.
Έχουν πλέον περάσει δυο-τρεις ώρες και αρχίζουμε να φεύγουμε από τη χώρα του "Α, τί εύχαριστο, θα μάθουμε και κάτι από αυτό το μανικάκι" και να εισερχόμαστε και με τα δυο πόδια στη μαγική Γη του "Δούλεψε καταραμένο μη σε σπάσω". Αρκετό ψάξιμο αργότερα και καταλήγουμε πως άπειροι χρήστες έχουν λύσει αντίστοιχους εφιάλτες με το "Parted Magic". Εννιά ντόλαρς κοστίζει, οπότε λέμε χαλάλι, τα πάντα για να επιστρέψουμε στο Πίλαρς. Αγοράζουμε που λέτε το ISO του Parted Magic, καίμε ένα DVD και...ακολουθεί ο απόλυτος τρόμος, καθώς όλα τα file formats είναι άγνωστα και εξωγήινα. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε πόσο κότσοι πιαστήκαμε επάνω στην μεταμεσονύκτια γκέημινγκ απελπισία και απαλαιψιά μας.
Κάνουμε λοιπόν, ό,τι κάνουν όλοι οι γενναίοι όταν όλα πάνε σκατά : διαβάζουμε τις οδηγίες.
Και τί ανακαλύπτουμε; Το Parted Magic είναι Live CD Linux ειδικό για partitioning/recovery. Μας φεύγουν τα ούρα από τρόμο καθώς "ΤΟ LINUX ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ ΚΑΙ ΦΡΙΚΤΟ" αλλά μη έχοντας άλλη επιλογή, κάνουμε το σταυρό μας και μπουτάρουμε από το DVD. Αρχίζουν να βγαίνουν διάφορες τσαχπινιές που μας κάνουν να αισθανόμαστε μέγιστοι χακερομαέστροι και ας είμαστε γιωτάδες ολκής.
Και μπαίνουμε Linux. Και αναγνωρίζονται όλοι οι σκληροί κανονικότατα και με το νόμο. Φορμάρουμε τον SSD, του δίνουμε volume και γράμμα, θαυμάζουμε το μεγαλείο αυτού του απλού, πανίσχυρου λειτουργικού και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε γιατί παλεύουμε ωσάν τα ζώα με τα Γουίντοουζ τόσα χρόνια. Μετά θυμόμαστε όλα αυτά τα γλυκύτατα γκέημζ που σιγά μην περιμένουμε να αποχτήσουν Λίνουξ σαπόρτ για να τα παίξουμε.
Και ξαναμπαίνουμε Windows. Και πλέον ο SSD φαίνεται στο Windows Explorer και το Device Manager. Φυσικά ποτέ στο Disk Manager. Πάμε ξανά μανά για το πολυπόθητο Migration. Φυσικά δεν αναγνωρίζεται πουθενά ο SSD και στο Magician ξανά frozen. Αφρίζουμε από το στόμα και τσιρίζουμε σαν υστερικά κοριτσάκια από το κακό μας. Ξανά-μανά boot σε Linux (το οποίο μάλιστα αντιγράφεται όλο στη RAM και ξερνά το DVD, ώστε να ξεσαλώνουμε ελεύθερα) και κλωνάρουμε το σκληρό μας κανονικά και με το νόμο. Παίρνει καμιά ώρα και πανηγυρίζουμε, θαυμάζοντας την απίστευτη δύναμη του Μεγάλου Πιγκουίνου που δεν έχει μασήσει Χριστό και τα έχει δει όλα με το καλημέρα.
Μπουτάρουμε στα Windows, έχοντας ορίσει πλέον τον SSD ως primary boot. Το PC μας χέζει στα μούτρα, αγνοώντας πλήρως το boot sequence και μπουτάρωντας από τον παλιό HDD, φυσικά μη αναγνωρίζοντας πουθενά (πέραν του Device Manager και του Magician) τον SSD. Σε πλήρη απόγνωση και διψασμένος για τέσσερα δευτερόλεπτα ταχύτερο boot, αποσυνδέω εντελώς το SATA του HDD. Ως δια μαγείας, όλα μπουτάρουν από τον SSD και πάνε σφαίρα.
Σκέφτομαι ο άμοιρος να συνδέσω τον HDD πια, να τον φορμάρω. Προφανώς και δεν αναγνωρίζεται καθόλου πια από τα Windows. Ακόμα και σε εξωτερικό USB case τον βάζω, απολύτως ΤΙΠΟΤΕ. Ζίλτς, ανύπαρκτος. Πάμε Λινουξάρα, τον βλέπει κομπλέ, τον φορμάρω, λέω τζιτζί, τον κουμπώνω πάλι επάνω να τον έχω αποθήκη. Μπουτάρω. Το PC μπουτάρει ΦΥΣΙΚΑ από τον φορμαρισμένο πια HDD δίνοντας μεγαλοπρεπέστατα BSOD. Ξεριζώνω λίγους ακόμη από τους τελευταίους μου τριχοθύλακες και σε πλήρη απόγνωση βγάζω το σκληρό και τον στέλνω πακέτο στον πατέρα μου, να τον φορμάρει, να γράψει επάνω τα στρουμφάκια και μια μέρα να μου τον ξαναφέρει να δω αν αναγνωρίζεται από το ταλαίπωρο PC μου.
