Δεν περίμενα με τίποτα να δω τέτοιο εκμηδενισμό των Γάλλων, μετά από τέτοια μπαλάρα που έπαιζαν σε όλο το τουρνουά. Πιο πιθανό έβλεπα να ρίξουν 3-4 στους Ισπανούς παρά να εξαφανιστούν από το γήπεδο. Και το ερώτημα εδώ που φτάσαμε είναι: μπορεί η Αργεντινή ή η Αγγλία να κερδίσει αυτή την Ισπανία που σε πνίγει με κατοχή 90-10 και σε κάνει να κυνηγάς την μπάλα σαν να παίζεις με παίκτη λιγότερο;
Περίμενα τους Γάλλους να τους έχουν μονότερμα, να πιέζουν ψηλά και να μην αφήνουν τα μπακ της Ισπανίας να ανέβουν καθόλου. Αντί αυτού είδαμε το αντίθετο, με την Ισπανία να επιβάλλεται απόλυτα και τον Πόρο να σκοράρει κιόλας!
Ίσως η Αγγλία να έχει την πιθανότητα να το κάνει με τον γνωστό της τρόπο: ένα γκολ από το πουθενά από τον Μπέλιγχαμ ή τον Κέιν, υπομονή, χαμηλό μπλοκ και μαζική άμυνα για 90 λεπτά. Να αντέξει την πίεση και να περιμένει τη μία στιγμή που θα της δοθεί. Είναι από τις λίγες ομάδες που έχουν τόσο μεγάλη ατομική ποιότητα ώστε να κλέψουν ένα παιχνίδι που αγωνιστικά μπορεί να φαίνεται χαμένο.
Να έρθουν να μας ξαναπούν κουβέντα για την Ελλάδα του 2004 μετά όμως... Γιατί αν μια ομάδα μπορεί να κερδίσει έτσι, με υπομονή, άμυνα και εκμετάλλευση μιας στιγμής, τότε ξαφνικά η «τακτική ευφυΐα» είναι αποδεκτή, ενώ όταν το έκανε η Ελλάδα θεωρήθηκε από πολλούς αντιποδόσφαιρο.
Η καρδιά μου πάντως θα ήθελε να το δει αλλιώς. Θα ήθελα η Αργεντινή να κάνει το back to back και να γράψει ξανά ιστορία. Όχι μόνο για τον Μέσι, ο οποίος πραγματικά θα γίνει και με τη βούλα ο GOAT, αλλά και για αυτή τη νοοτροπία που έχει χτίσει αυτή η ομάδα: μια ομάδα που μπορεί να υποφέρει, να προσαρμόζεται και να βρίσκει τρόπο να κερδίζει.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν μπορεί να βρει τρόπο να χαλάσει αυτή τη μηχανή της Ισπανίας. Γιατί αυτή η Ισπανία δεν μοιάζει απλά με ομάδα που παίζει καλά. Μοιάζει με ομάδα που σου παίρνει την ψυχολογία πριν καν σε κερδίσει, με την πίεση, την κατοχή και την ποιότητα των παικτών της. Δεν είναι απλά ατελείωτες πάσες χωρίς ουσία. Έχει παίκτες που μπορούν να σε διαλύσουν στο ένας εναντίον ενός και να κάνουν τη διαφορά με μια ατομική ενέργεια.
Βλέπω όμως να εξαφανίζουν τον Μέσι αν βρεθεί η Αργεντινή στον τελικό και τότε καληνύχτα ποδόσφαιρο! Θα αρχίσουμε πάλι να βλέπουμε όλες τις ομάδες να προσπαθούν να αντιγράψουν το ίδιο μοντέλο: άπειρες πάσες, κατοχή για την κατοχή, παιχνίδι υπομονής και τον τερματοφύλακα να γίνεται έξτρα χαφ, οπότε όταν δεν υπάρχει χώρος μπροστά... γυρνάμε τη μπάλα πίσω.
Και το πιο περίεργο είναι ότι σε ένα Μουντιάλ χωρίς Ιταλία, Γερμανία και Βραζιλία, χάνεται ένα κομμάτι της διαφορετικότητας που είχαν αυτές οι ομάδες. Η καθεμία έφερνε κάτι ξεχωριστό: η Γερμανία τη δύναμη και την οργάνωση, η Ιταλία την τακτική και την άμυνα, η Βραζιλία το ταλέντο και τη φαντασία.
Αλλά αν υπάρχει ένας που μπορεί να χαλάσει αυτό το σχέδιο, είναι ο Μέσι. Ο Μέσι, ο «Μεσσίας» του ποδοσφαίρου. Μην ξεχνάμε πως στο τελευταίο ματς δεν έβαλε καν γκολ. Και όμως δεν χρειάστηκε! Γιατί αυτό είναι το μεγαλείο του. Δεν μετριέται μόνο με τα γκολ. Μπορεί να τραβήξει πάνω του δύο και τρεις παίκτες, να ανοίξει χώρους, να βγάλει μια πάσα που κανείς άλλος δεν βλέπει και να αλλάξει όλο το παιχνίδι.
Μπορεί η Ισπανία να έχει το τέλειο πλάνο, αλλά αρκεί μία στιγμή. Ένα κοντρόλ, μια πάσα, μια ντρίμπλα, ένα σουτ. Και αν υπάρχει ένας παίκτης που μπορεί να κάνει το αδύνατο να μοιάζει φυσιολογικό, είναι αυτός.
Ο παλιός βασιλιάς απέναντι στη νέα ποδοσφαιρική μηχανή. Αυτός θα ήταν ένας τελικός για την ιστορία.
Το απόλυτο ερώτημα μετά από αυτό το Μουντιάλ είναι: θα δούμε ξανά τέτοιο παίκτη; Και το κυριότερο... θα τον αφήσουν να υπάρξει;
Γιατί το σύγχρονο ποδόσφαιρο γίνεται όλο και πιο οργανωμένο, όλο και πιο τακτικό. Οι χώροι μικραίνουν, οι αποστάσεις κλείνουν, κάθε κίνηση αναλύεται μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Θα βρεθεί ξανά ένας παίκτης που θα μπορεί να κάνει το απρόβλεπτο; Που θα πάρει την μπάλα και όλοι θα σταματήσουν για ένα δευτερόλεπτο να δουν τι θα κάνει;
Γιατί ο Μέσι δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος παίκτης. Ήταν μια εξαίρεση στους κανόνες. Ένας παίκτης που ανάγκασε ολόκληρες ομάδες να αλλάξουν τον τρόπο που αμύνονταν απέναντί του.
