συμφωνω με καρα. σε ατομικο επιπεδο, εννοειται οτι δεν συγκρινεται η ποιοτητα ελλαδας 2004 - δανιας 1992. <br>αλλά, επειδη το θυμαμαι κι εγω γιατι το εζησα, τους δανους τους μαζεψανε <b>κυριολεκτικα</b> απ τις παραλιες. δε θυμαμαι τι προηγηθηκε κι εγινε αυτο, αλλα θυμαμαι καθαρα οτι υπηρχαν μαλιστα πολλοι που αρνηθηκαν και συνεχισαν τις διακοπες και οσοι πηγαν, πηγαν κανονικα για το χαβαλε. ηταν τοτε που οι καμερες ειχανε πιασει τον θεο ελκιερ μετα απο καποιο ματς να βγαζει τσιγαρο και ν αναβει μολις μπηκε στη φυσουνα. μεγαλες στιγμες. και ολοι περιμεναν σε καθε αγωνα να ξεφτιλιστει η δανια κι ολο προχωρουσε. δεν θυμαμαι να εχω πανηγυρισει ετσι για ξενη ομαδα ποτές στα χρονικα.<br><br>επισης , τωρα μολις, 12 χρονια μετα, καταλαβα πως νιωθανε οι ουδετεροι φιλαθλοι για μας το 04. να το εξηγησω. προχτες που εβλεπα γαλλια - ισλανδια αποξω μου ελεγα: ω, ναι, μπραβο στους γενναιους ψαραδες και ΟΥΥΥΥΥ, ΟΥΥΥΥΥΥΥΥ, τι ωραια που ουρλιαζουνε τα ορκς απ τις κερκιδες, και οκ, τι ωραιο παραμυθι, αλλα μεσα μου ελεγα: τι λεμε τωρα, σοβαροι ναμαστε, προτιμω αποψε να δω τη ΜΑΤΣΑΡΑ γερμανια - γαλλια παρα το γερμανια - ισλανδια. αυτο.<br>αντιποδοσφαιρο δεν ειχαμε παιξει τοτε βεβαια. ειχαμε θαυμασια αμυντικη λειτουργια, καλες αντεπιθεσεις, τυχη και σοβαρο προπονητη. αυτα ειναι αρκετα για οποιαδηποτε ομαδα για να παει ψηλα. ειδικα τσεχια και γαλλια ειχανε ομαδες 3 κλασεις ανωτερες απ τη δικη μας, λιγα λεω, 5 κλασεις. και θυμαμαι ακομα μερικες ευκαιριες ειδικα των τσεχων και τραβαω τις τριχες μου οπου τις βρω. αλλα η κολοφαρδια του αντωνακηπουρού απλα δεν υπηρχε. μαγνητιζε ο ελληνας κλούνης τη μπαλα με τα μπιρμπιλωτα ματια του κι εκει που πηγαινε προς τα μεσα, εστριβε και πεταε προς την κερκιδα. τρομερα πραματα. <br><br>για τ αποψινα, μ αρεσουν κι οι 2 ομαδες. οι γερμανοι θα σκυλιασουν, αλλα αν τελειωσει στα 90, βλεπω γαλλια. αν παει για παρακατω, γερμανια δαγκωτο. να σου πω απο τωρα. πογκμπα και παγε θα χασουν τα πεναλτυ, αν χτυπησουν βεβαια.