Επίσης, τώρα πια, με full optimizations, ακόμη και το sleep mode δουλεύει, προφανώς κάποιος κοντρόλερ του παλιού σκληρού κάτι, κάπου μπλόκαρε και δεν μπορούσε να επανέλθει.
Το μοναδικό πράγμα που ΔΕΝ δοκίμασα ποτέ, ήταν να βάλω τον παλιό HDD σε άλλη SATA3 θύρα πλήν της αρχικής, απλά because it made no fucking sense anyway.
Και για δυο εκατομμύρια τριχοθύλακες, η ερώτησή μας είναι :
Έχεις κανείς κάποια ΛΟΓΙΚΗ εξήγηση για όλο αυτό το συνολικά 15ωρο μαρτύριο που μόλις συμπύκνωσα στο ανωτέρω σεντονάκι;
ΥΓ Σφαίρα πάει ο δίσκος τώρα, όλα τζιτζί στο OS. Φαντάζομαι σε Windows 10 θα δω ακόμη πιο αισθητή διαφορά, αλλά είναι μερακλίδικο upgrade, όπως και να το κάνεις.
Αδράχτε καφεδάκι και διαβάστε πόσο στραβά μπορούν να πάνε τα πράγματα, όταν αληθινά ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ.
Πιάνω που λέτε το κουτί, βάνω το μπρακετάκι, βιδώνω τον SSD τον συνδέω, όλα τσίφτικα, μπουτάρω, τσεκάρω το BIOS, τον βλέπει κανονικά, λέω γαμώ, προχωράμε. Μπαίνω Windows, new device detected, installing drivers, λέω ποίηση, σε πέντε λεπτά θα μπουτάρω Πίλαρς ωσάν μπόσης και θα αρχίσω τη μεγάλη ζωή.
Μικρό πρώτο εγκεφαλικό : Πουθενά στο Windows Explorer ο SSD. Λέω δεν μπορεί, βάζω "Show drives with no contents", πάλι τίποτα. Ανοίγω Disk Manager, πουθενά, νάντα, ζίλτς. Ανοίγω Device Manager, SSD-άρα, πρώτη μούρη στο καβούρι. Τρελαίνομαι. Λέω δεν πειράζει, θα βάλω το migration και όλα καλά. Το migration φυσικά, βλέπει μονάχα το δίσκο C: και κανέναν SSD. Αρκετά τρομοκρατημένος πλέον, βάνω και το Samsung Magician που βλέπει κανονικότατα τον SSD αλλά μου λέει είναι FROZEN.
Λέω, κάτσε, ψυχραιμία, να το δούμε σφαιρικά το θέμα. Ανοίγουμε Γκούγκλ, ψάχνουμε τί διάολο είναι αυτό το FROZEN. Οι μισοί προτείνουν power cycle του SATAIII (Αποσυνδέουμε, περιμένουμε 5 δευτερόλεπτα, επανασυνδέουμε, φυσικά μηδέν στο πηλίκο) και οι άλλοι μισοί να βάλουμε το PC σε sleep mode και να το επαναφέρουμε. Λόγω φρικτού υφιστάμενου conflict στο σύστημά μου, το PC ουδέποτε επανέρχεται από sleep mode (restart μόνο) οπότε και αυτή η λύση, γεια σας.
Έχουν πλέον περάσει δυο-τρεις ώρες και αρχίζουμε να φεύγουμε από τη χώρα του "Α, τί εύχαριστο, θα μάθουμε και κάτι από αυτό το μανικάκι" και να εισερχόμαστε και με τα δυο πόδια στη μαγική Γη του "Δούλεψε καταραμένο μη σε σπάσω". Αρκετό ψάξιμο αργότερα και καταλήγουμε πως άπειροι χρήστες έχουν λύσει αντίστοιχους εφιάλτες με το "Parted Magic". Εννιά ντόλαρς κοστίζει, οπότε λέμε χαλάλι, τα πάντα για να επιστρέψουμε στο Πίλαρς. Αγοράζουμε που λέτε το ISO του Parted Magic, καίμε ένα DVD και...ακολουθεί ο απόλυτος τρόμος, καθώς όλα τα file formats είναι άγνωστα και εξωγήινα. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε πόσο κότσοι πιαστήκαμε επάνω στην μεταμεσονύκτια γκέημινγκ απελπισία και απαλαιψιά μας.
Κάνουμε λοιπόν, ό,τι κάνουν όλοι οι γενναίοι όταν όλα πάνε σκατά : διαβάζουμε τις οδηγίες.
