εισαι θεος, αγορι μου. και γραφτηκα και απ ολα. το λιγοτερο που μπορουσα να κανω.
ακολουθουν γιγαντια σπόιλερς.:
μη σας φοβιζει η μεγαλη διαρκεια, καθηστε να τα δειτε, ειδικα το δευτερο.
καταρχην ξεχαστε τις μαλακιες που ξερατε με φλωρους που παπαρολογουν ευγενικα, λενε διαφορα στοιχεια για το παιχνιδι και μιλανε στο μικροφωνο με βαθια παθιαρικη φωνη. ο τσόκ ειναι της σχολης του νεορεαλισμου. σαν αξιολογηση του δευτερου "game" o Ποιητης αποφαινεται: "εκλασα μεντες κανα δυο φορες.."
Τωρα ειναι σποιλερς αυτα, αλλα δεν μπορω να σταματησω. ακομα κι οταν παρασυρεται και μιλαει με σοβαρη φωνη για το οτι η εικονα δεν ειναι καλη και ο ηχος χάλια, ξαφνικα το κοβει και λεει: "καλα, τωρα καθομαι και λεω μαλακιες για να ξεχνιεμαι.."
Αλλες κορυφαιες αποριες του Γιγαντα των πλειθρους, ειναι οι εξης, χωρις σειρα αξιολογησης:
"Γιατι παιζω τετοια παιχνιδια ρε πουστη μου?"
"Τι φακος ειν αυτος που κραταω ρε πουστη μου?"
"Αυτος ο ηχος να σημαινει οτι παω καλα?"
και το κορυφαιο, μετα απο μεγαλη περιπλανηση στους διαδρομους και σιγη αρκετων λεπτων:
"Έχω χαθεί??"
:worship: Απλα ανυποκριτος θαυμασμος.
δωσε κι αλλα,τσοκ. εισαι οριτζιναλ. μονο προσεξε, πρωτον, μην αλλαξεις με τιποτα στυλ και δευτερον, οσο κι αν σε ενοχλει, φορα την περουκα. το να μιλας σοβαρα γι αυτα που βλεπεις στην οθονη, φορωντας την περουκα του Ζωγραφου, θα ειναι ο απολυτος συνδυασμος.