- Joined
- Nov 26, 2012
- Messages
- 19,603
Αφορμή για αυτό το thread αποτέλεσε επίμαχη φωτογραφία με "κτήνος", που φορούσε μπλούζα της διάσημης μπάντας. Πραγματική αιτία η ύπαρξη τουλάχιστον 2 μελών που εκτιμούν τα μέγιστα έναν μουσικό που άφησε μεγάλη παρακαταθήκη όχι μόνο μουσικών έργων αλλά και νοοτροπίας. Κοινώς το κάνω για το shameless thank you farming και για να εκφράσω τον άκρατο fanboyισμό μου. <img src="/tongue.gif" width="" height="" alt="
" title="" class="bbcode_smiley" /> Δε θα κάνω κριτική μουσικής ("I am not worthy" και άλλωστε υπάρχει το youtube), αλλά παρουσίαση της πχοιότητας γιατί για μένα μαζί με άλλους 2-3 είναι ψηλά από άποψη ήθους μουσικού.
Ως γνωστών για τους περισσότερους death metalheads, το death metal δεν ήταν εφεύρεση του εν λόγω κυρίου παρότι ονομάζεται από πολλούς ως "πατέρας" κυρίως λόγω επιλογής ονομασίας της μπάντας. Προπάτορες αρκετοί ακραίοι, αλλά τον πρώτο τεχνικό χαμό τον έδωσαν οι Possessed με το μνημιώδες Seven Churches.
Στο θέμα μας και κατ' επέκτασην στον Chuck Schuldiner. Ναι, δεν ξέφυγε από την αρχική splatter-gore θεματολογία με τον πρώτο δίσκο του (Scream Bloody Gore). Ό,τι δεν έκανε στον πρώτο του δίσκο άρχισε να το κάνει στο δεύτερο με την υπέρτατη κομματάρα "Pull the Plug". Ουσιαστικά για μένα είναι η προσπάθεια απενεχοποίησης ενός ολόκληρου είδους (ασχέτως αν ήταν το πρώτο ή όχι κομμάτι). Μιλάμε για πλήρως επιθετική μουσική, για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα το οποίο στιχουργικά είναι απλώς spot-on.
<span class="bbcode_spoiler">Memories is all that's left behind
As I lay and wait to die
Little do they know
That I hear their choice of life
End it now, it is the only way
Too cruel, that is what they say
Release me from this lonely world
There is no hope - Why don't you
Pull the plug
Let me pass away
Pull the plug
Don't want to live this way
Once I had full control of my life
I now behold a machine decides my fate
End it now it's all too late
What has now been days, it seems like years
To stay like this is what I fear
Life ends so fast, so take your chance
And make it last
End it now, it is the only way
Too cruel, that is what they say
Release me from this lonely world
There is no hope - Why don't you
Pull the plug
Let me pass away
Pull the plug
Don't want to live this way</span>
Από τότε ξεκίνησε μία ιδιαίτερη ταυτότητα για μία επιθετική μπάντα που πάντα είχε κάτι να πει μέσα από τα τραγούδια της. Ολόκληρη η κριτική του Spiritual Healing (ω θεοί, δίσκος) γύρω από κοινωνικά ζητήματα, έστω και αν αυτή ορισμένες φορές τα βλέπει ισοπεδωτικά τα πράγματα (δε φτάνουν τους Watchtower), λέει στον ακροατή πώς η μορφή του death metal δεν είναι μόνο γρήγορα riffs, blastbeats και φωνές που έχουν βγει μετά από γαργάρες με ασβέστη, αλλά μπορούν να έχουν και τίμιο περιεχόμενο. Η μετέπειτα εξέλιξη των δισκων του και η θεματολογία τους (Human - ανθρώπινη φύση, Individual Thought Patters - κατ' εμέ η ματαιοδοξία του "φαίνεσθαι" και του "είναι" που αποκορυφώνονται με τα Mentally Blind/The Philosopher) δείχνει το εξής: ο άνθρωπος ηταν ένα ανήσυχο πνεύμα που συνεχώς ήθελε να εκφράζεται και να εξελίσσει την αγάπη του για τη μουσική, παρά να επαναπαύεται στις δάφνες του. Εδώ τελείωσε death metal δίσκο (Symbolic) με ακουστική κιθάρα και όλοι ξεβουλώναμε τα αυτιά μας για να καταλάβουμε τι παίχτηκε και πώς από το intro του δίσκου φτάσαμε ως εκεί.