Και τί ανακαλύπτουμε; Το Parted Magic είναι Live CD Linux ειδικό για partitioning/recovery. Μας φεύγουν τα ούρα από τρόμο καθώς "ΤΟ LINUX ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ ΚΑΙ ΦΡΙΚΤΟ" αλλά μη έχοντας άλλη επιλογή, κάνουμε το σταυρό μας και μπουτάρουμε από το DVD. Αρχίζουν να βγαίνουν διάφορες τσαχπινιές που μας κάνουν να αισθανόμαστε μέγιστοι χακερομαέστροι και ας είμαστε γιωτάδες ολκής.
Και μπαίνουμε Linux. Και αναγνωρίζονται όλοι οι σκληροί κανονικότατα και με το νόμο. Φορμάρουμε τον SSD, του δίνουμε volume και γράμμα, θαυμάζουμε το μεγαλείο αυτού του απλού, πανίσχυρου λειτουργικού και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε γιατί παλεύουμε ωσάν τα ζώα με τα Γουίντοουζ τόσα χρόνια. Μετά θυμόμαστε όλα αυτά τα γλυκύτατα γκέημζ που σιγά μην περιμένουμε να αποχτήσουν Λίνουξ σαπόρτ για να τα παίξουμε.
Και ξαναμπαίνουμε Windows. Και πλέον ο SSD φαίνεται στο Windows Explorer και το Device Manager. Φυσικά ποτέ στο Disk Manager. Πάμε ξανά μανά για το πολυπόθητο Migration. Φυσικά δεν αναγνωρίζεται πουθενά ο SSD και στο Magician ξανά frozen. Αφρίζουμε από το στόμα και τσιρίζουμε σαν υστερικά κοριτσάκια από το κακό μας. Ξανά-μανά boot σε Linux (το οποίο μάλιστα αντιγράφεται όλο στη RAM και ξερνά το DVD, ώστε να ξεσαλώνουμε ελεύθερα) και κλωνάρουμε το σκληρό μας κανονικά και με το νόμο. Παίρνει καμιά ώρα και πανηγυρίζουμε, θαυμάζοντας την απίστευτη δύναμη του Μεγάλου Πιγκουίνου που δεν έχει μασήσει Χριστό και τα έχει δει όλα με το καλημέρα.
Μπουτάρουμε στα Windows, έχοντας ορίσει πλέον τον SSD ως primary boot. Το PC μας χέζει στα μούτρα, αγνοώντας πλήρως το boot sequence και μπουτάρωντας από τον παλιό HDD, φυσικά μη αναγνωρίζοντας πουθενά (πέραν του Device Manager και του Magician) τον SSD. Σε πλήρη απόγνωση και διψασμένος για τέσσερα δευτερόλεπτα ταχύτερο boot, αποσυνδέω εντελώς το SATA του HDD. Ως δια μαγείας, όλα μπουτάρουν από τον SSD και πάνε σφαίρα.
Σκέφτομαι ο άμοιρος να συνδέσω τον HDD πια, να τον φορμάρω. Προφανώς και δεν αναγνωρίζεται καθόλου πια από τα Windows. Ακόμα και σε εξωτερικό USB case τον βάζω, απολύτως ΤΙΠΟΤΕ. Ζίλτς, ανύπαρκτος. Πάμε Λινουξάρα, τον βλέπει κομπλέ, τον φορμάρω, λέω τζιτζί, τον κουμπώνω πάλι επάνω να τον έχω αποθήκη. Μπουτάρω. Το PC μπουτάρει ΦΥΣΙΚΑ από τον φορμαρισμένο πια HDD δίνοντας μεγαλοπρεπέστατα BSOD. Ξεριζώνω λίγους ακόμη από τους τελευταίους μου τριχοθύλακες και σε πλήρη απόγνωση βγάζω το σκληρό και τον στέλνω πακέτο στον πατέρα μου, να τον φορμάρει, να γράψει επάνω τα στρουμφάκια και μια μέρα να μου τον ξαναφέρει να δω αν αναγνωρίζεται από το ταλαίπωρο PC μου.
Επίσης, τώρα πια, με full optimizations, ακόμη και το sleep mode δουλεύει, προφανώς κάποιος κοντρόλερ του παλιού σκληρού κάτι, κάπου μπλόκαρε και δεν μπορούσε να επανέλθει.
Το μοναδικό πράγμα που ΔΕΝ δοκίμασα ποτέ, ήταν να βάλω τον παλιό HDD σε άλλη SATA3 θύρα πλήν της αρχικής, απλά because it made no fucking sense anyway.
Και για δυο εκατομμύρια τριχοθύλακες, η ερώτησή μας είναι :
Έχεις κανείς κάποια ΛΟΓΙΚΗ εξήγηση για όλο αυτό το συνολικά 15ωρο μαρτύριο που μόλις συμπύκνωσα στο ανωτέρω σεντονάκι;
ΥΓ Σφαίρα πάει ο δίσκος τώρα, όλα τζιτζί στο OS. Φαντάζομαι σε Windows 10 θα δω ακόμη πιο αισθητή διαφορά, αλλά είναι μερακλίδικο upgrade, όπως και να το κάνεις.
" title="