Επιπρόσθετα οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του πέραν της επιρροής τους στη μουσική είχαν αντίκτυπο στη ζωή του. Ευτυχώς δεν ήταν άλλο ένα παρτάλι που απλώς βαρούσε την πρέζα του για να μείνει όρθιος στη σκηνη μέχρι να τον κουβαλήσουν στα καμαρίνια για να πηδήξει τις groupies (ο ίδιος έχει βέβαια παραδεχτεί πώς έκανε μαύρο πού και πού - κάτι που με βρίσκει ασύμφωνο). Τον έβρισκες σε βιβλιοπωλεία να μελετάει και γενικώς ήταν χαλαρός άνθρωπος (αυτά από μαρτυρίες τρίτων). Η μαγκιά του ήταν πώς ακόμη και όταν (για δεύτερη φορά) έπεσε (πρακτικά) αβοήθητος με τον όγκο να έχει κάνει μεταστάσεις αυτό που έλεγε πάντα ήταν "support music, not rumors".
Ξεκαθαρίζω πώς σε πολλές απόψεις μπορεί να μη συμφωνώ με τον ιδιαίτερα νιχιλιστή Chuck. Παρόλα αυτά η ταπεινοφροσύνη του (μέχρι το τέλος έλεγε πώς το μόνο που ήθελε ήταν να παίζει κιθάρα σε μία μπάντα με τραγουδιστή τον Dio - και όχι δε θα πω τη μεταφυσική αηδία "τώρα παίζουν μαζί εκεί ψηλά") και το ήθος που επέδειξε ως προσωπικότητα, πέραν του διαρκώς ανήσυχου μουσικού του πνεύματος τον βάζουν απλά στην κορυφή των συνθετών/μουσικών/ανθρώπων της ακραίας μουσικής. Ένα διαμάντι στη λασπουριά όλων αυτών που απλώς έψαχναν easy sex και drugs.
" title="" class="bbcode_smiley" /> Δε θα κάνω κριτική μουσικής ("I am not worthy" και άλλωστε υπάρχει το youtube), αλλά παρουσίαση της πχοιότητας γιατί για μένα μαζί με άλλους 2-3 είναι ψηλά από άποψη ήθους μουσικού.Ως γνωστών για τους περισσότερους death metalheads, το death metal δεν ήταν εφεύρεση του εν λόγω κυρίου παρότι ονομάζεται από πολλούς ως "πατέρας" κυρίως λόγω επιλογής ονομασίας της μπάντας. Προπάτορες αρκετοί ακραίοι, αλλά τον πρώτο τεχνικό χαμό τον έδωσαν οι Possessed με το μνημιώδες Seven Churches.
Στο θέμα μας και κατ' επέκτασην στον Chuck Schuldiner. Ναι, δεν ξέφυγε από την αρχική splatter-gore θεματολογία με τον πρώτο δίσκο του (Scream Bloody Gore). Ό,τι δεν έκανε στον πρώτο του δίσκο άρχισε να το κάνει στο δεύτερο με την υπέρτατη κομματάρα "Pull the Plug". Ουσιαστικά για μένα είναι η προσπάθεια απενεχοποίησης ενός ολόκληρου είδους (ασχέτως αν ήταν το πρώτο ή όχι κομμάτι). Μιλάμε για πλήρως επιθετική μουσική, για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα το οποίο στιχουργικά είναι απλώς spot-on.
<span class="bbcode_spoiler">Memories is all that's left behind
As I lay and wait to die
Little do they know
That I hear their choice of life
End it now, it is the only way
Too cruel, that is what they say
Release me from this lonely world
There is no hope - Why don't you
Pull the plug
Let me pass away
Pull the plug
Don't want to live this way
Once I had full control of my life
I now behold a machine decides my fate
End it now it's all too late
What has now been days, it seems like years
To stay like this is what I fear
Life ends so fast, so take your chance
And make it last
End it now, it is the only way
Too cruel, that is what they say
Release me from this lonely world
There is no hope - Why don't you
Pull the plug
Let me pass away
Pull the plug
Don't want to live this way</span>
Από τότε ξεκίνησε μία ιδιαίτερη ταυτότητα για μία επιθετική μπάντα που πάντα είχε κάτι να πει μέσα από τα τραγούδια της. Ολόκληρη η κριτική του Spiritual Healing (ω θεοί, δίσκος) γύρω από κοινωνικά ζητήματα, έστω και αν αυτή ορισμένες φορές τα βλέπει ισοπεδωτικά τα πράγματα (δε φτάνουν τους Watchtower), λέει στον ακροατή πώς η μορφή του death metal δεν είναι μόνο γρήγορα riffs, blastbeats και φωνές που έχουν βγει μετά από γαργάρες με ασβέστη, αλλά μπορούν να έχουν και τίμιο περιεχόμενο. Η μετέπειτα εξέλιξη των δισκων του και η θεματολογία τους (Human - ανθρώπινη φύση, Individual Thought Patters - κατ' εμέ η ματαιοδοξία του "φαίνεσθαι" και του "είναι" που αποκορυφώνονται με τα Mentally Blind/The Philosopher) δείχνει το εξής: ο άνθρωπος ηταν ένα ανήσυχο πνεύμα που συνεχώς ήθελε να εκφράζεται και να εξελίσσει την αγάπη του για τη μουσική, παρά να επαναπαύεται στις δάφνες του. Εδώ τελείωσε death metal δίσκο (Symbolic) με ακουστική κιθάρα και όλοι ξεβουλώναμε τα αυτιά μας για να καταλάβουμε τι παίχτηκε και πώς από το intro του δίσκου φτάσαμε ως εκεί.
Επιπρόσθετα οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του πέραν της επιρροής τους στη μουσική είχαν αντίκτυπο στη ζωή του. Ευτυχώς δεν ήταν άλλο ένα παρτάλι που απλώς βαρούσε την πρέζα του για να μείνει όρθιος στη σκηνη μέχρι να τον κουβαλήσουν στα καμαρίνια για να πηδήξει τις groupies (ο ίδιος έχει βέβαια παραδεχτεί πώς έκανε μαύρο πού και πού - κάτι που με βρίσκει ασύμφωνο). Τον έβρισκες σε βιβλιοπωλεία να μελετάει και γενικώς ήταν χαλαρός άνθρωπος (αυτά από μαρτυρίες τρίτων). Η μαγκιά του ήταν πώς ακόμη και όταν (για δεύτερη φορά) έπεσε (πρακτικά) αβοήθητος με τον όγκο να έχει κάνει μεταστάσεις αυτό που έλεγε πάντα ήταν "support music, not rumors".
Ξεκαθαρίζω πώς σε πολλές απόψεις μπορεί να μη συμφωνώ με τον ιδιαίτερα νιχιλιστή Chuck. Παρόλα αυτά η ταπεινοφροσύνη του (μέχρι το τέλος έλεγε πώς το μόνο που ήθελε ήταν να παίζει κιθάρα σε μία μπάντα με τραγουδιστή τον Dio - και όχι δε θα πω τη μεταφυσική αηδία "τώρα παίζουν μαζί εκεί ψηλά") και το ήθος που επέδειξε ως προσωπικότητα, πέραν του διαρκώς ανήσυχου μουσικού του πνεύματος τον βάζουν απλά στην κορυφή των συνθετών/μουσικών/ανθρώπων της ακραίας μουσικής. Ένα διαμάντι στη λασπουριά όλων αυτών που απλώς έψαχναν easy sex και drugs.
</span>
